in

Waarom The Last of Us de beste game ooit is


De komende weken kiest steeds een andere redacteur van InsideGamer een game die hij of zij de beste game ooit gemaakt vindt. Vervolgens legt die redacteur uit waarom. Vandaag: Arthur met The Last of Us (2013).

Metal Gear was één van de eerste games die ik ooit speelde. Al in 1987 wist Hideo Kojima een tof gameplayconcept aan te kleden met een spannend verhaal – toen ik de game een paar jaar later speelde maakte dat indruk, ondanks dat ik nog amper Engels kon. Misschien heb ik daarom die hang naar avontuur.

Narratieve games domineerden mijn jaren negentig. De Myst-reeks, de hele catalogus van LucasArts, ongeïnspireerde troep als Atlantis – voor mij stonden hun puzzels, hun gameplay altijd in het teken van het avontuur waarop ze me meenamen. Grim Fandango was de overtreffende trap. In het tot op heden beste gamejaar ooit (1998) kwam die game als klap op de vuurpijl en nagel aan de doodskist van mijn geliefde genre. Grim Fandango was de meest volwassen game ooit op dat moment. Tim Schafer trok zijn lolbroek uit en toverde een mijlpaal tevoorschijn. Het resultaat stond sindsdien in mijn geheugen gegrift als GOAT.

Tot The Last of Us verscheen.

Mokerslagen
Vijftien jaar na Grim Fandango was The Last of Us de vervolmaking van alles wat ik zocht in een game. Het biedt avontuur maar geen spektakel. Het is emotioneel maar niet melodramatisch. Het is bloederig maar niet pervers. Het overschrijdt grenzen maar doet dat niet voor de shock value. Het gebruikt zombies maar vertelt over de mens. De diepere boodschap over dat menszijn verdwaalt niet in pretenties. En, boven alles, de gameplay dient het verhaal perfect van begin tot einde.

Ik was niet meteen om. In tegenstelling tot de Uncharted-games, neemt The Last of Us de tijd om je te verwelkomen in zijn verdorven wereld. Na een redelijk spectaculair begin (je dochter sterft), spoelt de game de tijd twintig jaar verder, om ‘m stop te zetten in een wereld die tot een halt is gekomen. Dankzij een nogal agressieve infectie is het overgrote deel van de mensheid omgetoverd tot zombies en is de wereld die we kennen vergaan. Mensen die nog wel bij zinnen zijn, hebben zich teruggetrokken tot zwaarbewaakte nederzettingen.

Joel (jij) en Ellie beginnen in zo’n nederzetting en trekken vervolgens de wijde wereld in; de verdorven, maar oh zo prachtige Amerikaanse wijde wereld, waar angstaanjagende clickers en runners de dienst uitmaken. Al gauw blijkt Ellie een bijzonder geval te zijn: ze is immuun voor het virus, en daarmee de enige hoop op een toekomst voor de mensheid. Die revelatie is niet het startpunt van een spectaculaire trek langs bloederige showdowns, maar een rustige trip van bezinning voor de twee.

Het lage tempo maakt de game in eerste instantie wat lauwtjes, maar wanneer eenmaal de winter toeslaat (de game is opgedeeld in vier seizoenen) valt alles op zijn plek. Juist door dat lage tempo komen de spaarzame klappen aan als mokerslagen. Na het legendarische einde kijk je applaudisserend terug op een game die saai durft te zijn, die de stilte omarmt. Goed voorbeeld: van een soundtrack is de hele game amper sprake, maar wanneer de violen aanzwellen terwijl Joel met een verdoofde Ellie in zijn armen door het ziekenhuis ploetert, word je door slechte melodrama afgestompte gamerhart in vijftig stukken gereten zonder EHBO-kit in de buurt.

The Last of Us put van begin tot eind zijn kracht uit zulke contrasten. Waar de mensheid sterft, is de wereld bijvoorbeeld mooier dan ooit. Architectuur vermengt met weelderige natuur, giraffes hobbelen tussen de Amerikaanse wolkenkrabbers. Wij zijn schuldig, alles om ons heen is onschuldig. En de mens is door de catastrofe een paar treden gedaald op de voedselketen.

Totale immersie
The Last of Us verwierf zijn faam niet door zijn innovatieve gameplayconcepten. Maar wie de game afwimpelt met de standaard Uncharted-kritiek (meer film dan spel) doet de game grondig tekort. The Last of Us klopt. Elk element staat in dienst van een andere. Het gebrek aan rondzwervende items bijvoorbeeld is ingegeven door het verhaal en het survivalconcept. Andersom dwingt het je tot het doorzoeken van de prachtige omgevingen. Wisselwerking tussen wereld en spel; Naughty Dog begreep waar zijn krachten lagen.

Geen ondescheid
Nog iets waar andere gameontwikkelaars een voorbeeld aan mogen nemen: het omgaan met ras, gender en geaardheid. Hoewel de hoofdrol is weggelegd voor twee redelijk conventionele blanke personages, passeert een kleurrijk palet aan mensen de revue in The Last of Us. Sterke mannen en vrouwen die allesbehalve lustobject of excentriek zijn – de game, en de cordyceps-infectie, maken geen enkel onderscheid.

Elk gameplayelement is volledig op zijn plek. Crafting was niet nieuw in 2013, maar volledig logisch binnen de postapocalyptische setting van The Last of Us. De uitwerking maakt het af. Live spijkerbommen en van spijkers voorziene honkbalknuppels in elkaar knutselen, is als improviseren met restanten van de mensheid. Elk vuurwapen en elke kogel die je vindt zijn een klein wonder.

Hetzelfde geldt voor de set pieces en baasgevechten. Denk aan die ene pedo. In een wereld ontdaan van genot is het niet vreemd dat we een verwilderde dude tegenkomen die zijn zinnen zet op een jong en, op het oog, onschuldig meisje. Het gevecht in het brandende restaurant wat daarop volgt past binnen de regels van de wereld en het wordt volledig verantwoord vanuit het verhaal, terwijl het tegelijkertijd een perfect moment blijkt voor een van de belangrijkste ontwikkelingen die we Ellie zien doormaken.

Zo dienen game en verhaal elkaar constant. The Last of Us vindt het evenwicht waar andere (verhalende) games nog steeds naar zoeken. En het lacht het concept ludonarratieve dissonantie – een term waarvoor Naughty Dog zelf bijna hoogstpersoonlijk voor verantwoordelijk was met Uncharted – keihard van tafel.

Ik kan nog wel even doorgaan. De vier seizoenen bijvoorbeeld dienen niet alleen om je te laten spelen in gevarieerde omgevingen, maar geven je een kader voor de tijd die Joel en Ellie met elkaar doorbrengen, wat weer cruciaal is voor de realistische ontwikkeling die hun relatie doormaakt. Of dan het einde met alle soldaten die je omleggen. Het is geen loze filler zoals bij Uncharted, maar verhalend nodig. De game reflecteert vervolgens op zijn protagonist: Joel is echt een volledig verdorven mens. En dan vervolgens de reflectie op de band tussen protagonist en speler: wil je hem überhaupt nog wel zijn?

Naughty Dog geeft zelf geen antwoord op die vraag. Je móet wel dat monster zijn. Je móet die dokters afmaken voor je individuele gewin. Dat is het moment dat de ontwikkelaar zijn homerun claimt. The Last of Us slaagt aan het einde erin zijn boodschap dubbel dwars over te brengen. Want wat je ook wilt, in een hopeloze wereld gebruik je als mens je morele kompas hooguit om iemand anders zijn hersenen mee in te slaan. Het is ieder voor zich. En het is totale immersie in de wereld die The Last of Us schetst.

Som der delen
Alle elementen zijn in balans. Daarom is The Last of Us beter dan de rest. Niet alleen omdat het een tof verhaal vertelt; dat had ook wel gewerkt in filmvorm. Niet alleen omdat de survivalgameplay tof is uitgewerkt; die had zonder het verhaal ook wel vermaakt. En niet alleen omdat de game zo mooi is; het uiterlijk had een lege huls voor de zoveelste zombieshooter kunnen zijn. Nee, het is de som waarbij alle delen elkaar versterken. Daarmee toont het wat games kunnen en, naar mijn smaak, zouden moeten zijn: avonturen die je opslokken, meesleuren, iets leren, uitdagen, de tijd geven om je te laten verdwalen in hun virtuele realiteit, via interactieve momenten personages leren kennen, laten nadenken over volwassen thema’s zonder ze op te dringen, vermaken, en vervolgens uitspugen met één woord dat nog eeuwig na blijft galmen: OK.

Waarom Super Mario World de beste game ooit gemaakt is
Waarom Deus Ex de beste game ooit gemaakt is
Waarom Metal Gear Solid 3: Snake Eater de beste game ooit gemaakt is

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Rocket League-spelers op pc en XOne kunnen tegen elkaar spelen

Pornosites ontvangen waarschuwing vanwege Overwatch-porno