in

Sniper: Ghost Warrior 2 Review


Sniper: Ghost Warrior 2 ligt net als zijn voorganger uit 2010 tegen een budgetprijs in de winkel. Dan weet je eigenlijk bij voorbaat al dat dit geen extreem gelikte game is en dat blijkt ook wel uit de matige graphics (ondanks de CryEngine 3), het ontiegelijk clichématige verhaal en treurige voice-overs, maar dat is helemaal niet erg. Als het snipen zelf in deze game net zo adembenemend zou zijn als in films als Enemy at the Gates en Shooter, zouden wij gelukkig zijn.

Voor ieder wat wils

Sniper: Ghost Warrior 2 doet een goede poging om dat geluk te brengen. De verschillende moeilijkheidsgraden hebben niet zoveel invloed op hoeveel kogels je kunt koppen of hoeveel vijanden je moet verslaan, maar op het realisme van het scherpschieten. Op de laagste moeilijkheidsgraad wordt precies aangegeven waar en hoe je moet schieten, maar op de hoogste moeilijkheidsgraad moet je zelf rekening houden met elementen als wind, afstand en je eigen hartslag. Zo is er voor ieder wat wils. Na een paar keer misschieten heb je de ballistiek van een kogel wel door en lig je als volleerd scherpschutter in een bosje en voorzie je op een afstand van meer dan 1000 meter schedels van ventilatiegaten. Wij zijn gelukkig.

Schiettent

Het geluk slaat echter al heel snel om in verveling. Nog voordat we op de helft van de game zijn, blijkt dat Sniper: Ghost Warrior 2 niet veel meer is dan een veredelde schiettent met een scherpschuttersgeweer. Doelwitten bevinden zich altijd op dezelfde positie of lopen dezelfde rondjes en de wind is verdacht stabiel, waardoor we zonder al teveel oefening al het scherpschutterscredo “one shot, one kill” waarmaken. Iedere keer weer zien we in één oogopslag waar de vijanden zitten, op welk punt in hun patrouillerondje we ze het beste af kunnen vlammen en in welke volgorde je dit moet doen om niet ontdekt te worden. Alsof we op een rails zitten, racen we over de overigens ook nog eens ontzettend afgebakende paden en schieten we sneller dan onze schaduw de vijand lek.

Dan zijn er nog zeldzame momenten waarop we geen schedels perforeren, maar de vijand dienen af te leiden door een radio kapot te schieten, een truck op te blazen door op de benzinetank te schieten of ergens C4 te plaatsen, maar ook deze momenten weten geen moment uit te dagen of vrijheid te bieden. Het is altijd de spotter of kompaan over de radio die voorstelt om zo’n actie te ondernemen, waarop wij de actie moeten uitvoeren. Zelf nadenken is er gewoon niet bij.

Multiplayer, oftewel campen

Tot slot is er nog een multiplayer waarin twaalf spelers verdeeld over twee teams het tegen elkaar opnemen, maar niet geheel onverwachts is hier bar weinig aan. Want wat krijg je als je twaalf snipers tegenover elkaar plaatst? Precies, één groot camp-feest waarin je minutenlang stilligt, in de verte tuurt en hoopt de vijand eerder te zien dan zij jou zien. Dit zou in theorie nog tot bloedstollende sniperduels zoals in Enemy at the Gates kunnen leiden, maar de hulpmiddelen staan dit in de weg. Een rood bolletje in je vizier geeft precies aan waar de kogel gaat belanden en rekent dus al precies voor je uit hoe de wind en afstand invloed hebben op de baan van de kogel. Je hoeft alleen nog maar de trekker over te halen. Veredeld verstoppertje spelen op slechts twee maps (eentje jungle, eentje stedelijk, voor de afwisseling) in één modus (Team Deathmatch), meer is de multiplayermodus van Sniper: Ghost Warrior 2 niet.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

The Elder Scrolls Online Preview

De negativiteit van de gaming-community