in

Mirror’s Edge Catalyst review – Mirror’s Edge v1.01


De populariteit van Mirror’s Edge (2008) is niet terug te leiden naar een diepgaand verhaal, rijke karakters of een hartverwarmende/hartbrekende plottwist. Het relaas van protagonist Faith Connors is vooral enerverend door de first person freerunning-gameplay, die van een schijnbare futuristische utopie één groot klimrek maakt. Ontwikkelaar DICE jaagt met reboot Mirror’s Edge Catalyst de adrenalinerush uit het eerste deel na, maar komt misschien wel té dicht in de buurt van het origineel.

Lege ruimte
De wedergeboorte van Mirror’s Edge brengt je wederom terug naar de utopische stad Glass, waar het bedrijfsleven de dienst uit maakt. Grote maatschappijen hebben de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht in hun bezit en vormen daarmee een dictatuur die ‘The Conglomerate’ heet. Bezit en rijkdom staan gelijk aan status en kwaliteit van leven, maar zijn enkel voor een kleine groep weggelegd. Het corrupte systeem houdt de armen arm en maakt de rijksten nog rijker. In feite is heel Glass een grote zeepbel: schitterend aan de buitenkant, maar verstoken van inhoud. En daarin staat deze stad ironisch genoeg symbool voor het avontuur dat Mirror’s Edge Catalyst heet.

In de originele Mirror’s Edge was het verhaal voornamelijk een mechanisme om de wereld mee te doorkruisen en de freerunning-gameplay te ervaren. Het freerunnen was dermate nieuw en leuk dat het matige plot en andere irritaties al snel naar de achtergrond verdwenen. Acht jaar later is het concept verre van nieuw te noemen, waardoor de reboot een behoefte aan een uitgediept verhaal en sterke personages heeft. Maar in plaats van een intelligent epos over klassenverschillen en ongelijke kansen, blijkt het verhaal van Faith nog steeds een matig geschreven Jean-Claude van Damme-film waar acrobatiek en vuistslagen een slechte vervanger voor écht avontuur vormen.

Dat uiterlijk in deze reboot belangrijker is dan substantie zie je vooral terug in de overdaad aan jargon dat de game gebruikt. Zo heten de minderbedeelden in de maatschappij de loCaste, terwijl de rijkeren zichzelf de hiCaste noemen. Men heeft geen smartwatch of telefoon, maar een beatLink of gridLink. Greylanders, gridNodes, eXecs; de speler wordt doodgegooid met holle bewoordingen. En naast het feit dat het volstrekt onnodige misbruik van hoofdletters alom aanwezig is, zijn de termen vaak een manier om een stukje flair toe te voegen aan een begrip waarvan de werkelijke betekenis nooit uitgediept wordt. Enorm jammer, want de setting leent zich voor prachtige contrasten en verhalen over een samenleving die van binnenuit verscheurd wordt. En waar is het onderdrukte volk waar Faith zo hard voor vecht? De enkele ontmoeting die we hebben met deze bevolkingsgroep kenmerkt zich door statische personages die niet meer dan twee zinnen uit weten te wisselen. Met zo veel gebrek aan diepte doemt bij zowel Faith als de speler dezelfde vraag op: Waar doe je het eigenlijk voor?

More is less
Om die vraag te beantwoorden is het belangrijk jezelf af te vragen hoeveel je van freerunning houdt. Net als zijn voorganger vormt deze manier van bewegen de hoofdmoot van de gameplay, afgewisseld met een klein gevecht links en rechts. Dat is niet per definitie een slecht iets: er zijn levels waar er overduidelijk veel aandacht besteed is aan het creëren van niets minder dan een spectaculaire run. Faith kan binnen 15 seconden een half flatgebouw zowel in de breedte als hoogte doorkruisen en dat alles terwijl ze de beveiliging op spectaculaire wijze door glazen panelen een enkeltje begane grond verkoopt. Ook de toevoeging van een aantal nieuwe gameplay-mechanismen zoals een elektronische liaan, zorgen er voor dat het navigeren door Glass zowel een indrukwekkende alsmede een rustgevende ervaring is. Het zijn deze momenten waarop Mirror’s Edge Catalyst schittert.

Faith is niet gebonden aan haar basisvaardigheden. Middels een skill tree kan je haar vaardigheden op het gebied van freerunning, gevechtskunsten en klimmen gaandeweg uitbreiden. Sommige van deze vaardigheden zijn essentieel om in kleine ruimtes toch snel en vloeiend te kunnen bewegen, waardoor het spel ook in deze situaties een plezierige uitdaging kan bieden. Feit blijft wel dat het spring- en klauterwerk naar verloop van tijd monotoon aan gaat voelen. Op een paar zorgvuldig ontworpen omgevingen na, lijkt het alsof de ontwikkelaars de daken van Glass na de wekelijkse vrijdagmiddagborrel ontworpen hebben. De omgevingen zijn een verzameling obstakels die veelal lukraak geplaatst zijn, zonder dat er echt een uitdagend parkoers te ontdekken is.

Een van deze obstakels is het beveiligingspersoneel van firma K-Sec die gedurende het spel als hardhandige vertegenwoordigers van het corrupte bedrijfsleden optreden. Faith heeft zowel een lichte als een zware aanval in huis, die ze in combinatie met freerunning-manoeuvres kan gebruiken. Dat levert soms spectaculaire taferelen op: Faith kan makkelijk langs een muur rennen om vervolgens met een reuzensprong de ene bewaker tegen de andere aan te trappen, waardoor de laatste al schreeuwend over de dakrand duikt. De filosofie van het freerunnen nodigt echter uit tot het gebruik van lichte aanvallen: op deze wijze hoeft Faith nauwelijks af te remmen en kan ze het gros van deze marionetten een vroegtijdig einde besparen. De werkelijkheid leert dat het misbruiken van de zware aanval in combinatie met een ontwijkingsmanoeuvre vele malen effectiever is en de snelheid van Faith’s runs in veel gevallen weinig uit maakt.

Meer zeepbellen
De open wereld is overigens flink gevuld. Al na een half uur spelen is je map bezaaid met allerhande extra activiteiten. Er is een overdaad aan collectibles en kleine zijmissies beschikbaar, die initieel een aardige afwisseling op de hoofdmissies vormen. Gaandeweg worden deze missies helaas steeds eentoniger. Met name de Dash, een parkoers dat je zo snel mogelijk af moet leggen, vormt een doorn in het oog. Dit missietype vormt een groot deel van alle zijmissies, maar het plezier van het racen over de daken vergaat wanneer je tijdens de zoveelste Dash grotendeels dezelfde route aflegt. Mirror’s Edge Catalyst trapt in de grootste val die het open wereld-genre kent: de hoeveelheid beschikbare content is niet evenredig aan de hoeveelheid vermaak. Al is het uitzicht doorgaans adembenemend.

De weinig vermakelijke zijmissies waren slechts een kleine smet op het geheel geweest als de hoofdmissies zich wél staande hadden gehouden. Helaas blijft het avontuur van Faith verhaaltechnisch altijd aan de oppervlakte en verkent het zelden de onderliggende thema’s. Daar komt bij dat alle personages een gebrek aan persoonlijkheid hebben en slechts minimaal uitgewerkte vehikels zijn om het verhaal verder te helpen. Het gevolg is dat de strijd van Faith tegen het grote boze bedrijfsleven een beetje triviaal aanvoelt. Jammer, want Mirror’s Edge Catalyst realiseert hiermee wederom niet het torenhoge potentieel dat de franchise bezit.

Mirror’s Edge Catalyst is beschikbaar voor PlayStation 4, Xbox One, en pc. Deze review is gebaseerd op de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Hyliaanse teksten uit nieuwe Zelda vertaald door fans

Nieuwe Zelda heeft ingesproken stemmen, Link blijft stil