in

Double Dragon: Neon Review


De meest iconische beat ‘em up ooit is terug: Double Dragon Neon blaast één van de bekendste franchises nieuw leven in. Maar niet helemaal. Het is een beetje een vreemd verhaal; in sommige aspecten blijft het trouw aan de reeks. Soms drijft het deze formule verder door dan alle voorgaande Double Dragon-games bij elkaar, en op andere vlakken wijkt het weer volledig af. Het vechten daarentegen, is ongetwijfeld leuk.

Rammen

Zoals altijd draait ook dit deel om vechten. Je loopt van links naar rechts (alleen of met een medespeler) en je beukt iedereen op je pad tot moes. Het is een ouderwets concept dat speelt als een typische SNES-titel en het blijft leuk. Maar dat heeft ook te maken met de systemen die ontwikkelaar WayForward Technologies erin verwerkt heeft. In veel beat ‘em ups heb je enkel aanvalsknoppen en de mogelijkheid om te springen tot je beschikking, waardoor het toch een beetje ontaardt in button mashing. Double Dragon Neon bevat ook een verdedigingsmechanisme dat voor de nodige afwisseling en tactiek zorgt.

Naast slaan, schoppen en springen, kun je ook bukken. Veel vijandelijke aanvallen zijn te ontwijken door op het juiste moment te bukken, waarna je tijdelijk veel meer schade doet. Je kunt ook bukken en één van de aanvalsknoppen tegelijk indrukken om een sweeping kick of een vliegende knie uit te voeren. Door dit mechanisme worden gevechten veel dynamischer en actievoller. Je slaat links en rechts van je om twee vijanden van je af te houden, je bukt net op tijd om een trap te ontwijken en je countert direct met een vliegende knie. Je tegenstanders vliegen de lucht in waarop je meteen vervolgt met meer rake klappen om ze nog wat meer schade toe te brengen voordat ze op de grond vallen. Dat voelt best lekker. En als je wilt kun je deze combinatie nog verder verlengen met een speciale aanval.

Er zijn tien verschillende speciale aanvallen en je kunt op elk moment van de game één van deze aanvallen aan de rechter schouderknop toewijzen. Denk aan een spin kick of een vuurbal. Daarnaast kun je ook één van de tien verschillende ‘stances’ selecteren. Deze bepalen passieve zaken zoals de grootte van je levensmeter, hoeveel schade je doet en hoeveel klappen je kunt hebben voor je neergaat. Stances en speciale aanvallen kun je vervolgens sterker maken door cassettebandjes op te rapen die vijanden laten vallen; op deze manier kun je ze tot tien keer toe upgraden. Daarna moet je naar de Tapesmith; een gespierde viking in harnas die het maximum level van je stances en speciale aanvallen verhoogt in ruil voor mithril… jawel, het edelmetaal uit de Lord of The Rings-boeken. Double Dragon Neon is een vreemde game.

Fantastische muziek

Naast remixes van de oorspronkelijke Double Dragon-muziek, bevat Double Dragon Neon ook nieuwe songs. Deze zijn geschreven door Jake Kaufman. Dit zijn heerlijk aanstekelijke nummers met een duidelijke jaren tachtig vibe die nog dagen lang in je hoofd blijven hangen. Kaufman heeft met deze soundtrack een klein prachtwerkje afgeleverd.

Het wijkt enorm veel af van Double Dragon en het doet meer zijn eigen ding. De game focust zich sterk op de jaren tachtig met alle cassettebandjes, foute kleding en synthesizermuziek. Billy en Jimmy (de hoofdpersonen, voor de cultuurbarbaren die dat niet weten) zijn totale bro’s die rechtstreeks uit een surffilm lijken te komen. Ze maken ook extreem domme grapjes en opmerkingen, en ze hebben matjes in hun nek. Daarbij zit de game vol science-fiction; Billy en Jimmy komen op een gegeven moment in een ruimtestation terecht waar ze een interdimensionale slechterik tegenkomen, een slechterik die wel behoorlijk veel weg heeft van Skeletor. Inclusief het vreemde, belachelijke, stiekem-toch-wel-komische stemmetje.

Met al deze elementen lijkt Double Dragon Neon meer op een zaterdagochtend tekenfilm zoals je die in de jaren tachtig en begin jaren negentig zag. Het zijn de tekenfilms die je in je pyjama keek terwijl je een bak cornflakes op schoot had, waarna je lekker een potje ging gamen of voetballen. En zo voelt Double Dragon Neon ook: dommig voor de tv zitten terwijl je al grinnikend mannetjes uit beeld beukt. Het is niet ‘typisch Double Dragon’, daarvoor is het simpelweg te zelfbewust van alle flauwe humor en jaren tachtig referenties. Misschien is het maar goed ook, aangezien de franchise wel erg verouderd is en weinig indruk zou kunnen maken door weer precies hetzelfde te doen als alle voorgaande games. Het is dus niet slechter, het is meer een karikatuur van voorgaande Double Dragons.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

70 miljoen Xbox 360’s verkocht, inkomsten dalen

Pokémon Black 2 / Pokémon White 2 Review