in

The Amazing Spider-Man 2 review – Nét genoeg voor de fans


Goede timing is anders. Op de dag dat de game The Amazing Spider-Man 2 in de winkels verschijnt, verkondigt Marvel Entertainment-baas TQ Jefferson doodleuk dat er voortaan alleen nog maar écht goede games met Marvel-logo op de doos zullen verschijnen. Niet echt de manier om mensen enthousiast te maken voor The Amazing Spider-Man 2.

Amazing webslingeren
Ontwikkelaar Beenox doet zelf echter ook geen seconde moeite om je enthousiast te maken als je The Amazing Spider-Man 2 in je console schuift. De eenvoudige, grove menu’s blijken enkele seconden later slechts een voorbode voor de foeilelijke graphics van de game. De gezichten van personages zijn nauwelijks gedetailleerder dan in een gemiddelde PlayStation 2-titel – we overdrijven niet – en iets verderop rijdt een taxi waarvan de chauffeur per ongeluk op zijn eigen dak zit.

Even later slinger je als Spidey door de straten van New York. Met de triggers van de controller schud je spinnenweb na spinnenweb uit de linker- en rechterpols en met R1 spring je gericht naar handige landmarks, zoals lantaarnpalen of vlaggenmasten. Het kost een klein half uurtje om dit systeem onder de knie te krijgen en vervolgens kun je heerlijk door de straten van New York slingeren, tegen gebouwen opklimmen en als een echte superheld van het Empire State Building springen om vlák voordat je het asfalt raakt, een liaan van web te creëren. Op dit soort momenten excelleert The Amazing Spider-Man 2 en laat de game je je echt even die roodblauwe superheld voelen. Die momenten zijn helaas schaars.

New York ligt aan je voeten, maar de in realiteit zo drukbevolkte metropool maakt in The Amazing Spider-Man 2 een desolate indruk. In de verlaten straten rijden wat taxi’s en hier en daar een bus, maar veel stelt het niet voor. Voetgangers zijn er nauwelijks. Toch weten die paar inwoners bekneld te raken onder grote stukken puin (midden op straat!?) of worden ze door vlammen ingesloten in een brandend gebouw, zodat Spidey altijd wel wat heldendaden kan verrichten. De rest van The Big Apple zal wel bibberend thuis zitten, nemen wij aan, want de schurken staan in de rij om New York te bedreigen en dat zijn niet alleen maar de schurken die je misschien zou verwachten.

Geen filmgame
Op het doosje van de game mag dan dezelfde titel pronken als op de filmposters, eigenlijk is dit een vervolg op de vorige The Amazing Spider-Man-game, wat weer een vervolg was op de eerste The Amazing Spider-Man-film. De game vertelt dus niet hetzelfde verhaal als de film, al hebben de meeste gebeurtenissen uit de film, zoals Spideys strijd met Elektro, wel een plekje in de game gekregen. Spinnenmans gaat echter ook de strijd aan met bekende schurken als Shocker, Kingpin, Black Cat en Kraven the Hunter, personages die helemaal niet voorkomen in de film. Personages uit de film worden in de game overigens ook niet vertolkt door dezelfde acteurs.

In de praktijk maakt het helaas weinig uit met wie Spidey het precies aan de stok heeft. Gedurende de hele game sla je de meest generieke Russische gangsters op hun ongedetailleerde gezicht. Dat Beenox voor dit vechtsysteem leentjebuur heeft gespeeld bij die andere superheld, mag duidelijk zijn. Spider-Man springt vloeiend van de ene naar de andere zondaar, slaat ze soepeltjes knock-out en schroomt niet om het gespuis te ontwapenen met een spinnenweb. Er zit echter weinig diversiteit in Spider-Man’s moves, net als in de ‘scherpe’ opmerkingen die Peter Parker zo nu en dan uit zijn latex mouwen slingert tijdens het vechten. Ironisch is hoe hij spot met dat alle vijanden op elkaar lijken, tot wel drie keer toe in het eerste kwartier van de game.

In de verhalende missies zit iets meer variatie. Het ene moment klim je achterop een auto om een gijzelaar te bevrijden, een ander moment infiltreer je de New Yorkse riolen om wat (generieke) gangsters op te rollen en weer even later infiltreer je als Peter Parker in burgerkleding een rijkeluisfeestje. De missies zijn echter vluchtig en monden altijd wel weer uit in een robbertje eentonig stoeien met diezelfde gangsters als de vorige keer. Halverwege of zelfs tegen het einde van de game gaan die vijanden ook nog haast even makkelijk naar de grond als in de eerste uurtjes.

De hele game is daarom nogal gezapig. Maakt dat The Amazing Spider-Man 2 tot een slechte game? Nee, gek genoeg niet. Slingeren door de straten van New York voelt bevrijdend en in de stripwinkel van Stan Lee, die in iedere Marvel-productie wel een cameo maakt, zijn klassieke Spider-Man-stripboeken te lezen. De game biedt daardoor nét genoeg Spider-Man om fans van de gemuteerde tiener te bekoren.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

The Last Tinker: City of Colors review – Tikkeltje flets

JoJo’s Bizarre Adventure All-Star Battle review – Glamrock en microtransacties