in

Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants in Manhattan review


Natuurlijk was er hoop. De meeste volwassen mensen die ik ken vinden de Turtles nog steeds vet, Platinum Games is uitstekend in staat om topgames te maken en de Turtles-games van jaren terug waren bijna allemaal fantastisch. Natuurlijk was er hoop dat deze game goed zou worden. Er is alleen één kleine kink in de kabel: dit is een baggergame.

Waar gaat het mis? Misschien bij de ontwikkelaar al. Besef goed: dit is de studio die Bayonetta (topgame), Vanquish (topgame), The Wonderful 101 (topgame) en Metal Gear Rising: Revengeance (topgame) maakte. Maar het tweede gezicht van Platinum Games, het licensing-gezicht, is een lelijke heksenkop met een pukkel op haar neus. Niemand bij deze studio die iets wilde geven om Legend of Korra (bagger), niemand die Starfox Zero goed wilde maken (bagger) en niemand die één sikkepit wilde geven om het lot van Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants in Manhattan (bagger). Ik zeg ‘wil’ omdat het, getuige eerdere successen, absoluut een kwestie van willen is. Platinum Games wil graag een zak geld van Activision en het zal de studio verder een worst wezen wat voor game het voor die centen in de winkelschappen smijt.

Footvolk rammelen
Pluspunt: niets is kapot in deze game. Pluspunt: Michaelangelo blijkt nog steeds de beste der schildpaddenmannen én zijn karakter wordt lekker dik aangezet in deze game. Pluspunt: Shredder is nog steeds cool. Pluspunt: sorry, we zijn er doorheen. We zouden co-op voor vier spelers kunnen roemen, maar dat is alleen online – waarom zou je een brawler ook op de bank willen spelen, joh? We zouden de gameplay kunnen roemen, maar op een paar knoppen rammen tot de zeventienduizendste Foot Clan-soldaat kapot is, valt niet echt onder de noemer gameplay. De bazen dan? Ja, iedereen komt langs gedurende negen saaie hoofdstukken en, toegegeven, met het comicsausje eroverheen zien ze er best gaaf uit. Dat zie je alleen niet meer na vijftien minuten non-stop beuken omdat meneer de eindbaas 38 levensbalken heeft en verder niet echt iets van uitdaging biedt.

En zo rommel je in soort van open, verlaten gebieden een beetje aan. Voetvolk beetje in elkaar rammelen, lullige objectives opzoeken, voltooien en hop naar de baas, want het ding dat door moet gaan voor het verhaal verlangt dat van je. Even tussendoor nog 50 keer de tijd nemen om een grapje over pizza te maken, iemand die vanuit een steegje Cowabunga schreeuwt en de fans zijn ook weer blij. Anders nog iets? Oh ja, gooi er even wat bekende gadgets uit de serie bij en klaar is Platinum. Klaar om weer iemand anders z’n franchise onder te poepen en vervolgens het echte talent op hun eigen IP’s te zetten, maar soit, klaar zijn ze!

Wikihuilia
Het is zonde dat de game halfbakken is, en niet alleen omdat de Turtles een goeie game verdienen, maar ook omdat er stiekem echt wel goeie ideeën verborgen zitten onder dat dikke schild van middelmatigheid. Zo kun je tijdens missies terugkeren naar je basis en items meenemen als turrets, mijnen of stukken pizza. Je Turtles kunnen hun eigen skills (door)ontwikkelen en je kunt ze met een load-out van vier van die skills op pad sturen. Stukje rpg, prima! Ook aardig: de optie om telkens te switchen naar een andere Turtle – wat alleen op papier leuk is, want in principe spelen ze allemaal hetzelfde. Prima bedacht allemaal, maar als 90% van je game ondermaats is, gaan een paar leuke ideeën het simpelweg niet redden.

Weet je wat nog erger is? De Wikipedia-pagina van deze game, waarop Platinum Games geciteerd wordt over zijn bedoelingen. Daar oreren de ontwikkelaars over hoe ‘zij de Turtles op geheel eigen wijze vorm gaan geven’ en ‘zich niet laten leiden door bestaande comics, films of de animatieserie’. Kers op de taart: ze hebben ‘de old skool Turtle-games goed bekeken en gespeeld’. Dat laatste is het wrange. Een studio als Platinum Games, die perfectie kán benaderen, checkt Turtle-games van een jaar of twintig terug op een 8-bit console en presteert het vervolgens om in 2016 een game af te leveren die tien keer zo slecht is als dat. Daar word je droevig van, als liefhebber. Niet als Platinum Games, natuurlijk, want de centjes voor deze game zijn daar allang binnengekomen hoor. Waarschijnlijk ook alweer uitgegeven ook, aan een titel waar deze ontwikkelaar wél een fuck om geeft. Wij vermoeden een titel van zichzelf.

Teenage Mutants Ninja Turtles is beschikbaar voor PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox One, Xbox 360 en pc. Voor deze review hebben we de game op PlayStation 4 getest.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Overwatch review – Op ieder platform een must-have

Cities: Skylines-speler maakt nauwkeurige versie van Seattle