in

The Elder Scrolls Online: Tamriel Unlimited review


The Elder Scrolls Online: Tamriel Unlimited heeft een flinke identiteitscrisis. Zodra je bent ontsnapt uit Coldharbour en er weer haast oneindig veel quests zijn die je permanent afleiden van je hoofdtaak, voelt TESO vertrouwd aan – als een échte Elder Scrolls waarin jij dé held bent die alles moet opknappen. TESO’s probleem? Verderop loopt nog zo’n held. En daar links nog eentje. En kijk, daar rechts? Terwijl je speelt vergeet je het soms bijna, maar dat ‘Online’ staat niet voor niets in de naam: TESO is een MMO – en dat zorgt voor vreemde taferelen.

Turbulent Tamriel
TESO: Tamriel Unlimited verschilt in grote lijnen niet veel van Oblivion of Skyrim. Tamriel ligt in puin doordat drie fragiele allianties in een bloedige strijd zijn verwikkeld. In Cyrodiil woedt de oorlog het hevigst, terwijl ook de omliggende provincies het oorlogsgeweld niet bespaard blijven. En oh ja, ondertussen wil de Daedrische prins Molag Bal heel Tamriel met gigantische kettingen letterlijk Oblivion in trekken. Het is een setting die goed is voor een avontuur dat makkelijk honderden uren telt.

Die strijd tegen Molag Bal is allemaal natuurlijk ontzettend belangrijk, maar ondertussen wordt ieder dorp weer door een andere ziekte, sekte, invasiemacht of vorm van natuurgeweld geteisterd. En dat is maar goed ook, want de talloze quests waarin je mysteries ontrafelt, talloze dierbaren opspoort of hele bevolkingen evacueert laten je alle hoeken van het prachtige Tamriel verkennen.

Desondanks moet gezegd worden dat TESO minder imposant is dan Skyrim, al is het maar omdat de kijkafstand vrij beperkt is. Dat maakt Tamriel echter nog niet lelijk. Van het vulkanische Morrowind, waar één van de vulkanen voortdurend as en puin spuwt, tot de besneeuwde bergtoppen in het noorden, Skyrim, tot de haast tropische gebieden van Elsweyr; elk gebied is weer een feest om te verkennen. Als je dus een nieuw dorp met je paard binnenrijdt en een verwarde bewoner vraagt je direct je hulp om een spookachtige grot te verkennen, dan doe je dat met alle liefde. Het is immers het perfecte excuus om weer een flink eind te reizen en de omgeving te verkennen. Tot je daar aangekomen bent en er nog vier andere koene ridders de grot net al volledig hebben uitgemoord. Het is zo’n moment waarop TESO’s identiteitscrisis pijnlijk zichtbaar is.

Overspoeld met helden
Het hele verhaal van The Elder Scrolls Online en daarmee heel veel quests zijn helemaal niet ingesteld voor meerdere spelers, maar duidelijk geschreven met maar één speler in gedachte. Eén held zelfs, die afgaande op de vele inwoners van Tamriel de enige hoop op vrede en verlossing is – precies zoals in Morrowind, Oblivion en Skyrim het geval is. Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers is er in The Elder Scrolls Online niet maar één held. Tamriel wordt overspoeld met helden en dat heeft bizarre gevolgen.

De wereld deel je met al die andere spelers, maar ondertussen is iedereen bezig met zijn eigen quests zonder dat de rest daar bewust aan meedoet. Soms zie je daardoor plotseling andere spelers bidden bij altaren en vraag je je hooguit af waarom. Andere keren is de aanwezigheid van andere spelers invasiever, zoals bijvoorbeeld in een dungeon waar je een kwade geest of boosaardige sekteleider moet vermoorden. Eenmaal aangekomen bij de dungeon, wordt je doelwit al vakkundig aan stukken gescheurd door nog vier anderen en moet je achteraan aansluiten om ook nog voorzichtig een klapje uit te kunnen delen. Het gebeurt ons ook dat een gesloten deur meerdere keren opengaat voor andere spelers, terwijl wij druk zitten te lockpicken. Of dat een prominent personage (sekteleider/boze tovenaar/vijandige legerleider) die wij juist net hebben doorkliefd met onze strijdbijl miraculeus herrijst omdat net de volgende lading spelers de dungeon binnenstormt.

Gelukkig wordt er soms wel rekening gehouden met de staat van jouw wereld. Wordt een vredig vissersdorpje aangevallen en woedt overal brand, dan zie je geen andere spelers meer rustig babbelen met de inwoners. En het ene moment zie je nog allemaal spelers zij aan zij met jou vechten tegen de Dreugh, een soort reuzensprinkhanen, maar als jij de Dreugh verslaat en vrede sluit, wordt er om je heen ook niet meer geknokt. Het spel houdt dus soms wel rekening met jouw progressie en plaatst je dan alleen bij spelers wiens wereld in dezelfde staat verkeert. Dat geeft een gaaf gevoel en wekt de illusie dat jouw avonturen echt invloed hebben op de wereld om je heen. Meer dan bij een gewone singleplayer-RPG.

Pas echt meerwaarde hebben je medespelers als je ineens zij aan zij met een handvol andere moedige ridders het zwaard trekt om een Dark Anchor te bestormen; samen de Daedra terug naar Oblivion sturen en deze imponerende ketens van Molag Bal verbreken voelt pas écht heroïsch. En eerlijk is eerlijk, het is ook best gaaf als je juist even niemand tegenkomt omdat je een of andere godvergeten, afgelegen uithoek verkent en dan toch plotseling één fiere avonturier tegenkomt en groet. De wereld met nog honderden andere spelers delen heeft dus zeker wel zijn charmes, maar die spaarzame momenten wegen nauwelijks op tegen de rest van de tijd waarin medespelers je vooral voor de voeten lopen en de ervaring bruut verstoren.

Kletterende zwaarden in Cyrodiil
Zo anders is de PvP-modus, waarvoor de hele provincie Cyrodiil is gereserveerd. Cyrodiil is het hart van de oorlog tussen de drie facties en waar spelers de strijd met elkaar aangaan. Hoofddoel is om elkaars kastelen te veroveren en die bestormingen mag je gerust episch noemen. Tientallen ridders en magiërs bestoken elkaar met alles wat ze hebben. Zwaarden kletteren op elkaar, pijlen razen over je hoofd en magische aanvallen spatten in het rond, terwijl ook grote katapulten en stormrammen worden ingezet voor extra vuurkracht. Een gemiddeld potje is daardoor chaotisch, of zeg maar gerust overweldigend. Als je het ons vraagt, is dat juist de aantrekkingskracht van de PvP-modus. De bestormingen zijn groots en spectaculair, en als je te midden van het strijdgevoel weet te overleven, geeft dat een machtig gevoel.

Maar ook Cyrodiil heeft zijn mindere kanten. Cyrodiil zelf maakt namelijk een erg doodse indruk. In tegenstelling tot in de andere provincies, concentreren de spelers zich in Cyrodiil vrijwel uitsluitend rondom de kastelen en nederzettingen – daar waar de actie plaatsvindt. Fauna is volledig afwezig, terwijl NPC’s zich zeer sporadisch laten zien. Gek genoeg heeft een enkeling dan wel weer een quest voor je, maar helemaal naar de andere kant van het doodse Cyrodiil reizen om verse vis naar de kennis van een visser te brengen klinkt dan ineens niet echt aantrekkelijk. Al helemaal niet omdat als je het noodlot ontmoet, je alleen mag spawnen in één van de nederzettingen van jouw factie.

Tamriel ongelimiteerd verkennen
The Elder Scrolls Online heeft dus zeker zijn eigenaardigheden, maar laten we niet uit het oog verliezen dat The Elder Scrolls Online ook heel veel goed doet. Ja, het is soms vreemd dat er nog zoveel collega-helden in Tamriel rondwandelen en je regelmatig voor de voeten lopen, maar The Elder Scrolls Online heeft wel krankzinnig veel quests en kleine verhaallijnen die allemaal even intrigerend zijn, precies zoals het een The Elder Scrolls-game betaamt. Ieder dorpje, elke vallei heeft weer zijn eigen problemen, zijn eigen miniverhaal dat zich ontvouwt aan de hand van een hele rits quests. Zonder dat je het doorhebt, ben je uren bezig in slechts één dorpje en ben je heel die Molug Bal en zijn Dark Anchors uit het oog verloren – tot er ineens weer zo’n portaal naar Oblivion dreigend in de lucht hangt. En hoewel Cyrodiil helaas minder spannend is om te verkennen, is de PvP-modus wel indrukwekkend en uniek en moedigt het alleen maar meer aan om elders in Tamriel de beste wapens en armor bij elkaar te zoeken, te kopen of zelf te smeden.

Want ook op dat gebied is The Elder Scrolls Online grootser dan zijn voorgangers. De hoeveelheid mogelijkheden die je krijgt bij het ontwikkelen van je personage, is op zijn zachts gezegd indrukwekkend. Dat begint heel basaal met het kiezen van een ras en klasse waarmee een groot deel van je personage’s eigenschappen worden bepaald, maar – en dit is belangrijk – niet mee worden beperkt.De doorgewinterde Nords kunnen gewoon aan de slag met magie of pijl en boog, terwijl katachtige Khajiit’s ook hun beide handen kunnen gebruiken voor een Greatsword. Dat is natuurlijk altijd al zo geweest in The Elder Scrolls, maar vergeleken met andere MMO’s doet TESO hier iets bijzonders. Met een hele rits skilltree’s die afhangen van je ras, klasse, alliantie, uitrusting, Guilds waarbij je bent aangesloten en beroepen die je uitoefent (zoals smid of alchemist), speel je bovendien gaandeweg speciale aanvallen vrij of krijg je permanente, verbeterde eigenschappen. De mogelijkheid om in deze grote wereld vol spelers toch een uniek personage te creëren is indrukwekkend.

Bethesda heeft er daarom erg goed aan gedaan de abonnementskosten te laten vallen. Een PS Plus- of Xbox Live Gold-lidmaatschap is wel vereist, maar grote kans dat je dat toch al hebt. Wie nu The Elder Scrolls Online: Tamriel Unlimited aanschaft, kan ongelimiteerd genieten van alles wat Tamriel te bieden heeft – en dat is veel.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Films streamen naar je PlayStation 4 doe je zo

Super Mario World 2: Yoshi’s Island (SNES)