in

GTA Online, een droom die uitkomt?


Wow. Je hebt die trailer van GTA Online ongetwijfeld al gezien en kijkt nu niet alleen reikhalzend uit naar 17 september, de release van Grand Theft Auto V, maar ook naar 1 oktober, de dag waarop GTA Online ook daadwerkelijk online gaat. Maar terwijl we al vooruit kijken, krijg ik ook een gigantische flashback. Dit is namelijk een lang gekoesterde droom van mij en mijn vrienden, die hopelijk nu echt uitkomt. Even terug in de tijd, naar de tijd dat ik nog op de middelbare school zit en iedereen in mijn vriendenkring GTA speelt. San Andreas is net nieuw en dus ontzettend populair, maar ook Vice City en zelfs GTA 3 worden nog veelvuldig gespeeld. En hoewel we nog niet online kunnen, weerhoudt ons dat er niet van toch te gaan ‘multiplayen’.

Want wie zegt dat je allebei over een speelbaar personage moet beschikken om samen lol aan een game te beleven? Ik heb héél veel uren samen met een vriend (of meerderen) achter de PlayStation 2 gezeten, samen GTA spelend. Vaak kwam dat neer op gewoon een beetje rondklooien en elkaar dingen laten zien. “Wist je al dat je met de pizzascooter bezorgmissies kan starten?”, “Hey een Mr. Whoopie! Laten we ‘ijs’ verkopen”, “Oh, een hoertje, die gaan we doodknuppelen”, dat niveau. Herkenbaar voor iedereen denk ik.

Van Mount Chiliad afspringen

Maar we bedachten ook minigames voor elkaar. Ik herinner me nog een verjaardagsfeestje van iemand en dat stond bij ons toen altijd gelijk aan een hoop Xboxen aan elkaar knopen en Halo via LAN tegen elkaar spelen. Maar niet die ene keer toen GTA 3 en Vice City net verkrijgbaar waren voor de Xbox. Toen verzamelden we ons al snel achter één Xboxje, waar we een wedstrijdje deden wie het snelste een Wanted Level 6 kon krijgen. Ik won overigens, want ik wist als enige blijkbaar waar de tank in GTA 3 stond en dat maakt zo’n strijd tamelijk oneerlijk.

Ook leuk was elkaar uitdagen wie het meest gestoorde voertuig kon bedenken om mee van Mount Chiliad te springen. Fietsjes, hippiebusjes, van die karretjes om koffers mee te vervoeren op het vliegveld, hele middagen hebben een maat van me en ik gevuld met het verslepen van de meest kansloze voertuigen naar die ene magnifieke berg – om daarna ermee naar beneden te springen via die ene perfect geplaatste plaquette.

”Like a big fat cow, only walking on two legs”

En als we geen minigames meer konden bedenken, dan deden we wel een wedstrijdje wie het beste reclames en DJ-praatjes mee kon praten. Then, this really ugly girl comes in, all fat and hairy and ugly and stuff, like a big fat cow, only walking on two legs you know?”. Het is dankzij dit soort middagjes dat ik als ik een nummer van Toto, Dr. Dre, The Buggles of zelfs Michael Jackson op de radio hoor, ik in mijn hoofd al direct de daaropvolgende babbeltjes van Fernando Martinez, Toni of Oliver Biscuit hoor. Gelukkig hoor ik de muziek van K-Rose nooit op de radio, want ik betwijfel of ik in dat geval mijn koffie binnen kan houden. Met Mary Beth Maybell en haar vaardigheid om een mondharmonica in haar broek te stoppen. En te bespelen…

We ‘vlogen’ soms zelfs van stad naar stad, op onze gamefeestjes/middagjes/tussenuurtjes vroeger. Genoeg ongein getrapt in San Andreas. Kom, we pakken het ‘vliegtuig’ naar Vice City en na het wisselen van de disc staan we plots in de zonovergoten jaren 80-parodie van Miami. Maar hé, wie weet kan dat straks in Grand Theft Auto Online wel écht, als ik tussen Rockstar’s teasende ‘we gaan dit uitbreiden’-regels doorlees.

Gek waren we van GTA. Verslaafd misschien zelfs. We gingen soms zo ver dat we dan in de klas zaten, iemand ineens een nummer uit Vice City of San Andreas opzette en we dan gingen zeggen ‘waar we reden’. Dat was dan dus onze eerste associatie bij dat specifieke nummer. Dus dan kreeg je taferelen dat iemand Africa van Toto opzette en vervolgens roept iemand dat ‘ie bij de Malibu Club rijdt. Even later neuriet iemand All My Exes Live in Texas en hop, we denken massaal terug aan die eindeloze ritjes met een quad door de bossen rondom Angel Pine. De games hadden dan geen multiplayer, maar toch speelden we die games samen en beleefden er enorme lol aan.

Niet te serieus

Of ja, GTA San Andreas had natuurlijk wel al een soort multiplayer en we hebben ons ook een paar keer best vermaakt met die coöp-functie, vooral toen we een glitch ontdekten waardoor we met élk wapen drive-by’s konden doen. Dus ook met raketwerpers. Ik hoef niet uit te leggen hoe tof dat was, maar die modus was te beperkt om lang leuk te blijven. Van de GTA IV-multiplayer kan ik me nog wel sessies herinneren dat we ons hadden verschanst in de Burger Shot op Times Square en met raketwerpers non stop de politie onder vuur namen. Ook dat behoeft denk ik verder weinig toelichting: Boem, drie sterren, nog meer boem, nog meer sterren, boem, dood en opnieuw beginnen. Maar de multiplayer van GTA IV nam zichzelf – net als de rest van de game overigens – naar mijn mening net even te serieus. Statistieken, ranks, competitieve elementen, maar dat is niet wat ik wil!

Ik wil eindeloos rondklooien. Ik wil een geldtransport samen met vrienden beroven. Ik wil een race naar de top van een hoge berg doen – op een lullig BMX-je. Om eenmaal aangekomen weer met een parachute van die berg af te springen. Ik wil laten zien wat voor toffe wagens ik heb gevonden. Ik wil samen gewoon zoveel mogelijk agenten en hoeren arbeidsongeschikt maken. Ik wil vals als een kraai meebrullen met de radio. En straks kan dat gewoon. Hoop ik. Ik bekijk de trailer nog eens. Holy shit.


Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Xbox One importeren – wat moet je weten

Saints Row 4 Review – Niet wit en niet zwart