in

Gears of War Ultimate Edition review – Een kleurrijke Emergence Day


Waar Halo-games na tien jaar een remaster krijgen, komt Gears of War na negen jaar in een nieuwe bakvorm naar de nieuwste generatie spelcomputers. De stamhouder van de Xbox 360-games schiet en zaagt zich zo een weg naar de Xbox One met evenveel bloed en testosteron als het origineel, maar dan een flink stuk mooier.

The Devil is in the Details
Het grootste deel van de remaster is ogenschijnlijk de visuele upgrade. Wat daar het meest van opvalt is hoeveel kleur Gears of War nu heeft. De Xbox 360-game kan beschreven worden als een van de aanstichters van een grijze en beige trend die lange tijd games geteisterd heeft, maar deze versie heeft een prachtig en rijk kleurenpallet. De spelwereld, Sera, waar mens en Locust elkaar op brute wijze bevechten, is niet eerder met zoveel tinten tot leven gebracht. Groen is bijvoorbeeld nu echt groen en je ziet het op zo veel meer plaatsen.

Daarbij zijn alle omgevingen in de game veel meer aangekleed. Er is meer puin, zand, gras en bloed, maar vooral hebben gebouwen en voorwerpen meer details, als het gaat om zowel hun statige uiterlijk als hun beschadigde staat. Het visuele thema van vernielde schoonheid, dat voor alle voorgaande delen in meer en mindere mate is gebruikt, komt daardoor erg sterk tot zijn recht. Bovendien wordt de persoonlijkheid van de game er sterker door, want het strijdtoneel heeft in zekere zin meer betekenis voor de soldaten die je als speler aanstuurt.

Dat komt ook door de nieuwe tussenfilmpjes die, zoals de hele game, gemaakt zijn in een flink verbeterde versie van de Unreal Engine 3, waarvan de originele Gears of War het eerste pronkstuk is. De hoekige gezichten van Marcus Fenix en zijn veel te gespierde kompanen en collega’s zijn expressiever dan dat ze ooit geweest zijn en de verschillende Locust zien er heerlijk afzichtelijk en gruwelijk uit, met als kopstuk een indrukwekkende General RAAM. Alles loopt in de singleplayer daarbij in een 99% stabiele 30 fps, wat voor een fijne game-ervaring zorgt. Alleen in splitscreen coöp wil die framerate soms wat inzakken, maar dat is te overzien.

Oud en vertrouwd
Sowieso is het ontzettend fijn om een toffe shooter als Gears of War te spelen in splitscreen. De levels zijn perfect gebouwd rondom de gameplaymechaniek van het dekking zoeken en vanuit die dekking bewegen en schieten – wat ook door de game in 2006 op de kaart werd gezet, alsook het spelen met iemand anders. Dikwijls is een vuurgevecht te beslissen door een speler een spervuur te laten knallen, terwijl de ander zich in dekking om de vijand beweegt, om deze te flankeren. Daarnaast worden de spelers op verschillende momenten opgesplitst, zodat beide aparte taken krijgen.

Het beste en meest treffende voorbeeld daarvan is een moment in een theater, waar een speler door de hoofdhal moet gaan en de ander over de balkons. Degene die boven zit, moet met een snipergeweer afrekenen met Locust-snipers aan de andere kant van de zaal, terwijl de speler beneden weer bedreigingen voor zijn snipermaat elimineert. Dergelijke coöp zorgt voor toffe shootouts, zowel thuis op de bank als via een feilloos werkend online drop-in-drop-out-systeem.

De schietpartij uit de voorgaande alinea komt overigens uit een serie levels die zijn overgenomen van de PC-versie van Gears of War uit 2007. Het beslaat een extra anderhalf uur aan knalfestijnen en spektakel, die de game voor console-eigenaren fijn uitbreidt. Andere toevoegingen zijn vrij te spelen concept art en vijf comics, die de verhalen van bekende en minder bekende soldaten vertellen. Het is tof om Gears of War in verschillende oogpunten en stijlen te bekijken, maar helaas is van het materiaal maar weinig nieuw. De comics zijn bijvoorbeeld meer dan drie jaar oud en bovendien zijn ze niet erg bijzonder.

Verbeterd, maar niet veel
Gears of War Ultimate Edition moet het echt hebben van de kracht van de originele game, maar buiten een visuele upgrade is er weinig nieuws te bekennen. Volgens de ontwikkelaar zijn er gameplayelementen van nieuwe Gears-games, zoals een verbeterd coversysteem, toegevoegd om de game wat soepeler te maken, maar daar is weinig van te merken. Een Gears of War 3 en Gears of War: Judgement spelen sneller en lekkerder dan deze titel. Dat wil overigens niet zeggen dat Gears of War Ultimate Edition niet lekker speelt, want dat doet het wel degelijk. Het speelt als vanouds, maar dan beter.

Sowieso is dit een game die een uitstekende en spannende singleplayer biedt die twee keer zo leuk is om te spelen met een tweede speler. Het is indrukwekkend dat een titel van negen jaar geleden nog niets aan spelplezier heeft verloren, maar dat bewijst de kracht van de originele Gears of War en de reden dat de serie nog steeds leeft.

Disclaimer: in deze recensie is de multiplayer niet besproken. Op het moment van schrijven is het na een aantal dagen proberen nog steeds niet gelukt een potje Team Deathmatch, Warzone of wat dan ook, op te starten. Het onderstaande cijfer weerspiegelt dan ook de waarde van de singleplayer. De multiplayer bespreken we op een later moment.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Special Edition Tearaway Unfolded voor PS4 aangekondigd

Mogelijke aanslag op Pokémon World Championship verijdeld