in

The Witness review – Puzzelen op het hoogste niveau


Er zijn games die je achtervolgen tot in je slaap. Zij het in een wonderschone droom of een wereld gevuld met nachtmerries, The Witness is er een van. De game nestelt zich langzaam in de onbewuste geest en blijft daar hangen. Dat de puzzelgame afkomstig is van Jonathan Blow, het brein achter de filosofische indiegame Braid, is dan geen verrassing. Blow werkte jarenlang aan The Witness en het resultaat laat zich ontvouwen op één eiland.

Dat eiland is verdeeld in elf gebieden, die allemaal vrij zijn om vanuit het eerstepersoonperspectief te ontdekken. Iedere omgeving is uniek – van een Aziatische tempel, een jungle met boomhutten en een woestijn met ruïnes, tot een drassig moeras – allen ondergedompeld in een betoverend kleurenpalet. Het eiland komt tot leven dankzij de tekenfilmachtige stijl die de game rijk is en zit vol met visuele pareltjes, van een kabelend beekje door een herfstachtig bos tot een roestig gestrand schip op een zonovergoten strand. Een belangrijk detail: het eiland is compleet verlaten. De echte hoofdpersoon en tegelijkertijd de grootste vijand in The Witness zijn de puzzels.


Logica
De eerste kennismaking met de puzzels van The Witness doet al snel denken aan andere toppers in het genre, zoals de Portal-reeks en The Talos Principle. Net als in die titels start het puzzelen simpel: maak je weg door een doolhof en ontwijk of pak daarbij de juiste elementen. Deze puzzel is de basis van alle andere puzzels in de game en ook alles wat The Witness is. Door nieuwe tekens en symbolen wordt iedere puzzel steeds een stukje moeilijker. De varianten breiden zich hierna steeds verder uit en ieder te verkennen gebied introduceert een nieuw puzzelelement. Dat kan een nieuwe regel zijn voor het betreffende puzzelstuk, of iets wat daar los van waargenomen moet worden.

Het eiland zelf en de omgeving spelen hierbij een sleutelrol. Rotsen, licht, schaduw, water, de zon, geluid en perspectief zijn allemaal als spelelement terug te vinden. Ook het combineren van eerder geleerde disciplines met nieuwe geometrische regels en symbolen behoort in The Witness tot het takenpakket. Het is dan ook essentieel om overal rekening mee te houden.

Perspectief
Tijdens het oplossen van puzzels is perspectief dé belangrijkste leidraad. Doe een stap terug, bekijk eens iets van achteren, of juist de omgeving. Houd ook altijd rekening met andere zintuigen en schroom niet af en toe wat op papier te zetten.

Door het ontbreken van een handleiding of helpende hand gebeurt het veelvuldig dat sommige hersenkrakers in eerste instantie onmogelijk lijken. Door de constante opeenvolging van puzzels, die er enigszins hetzelfde uitzien, kan The Witness soms repetitief overkomen. Je doodstaren op dezelfde of een moeilijke puzzel hoeft gelukkig vrijwel nooit. Een korte wandeling over eiland biedt een fris gedachtegoed en bovendien genoeg alternatieven. De natuurlijke wijze waarop The Witness een speler de regels van de puzzels op verschillende plekken op het eiland leert, is subliem. Het is alsof keer op keer een hoofdstuk aan je vocabulaire wordt toegevoegd.

Mysterie
De puzzels hebben sowieso een bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht op iedereen die een blik op het scherm werpt. Alhoewel The Witness een singleplayeravontuur is, weet de game zich zo te ontpoppen als een geweldige multiplayergame. Collega’s, partners en vrienden staan binnen de kortste tijd verwoed op het scherm te wijzen, oplossingen te raden en hun hersenen te kraken. De aangeboren nieuwsgierigheid van iedere speler is hierbij de voortstuwende factor, mede dankzij het leerproces dat vol met kleine ‘eureka’-momenten zit.

The Witness is in dat op zich dan ook als de Dark Souls der puzzelgames te bestempelen. De kleine beloningen die de game geeft, komen in motiverende brokken van verschillend formaat, van het opkleuren van een elektriciteitskabel tot het openen van een geheime doorgang. Aan het einde van een reeks puzzels in een gebied bevindt zich de grootste voldoening. Uit een grote mysterieuze gele doos rijst dan een toren op die een felle lichtstraal afvuurt naar de top van de hoogste berg op het eiland.


De game strooit al deze elementen als digitale broodkruimels over het eiland. De ontbrekende plot in Jonathan Blows nieuwe avontuur, levert steeds meer vragen op. Wat bevindt zich in de berg? Wie zijn de versteende figuren in het verlaten dorp? Wat zijn de zoemende gitzwarte pilaren? Wat betekenen de filosofische citaten op de voicerecorders? Wat betekenen de obscure video’s? En van wie zijn de audiodagenboeken op de cassettebandjes? Deze vragen leiden je stapvoets, soms struikelend, richting een groter mysterie.

Meer
Het bereiken van dat centrale vraagstuk biedt nog meer stof tot nadenken. Dat ‘einde’ is in 25 tot 30 uur te bereiken. Het maakt van The Witness een filosofisch werkstuk dat het leven en het universum waarin wij leven behandelt. De echte antwoorden blijven echter achter, althans voor zover wij weten. Het eiland en zijn puzzels lijken dan ook de bovenste laag te zijn van een groter geheel. Hoe verder we het eiland verkennen, hoe dieper we verwikkeld raken in dat onderliggende gedachtegoed. Dat The Witness hierbij ook de digitale wereld koppelt aan de echte, maakt het mysterie alleen nog maar groter. Een wijs man zei ooit ‘er moet meer zijn’ en alles wijst daar ook op. The Witness houdt ons dan ook nog wel even bezig en heeft zich ondertussen tot diep in ons onderbewustzijn gegraven.

The Witness is voor deze review gespeeld op de PlayStation 4. De game is digitaal verkrijgbaar voor zowel PS4 als pc.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Door Tyria vliegen middels nieuwe Guild Wars 2-update

Saimon Says – The Witness-haat