in

Papers, Please Review


Een game waarin je een douanemedewerker speelt in een streng en guur communistisch land. Dit klinkt niet bepaald als een meeslepende ervaring, maar in Papers, Please levert het een bijzondere, meeslepende en bij vlagen aan je geweten knagende game op.

Als trouwe burger van Arstotzka word je in de loterij uitgekozen om als ambtenaar bij de net geopende grenspost aan het werk te gaan. Hier is het jouw taak om iedereen die aan je loket langskomt nauwkeurig te inspecteren. Spreken ze de waarheid? Bezitten ze wel de juiste papieren en zijn ze nog wel geldig? Bij ieder nieuw gezicht dat bij jouw balie langskomt stel je jezelf steeds weer deze vragen.

Kantoorbaan

Dat klinkt op papier misschien als een hersendodend baantje, zo eentje waar je misschien zelf wel aan ontsnapt door videogames te spelen, maar Papers, Please weet er gek genoeg iets leuks van te maken. Kijken of het identifiteitsbewijs niet verlopen is, paspoorten stempelen, gaten prikken in de verhalen van de verschillende grauwe figuren die aan je loket komen; het hoort allemaal bij je werk. Het is daarnaast ook van groot belang dat je dit werk goed doet want volgens je superieuren staan er genoeg mensen te springen om dit baantje.

Omdat je gehele familie (die je verder niet ziet) omkomt van de kou, honger en ziekte als je niet genoeg geld verdient is er bovendien een constante druk om snel en efficiënt zoveel mogelijk wachtende op een dag te behandelen. Of je nu mensen afwijst of binnenlaat, iedere goed verwerkte persoon brengt extra brood op de plank en houdt de kachel warm. Iedere illegale, crimineel of leugenaar die je wel naar binnenlaat is een smet op je dossier en kost je bij meerdere fouten je reputatie en een geldbedrag.

Papers, Please kabbelt in de eerste werkdagen aardig door, maar al snel worden er steeds meer elementen geïntroduceerd. Iedereen die niet uit Arstotzka afkomstig is moet zich niet alleen identificeren met een paspoort, maar ook met een toegangsbewijs, een identiteitssupplement, een werkvergunning of diplomatieke papieren. De door de bureaucratie bedachte regels om zoveel mogelijk mensen buiten te houden zijn soms overweldigend.

Politieke thriller

Gaandeweg introduceert het spel ook steeds meer andere elementen. Verdachte reizigers kunnen verder onderzocht worden met behulp van vingerafdrukken, een scanner die ze controleert op contraband en de mogelijkheid om ze te arresteren, wat door een schimmig dealtje met één van de bewakers een extra zakcentje oplevert. Naarmate je langer speelt ontvouwen er zich ook verschillende verhalen. Zo is er een warrige man die steeds met nieuwe valse papier het land binnen probeert te komen, word je onderdeel van politieke intriges door een geheimzinnige sekte die langs je loket komt en wordt de doorgang om de zoveel dagen opgeschrikt door een terroristische aanslag die je werk voor de rest van de dag stillegt.

Endless Mode

Is een gewone werkdag in Papers, Please niet lang genoeg voor jou? Na het uitspelen van de game opent zich de Endless Mode waar je in drie verschillende modi haast eindeloos door kunt gaan. In Timed heb je tien minuten de tijd om zoveel mogelijk reizigers te verwerken. In Endurance speel je door totdat je in de schulden komt te zitten en in Perfection ben je onmiddellijk af nadat je een fout hebt gemaakt bij de paspoortcontrole.

De game kent zo’n twintig verschillende eindes die ongeveer allemaal even ontnuchterend en deprimerend zijn. Ellende, grauwigheid, onrecht en de ijskoude regels van de communistische bureaucratie zorgen ervoor dat je regelmatig voor ethische dilemma’s komt te staan. Wanneer een man en een vrouw bijvoorbeeld het land samen in willen komen beschikt één van de twee maar over de juiste papieren en sta je dus voor de keuze om iemand met een verlopen paspoort binnen te laten of de vrouw gewoon te weigeren en de man wel binnen te laten, om zo een boete te vermijden. Uiteindelijk moet je vooral zo ver mogelijk zien te komen en dat doe je niet door een liefdadigheidsinstelling uit te hangen. Het is dus vooral je eigen schuldgevoel dat bepaalde keuzes zo lastig maakt.

De wereld van Papers, Please is dan ook niet zwart-wit, maar grauw en grijs. Met pixel-achtige gezichten, onverstaanbaar schor gemompel en een algemeen gebrek aan kleur wordt er bijzonder knap een deprimerende wereld neergezet waarin de bureaucraten met hun regels, officiële zegels en een eindeloze hoeveelheid formulieren hebben gewonnen van de mensen.

Dat klinkt enorm somber, maar Papers, Please is zowaar leuk om te spelen. Fouten herkennen, paspoorten stempelen, het zijn simpele acties, maar ze zijn leuk om uit te voeren. Er is echt plezier te halen uit het zoveel mogelijk reizigers per dag doorlaten of het wegsturen en langzaamaan bij elkaar sparen van geld, om zo een woning van een hogere sociale klasse te bemachtigen. De ‘endless mode’ (zie kader) die je vrijspeelt na het uitspelen van de game is misschien iets teveel van het goede, maar zolang het verhaal duurt komen er nog verschillende gebeurtenissen op je af en zijn de korte verhalen van de mensen die aan je loket komen genoeg om ervoor te zorgen dat je door blijft spelen.

Papers, Please is gespeeld op een Mac.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Gone Home Review – Young-adult fiction

‘Rayman Legends op Vita mist 28 levels’