in

Until Dawn review – De kunst van het kiezen


Er zit een bepaalde charme aan de iconische teen-slasherfilms die in de jaren negentig hun hoogtijdagen vierden. Het horrorsubgenre waarin oppervlakkige tieners één voor één afgeslacht worden door een psychopathische moordenaar zit vol clichés en toch barst het van de sadistische creativiteit. Ondanks dat de hoofdrolspelers uitsluitend domme keuzes maken en tegen elke vorm van intuïtie ingaan, blijf je ongeacht je ergernissen vol verwondering kijken. Het laagdrempelige mysterie, de goedkope schrikmomenten, het ongeloofwaardige script; het is allemaal net te veel, maar juist daardoor is het zo mooi. Met Until Dawn zit je zelf in de regiestoel van zo’n verhaal.

Gezond verstand
Want waarom zou je een donkere kelder in lopen als daar zojuist een onheilspellend geluid vandaan komt? En is het wel een verstandig idee om alleen op onderzoek uit te gaan, zonder het geruststellende gezelschap van je vrienden? Kan je jezelf niet beter gewoon verstoppen? Het zijn dat soort brandende vragen die je tijdens het kijken van enge films hardop roept, en daar speelt ontwikkelaar Supermassive Games met deze horrorgame doeltreffend op in. Het einde van Until Dawn heb je in eigen hand en het pad daarnaartoe wordt continu door jouw keuzes beïnvloed.

Zulke beloftes hebben we weleens eerder gehoord. De Britse studio slaagt er met het intrigerende Butterfly Effect-systeem echter daadwerkelijk in eindeloze mogelijkheden te creëren, waarin elke keer dat je de game speelt totaal anders kan zijn. Het zijn de kleine dingetjes die het hier uitmaken, zoals een kant kiezen in een felle ruzie tussen twee vriendinnen. Daarnaast zijn er gevolgen wanneer je bijvoorbeeld een korte, hobbelige route verkiest boven de langere, veilige weg. De grote, zeer directe dilemma’s maken ook een opwachting en dat maakt alles bij elkaar een diep, complex web van consequenties waarin iedereen kan overleven, maar ook genadeloos kan sterven.

Het scenario waarbinnen jij de touwtjes in handen hebt, is een smaakvolle hommage aan cultklassiekers als Scream en I Know What You Did Last Summer. De vertrouwde elementen hiervoor zijn allemaal aanwezig: acht naïeve jongvolwassenen gaan op een vakantie naar een afgelegen landhuis in een besneeuwd berglandschap. Een jaar daarvoor verloor de groep hier twee vriendinnen, die nog altijd vermist zijn. Met de terugkeer naar de plaats delict wil het gezelschap die tragedie voor eens en altijd afsluiten door een nachtje te feesten. Natuurlijk gaat dat niet zomaar en heeft een manische moordenaar het op de jongens en meisjes gemunt.

Morbide levendigheid
De omgeving waarin dit bloederige drama zich afspeelt en de sfeer die daar non-stop te voelen is, zouden niet levendiger kunnen zijn. Het enorme landhuis, omsingeld door witte dennenbomen en donkere paden, is niet alleen grafisch zeer indrukwekkend, het ademt ook nog eens een vreemd soort realisme. Terwijl je met je zaklamp door de sneeuw ploetert of vol argwaan langs de ramen sluipt waar maanlicht prachtig doorheen schijnt, ben je vol fascinatie opgeslokt door alle details om je heen. Daardoor ben je een gemakkelijk doelwit voor de vele jump-scares die de game heeft, en die kunnen natuurlijk niet ontbreken.

De hoofdrol in Until Dawn is daarbij weggelegd voor een sterrencast. Zo verlenen actrice Hayden Panettiere en acteur Rami Malek hun gezicht en stem, wat het gevoel dat je een Hollywood-blockbuster zit te kijken des te sterker maakt. Hun hoofden en bewegingen zijn vaak levensecht en hun teksten zijn zeer overtuigend vertolkt. Toch laten de animaties het soms afweten, wanneer de personages onbedoeld een lugubere glimlach opzetten of lichtelijk spastisch het gezicht bewegen. In het ergste geval moet je er even om grinniken, maar het haalt je nooit uit de beklemmende sfeer.

Want zoals het een goede horrortitel betaamt, is de spanning te snijden. Vaak op een afgezaagde manier en omhuld door een verzameling onwaarschijnlijkheden, maar het is op geen enkel punt voorspelbaar en uit die combinatie put Until Dawn oneindig veel kracht. Het is een genot om te zien hoe de verhoudingen en situaties zich ontvouwen naar aanleiding van je keuzes, en hoe dat vervolgens gedurende de hele game nog zichtbaar is. Er zijn bovendien geen goede of slechte beslissingen – de opties zijn zo opgesteld dat je vaak op je instinct moet vertrouwen.

Overlevingskans
Dat maakt het uitdagend om de groep vrienden een overlevingskans te bieden. Een hulpstuk hierbij zijn de zogenaamde totems. Deze relikwieën van inheemse Amerikanen liggen verspreid door de spelwereld en geven een korte profetie van wat komen gaat. Zo zie je bij rode totems een gevaarlijke situatie die om de hoek schuilt en geeft een zwartkleurige aan hoe je later in de game kan sterven. Daarnaast zijn er totems die op cryptische wijze vertellen hoe omstandigheden positief voor je kunnen uitpakken. Deze subtiele begeleiding houdt de game mysterieus en geeft je – mits je oplet – aanwijzingen om de speelervaring naar eigen hand te zetten.

Daarbij is dat personaliseren van elke playthrough iets waar de ontwikkelaar zeer bedreven in is. Omdat iedere speler eigen angsten heeft, is lang niet alles voor iedereen eng. Om er achter te komen waar jij bang voor bent, plaatst Until Dawn je na elk hoofdstuk tegenover een psychiater. Deze intense sessies met de fanatieke dokter Hill laten je kiezen tussen de prenten die jou het meest nerveus maken, met daarbij ook de vraag waarom het je zo afschrikt. Terwijl je de adem van de psychiater bijna kan voelen, wordt de vierde muur op een stijlvolle manier doorbroken. De resultaten van het zielknijpen zie je zo gedurende het spelen op kriebelige manieren terugkomen.

Maar waar de game je tot ver over de helft weet te grijpen met een wurgende, onlosmakelijke greep, verandert de toon na een bepaalde vaststaande gebeurtenis. Totdat het zover is, ligt de kracht van Until Dawn in dat het zichzelf niet serieus neemt, de personages waarbij je het heerlijk vindt om ze te haten, en het inbeeldingsvermogen dat zoiets bij jouzelf gebeurt. De richting die het vervolgens op gaat is nog steeds intrigerend en je verlaat het puntje van je stoel geen moment, maar toch is deze koers niet helemaal waar je op gehoopt had. Daarbij wordt de ondertoon van inheemse Amerikanen ook lichtelijk smakeloos gebruikt en daar had de studio beter een alternatief voor kunnen vinden.

Ondanks dat heb je meteen de behoefte om de game een tweede keer te spelen als de aftiteling voorbij komt. Het Butterfly Effect-menu laat je zien wat je hebt gedaan en wat voor gevolgen dat had, en daarmee rekening houdend, is de volgende playthrough minstens net zo interessant. De uitdaging om iedereen in leven te houden, of juist vol kwaadaardigheid alle personages het loodje laten leggen geeft Until Dawn immens veel replaywaarde. Met de focus op keuzes en de geringe interactie met de omgeving, is het geen game in de traditionele zin van het woord, maar een samenloop van omstandigheden die je keer op keer opnieuw wilt beïnvloeden.

Until Dawn komt op 26 augustus exclusief uit op de PlayStation 4.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Mogelijke aanslag op Pokémon World Championship verijdeld

Grow Home en andere games gratis voor PS Plus-leden in september