in

Turtles-games: de historie van April tot piZza


Als je de historie van Turtles-games wilt beschrijven, dan is de verleiding groot om niet keihard Turtles in Time te roepen en de rest van je artikel vol te stoppen met anekdotes over Pizza Time, Foot Soldiers en die rare Krang. Echter zouden we dan voorbij gaan aan de prachtige historie die de reeks kent. De bijna vijftig games met de strijdlustige schildpadden opnoemen gaat te ver, dus lichten we de opmerkelijkste games uit.

Aan de historie van de games van de Turtles gaat een andere geschiedenis vooraf. De Turtles zijn in 1983 gecreëerd door Kevin Eastman en Peter Laird, toen Eastman bij wijze van grapje een rechtopstaande schildpad met een masker en nunchucks tekende. Laird vond het hilarisch en maakte er een verfijndere versie van. Uiteindelijk kreeg deze schildpad, Michelangelo genaamd, er drie broers bij: Donatello, Raphael en Leonardo. Hoe deze schildpadden een menselijke manier van handelen kregen, kwam doordat ze gemuteerd waren. Vandaar de naam: Teenage Mutant Ninja Turtles. Uiteindelijk maakten Eastman en Laird er een stripboek van dat bol staat van de referenties naar comic-held Daredevil. Dat grappige tekeningetje groeide uiteindelijk uit tot een enorme franchise.

Cowabunga!
Hoewel de originele Turtles stoere, mysterieuze ninja-wezens waren die geweld niet schuwden, maakte comicuitgever Mirage de groep cartoonesker en komischer, wat niet in goede aarde viel bij Laird en Eastman. De groene mutanten riepen bovendien niet langer scheldwoorden uit, maar vriendelijkere kindertermen als “Turtle Power!” en “Cowabunga!” Niet bepaald zoals het origineel, maar het kwartet verkocht wel aanzienlijk meer comics en speelgoedfiguren door deze keuze. Al gauw kwam er nog een tekenfilmserie bij waardoor ook journaliste April en leermeester Splinter meer bekendheid verworven. De eerste games lieten bovendien ook niet lang op zich wachten.

Hero of Ninja Turtles?
Het was altijd verwarrend: is het nu Teenage Mutant Ninja Turtles of toch Teenage Mutant Hero Turtles? Origineel is het ‘Ninja’, maar in Europa werd de naam door de tekenfilmserie veranderd naar ‘Hero’. Hierin mochten de antropomorfische schildpadden door censuur niet te veel met hun wapens zwaaien en Michelangelo’s nunchucks waren zelfs verboden in Engeland. Ninja werd gezien als een te gewelddadig woord, waardoor werd gekozen voor het vriendelijkere Hero. En welk wapen Michelangelo dan gebruikt in de serie? Een werphaak.

De debuutgame Teenage Mutant Ninja Turtles verscheen in 1989 op de NES. Het is een actie-avonturenspel waarin je soms in een 2D-platformer terechtkomt, om vervolgens weer van schuin-bovenaf te bekijken hoe je je Turtle over een soort landkaart manoeuvreert. De game verscheen later ook op diverse andere consoles, maar is bijna niet herkenbaar als dezelfde game, omdat de graphics op elk systeem heel anders zijn. Een van de mooie dingen aan de NES-versie zijn de snelle chiptunes die menig gamer extra zenuwachtig maken. En de verkoopcijfers zijn ook niet mis: er zijn maar liefst vier miljoen stuks verkocht en de game is daarmee een van de bestverkochte NES-games die niet van Nintendo-makelij is.

In datzelfde jaar verscheen de voorloper van het fantastische Turtles in Time, namelijk Teenage Mutant Ninja Turtles-arcadekast. Ook op de Amiga en de NES verscheen deze titel, met op de Nintendo een II achter de naam om verwarring te voorkomen. Deze snelle actiegame, die er ook nog zeer gelikt uitzag voor die tijd, is overduidelijk gebaseerd op de cartoonserie, compleet met de gele bus van April O’Neil, die zelf een bijpassende gele overall draagt terwijl ze steeds hulpeloos aan de kant wacht tot de Turtles vijanden als Bebop uit de weg ruimen. Of de vele Foot Soldiers, door op slimme wijze gebruik te maken van lantaarnpalen en andere elementen in de omgeving. Ook in deze game is de soundtrack sfeerbepalend, hoewel de stress van de soundtrack van die eerste game plaatsmaakt voor een vrolijk gevoel in de fantastische soundtrack van de tweede. “Heroes in a half shell, Turtle Power!”

Turtles in Time
Hierna volgden enkele vagere titels, waaronder een soort kleurboekspel genaamd Teenage Mutant Ninja Turtles World Tour en de duistere pc-game Manhattan Missions – die Laird en Eastman waarschijnlijk fantastisch vonden omdat die dichterbij de originele Turtles ligt. Verder weinig noemenswaardig, zeker aangezien de arcade-hal in 1991 op zijn kop werd gezet door Teenage Mutant Ninja Turtles: Turtles in Time, dat een jaar later ook op de SNES verscheen. In veel opzichten lijkt het op de scrolling arcade-vechtgame TMNT die in 1989 verscheen, maar Turtles in Time brengt als verschil dat elke Turtle zijn eigen speciale beweging heeft. De game werd zo’n succes dat het het hele verdere verloop van Turtles-games zou bepalen: nagenoeg allemaal zijn het scrolling beat ‘em up-games geworden.

De game zit vol iconische Turtle-momenten, van het oprapen van een pizzadoos waarop de HP wordt bijgevuld en de Turtle in kwestie “Pizza Time” uitroept, tot het ‘naar de camera gooien’ van verslagen Foot Soldiers, wat enorm tot de verbeelding spreekt omdat zo de vierde muur wordt gebroken. Bovendien heeft Turtles in Time geweldige eindbaasgevechten met bijvoorbeeld Rahzar, die tot op de dag van vandaagtijdloos zijn en garant staan voor een avond plezier, bij voorkeur met vrienden, want dit is nog steeds een van de aanvoerders van de lijst van top co-opgames uit de jaren negentig. De SNES-versie is beter dan de arcade-versie, want op de SNES zijn Slash, Rocksteady, Bebop en Rocksteady wel toegevoegd aan de line-up van slechteriken. In 2007 werd Turtles in Time opnieuw uitgegeven op Xbox Arcade en PSN met een mooie visuele stijl in 3D, maar helaas was dit geen succes omdat de game makkelijk binnen een uur is uit te spelen, en alleen qua uiterlijk is aangepast, wat niet door elke fan als een verbetering werd gezien.

Turtles op de Game Boy
Terug naar de jaren negentig, want in 1990 werd de Game Boy voorzien van TMNT: Fall of the Foot Clan. De grafische stijl was heel bijzonder, maar verder leek de game een port te zijn van de NES-game uit 1989. Echter is deze al in een half uurtje uit te spelen dankzij de lage moeilijkheidsgraad, waardoor Fall of the Foot Clan voor de fans een teleurstelling was. Toch is hij het noemen waard, omdat dit de eerste Turtles-game is op een handheld-console van een van de grote gamemakers, in tegenstelling tot kinder-spelhandhelds die slechts één game kunnen afspelen. Daarna verscheen er nog een soortgelijke maar opgepoetste game op de Game Boy genaamd Back from the Sewers, en werden Game Boy-bezitters nog getrakteerd op Radical Rescue, wat dan wel weer iets heel nieuws introduceerde in de franchise: volledige 2D-sidescrolling gameplay die lijkt op die van Metroid 2.

Inmiddels brak het jaar 1993 aan en werden de Turtles duisterder en gewelddadiger dan we ze ooit in een game zagen. In Tournament Fighters draait de gameplay alleen maar om vechten in arena na arena. Niet dat het een heel bloeddorstige game is, maar hij is minder gericht op kinderen dan de grappige eerdere games. Het spel verscheen op de Genesis, maar hierop kwam de game niet goed over. Op de SNES werd dit even later rechtgetrokken, mede dankzij de toevoeging van een extra knop om te gebruiken in de gevechten. Ook deze game zag er visueel zeer kleurrijk en indrukwekkend uit op SNES, met wederom een sterke soundtrack. Helaas begon de wereld in die periode moe te raken van de ninja-schildpadden, waardoor deze game een minder groot succes had dan hij verdiende.

Na al die Turtle-moeheid duurde het even voor de franchise een soort doorstart maakte met de nieuwe televisieserie uit het jaar 2003. De fans van de oude serie konden er moeilijk aan wennen, maar er werd na al die jaren een hele nieuwe generatie Turtles-liefhebbers aangeboord. Dat verdiende een game, dus Teenage Mutant Ninja Turtles werd gemaakt en uitgebracht op onder andere de GameCube, PlayStation 2 en Xbox. Deze game is niet in dezelfde stijl of hetzelfde genre als zijn voorgangers en het cel-shaded 3D-uiterlijk schrok vooral de oude garde af. Alsnog is het een brawler die niet slecht in elkaar zit, maar het was een te grote stap voor wie de Turtles juist om hun klassieke games waardeerde.

Filmgame slaat flater
Na enkele teleurstellende Turtles-games die volgden, zoals Mutant Melee en Mutant Nightmare, verscheen in 2007 TMNT. Ontwikkelaar Ubisoft luisterde niet naar wat de nostalgische oudere Turtles-fans wilden en omdat dat het een film tie-in-game werd, werd de game afgeraffeld om maar aan de releasedatum te voldoen. Gamers hoopten op een toffe actie beat ‘em up zoals die uit de jaren negentig, zeker omdat de film ook zo slecht nog niet was, maar uiteindelijk bleek het een redelijk standaard actie-avonturengame die op geen enkele manier de ziel van Turtles in Time opriep. Het is een hele standaard film-game zoals die in die jaren veel te vaak werden gemaakt.

Twee jaar later verscheen TMNT: Smash-Up, een soort Smash Bros. Brawl-variant met Turtles. Wederom werd er afgeweken van dat genre waarmee de Turtles juist zo beroemd waren geworden in de game-wereld, en hoewel het spel goed in elkaar zit, was het geen hitmateriaal omdat het te veel overeenkomsten had met de franchise waarop Smash-Up geïnspireerd leek te zijn. Dat het Turtles-universum in deze game ook niet helemaal goed uit de verf komt, doet het spel ook geen goed.

Het klinkt alsof de Turtles een aflopende zaak zijn, maar dat is niet het geval. In 2014 verscheen Teenage Mutant Ninja Turtles in de bioscoop, een film die ondanks de slechte kritieken flink wat bezoekers trok. Daarnaast heeft Nickelodeon op basis van hun tv-serie in 2013 een vermakelijk eindeloze rengame genaamd Rooftop Run op mobiele toestellen uitgebracht. Deze week verschijnt Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants in Manhattan, maar wederom kiest uitgever Activision ervoor een actie-avonturensetting te gebruiken. Of dat toch een succes wordt voor de ninja-schildpadden, dat lees je in de recensie hier op InsideGamer. Het is echter hopen dat er ooit nog een game uitkomt met dat retro-gevoel van toen de Turtles nog onze ultieme helden waren, en ze tevreden waren met het uitproberen van zoveel mogelijk pizza’s, in plaats van zoveel mogelijk gamegenres. Pizza time!

Geschreven door: Laura Kempenaar

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Uncharted 4 Multiplayer review – Einde nog niet in zicht

Rocket League-spelers op pc en XOne kunnen tegen elkaar spelen