in

Level up: Waarom Castle Rock uit Rayman Legends het beste level ooit is


Als platformgamer wil je eigenlijk maar één ding: alsof je vleugels hebt door levels schieten, levels die je vaak op je duimpje moet kennen om er soepel doorheen te kunnen bewegen, waardoor je je een soort platformkoning voelt. In Rayman ligt het tempo van de levels hoog en lijken ze gemaakt om zo rap mogelijk te doorkruizen, om je dat gevoel te geven. En als daar ook nog een soundtrack op briljante wijze in wordt gevlochten, dan ontstaat het beste platformlevel ooit.

In Rayman Legends word je aan het einde van elke wereld getrakteerd op een level waarin de maat van de muziek de boventoon voert. Dat wil zeggen dat als je langs een touw zwiert, je een gitaarakkoordje hoort. Als je vervolgens opspringt en drie vijanden achter elkaar op de kop duwt, hoor je daar trommelgeluiden bij. Alles bij elkaar maakt zo een heel nummer, en dat creëert een heel grappig effect. Het ene nummer is bekender dan het andere, en het ene level is dan ook geslaagder dan het andere. Zo is de Mexicaanse Mariachi-versie van Eye of the Tiger erg grappig, maar past de muziek niet zo perfect bij wat er op het scherm gebeurd als in het fantastische level Orchestral Chaos, of het beste level aller tijden: Castle Rock.

Nu heeft Castle Rock al een (onbedoeld?) grappige naam omdat het doet denken aan Casterly Rock uit Game of Thrones, maar het is vooral een briljant level omdat er perfect gebruik wordt gemaakt van het nummer Black Betty. Zodra je begint te rennen en de eerste stapel skeletten omgooit, weet je nog niet wat je te wachten staat, maar als je dan eenmaal over een rij vijanden rent die al staan opgesteld met schilden, dan zet de muziek in en kan het feestje beginnen. Eerst een geinig springveer-achtig gitaargeluid, en dan zetten de vijanden Black Betty in, hoewel de tekst niet zo letterlijk wordt gezongen als de originele artiest dat deed.

Dit alles is natuurlijk al hilarisch, helemaal omdat de vijanden als LocoRoco’s met de tekst meezingen en hun monden bewegen, maar het is helemaal gaaf omdat ze steeds overal vandaan springen om mee te zingen. Dat alles terwijl jij allemaal Lums opraapt en de meest fantastische gitaarsolo’s voorbijkomen. Dit is een level waar je in een keer enorm vrolijk van wordt. Het is zelfs moeilijk om erbij stil te zitten, hoewel je ondertussen ook nog moet gamen natuurlijk.

Dat gamen is zo fijn, want alles is precies zo getimed en uitgemeten dat je overal op de juiste beat voorbij zwiert. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit dan ook niet een van de moeilijkste levels ooit is, maar dat gevoel van vrij als een vogel door zo’n level heen scheuren is minstens net zo goed als een level na lang ploeteren eindelijk te halen. De vijanden werken bijna mee om uitgeschakeld te worden, zelfs de prachtige dikke paarse draak achtervolgt je maar halfbakken als je over zijn neus geroetsjt komt.

In Castle Rock is het verrassingselement ook heel groot is. Je begint gewoon te rennen zoals altijd, en dan ineens zet de muziek in en val je van de ene in de andere verbazing. Castle Rock is het eerste muzieklevel in de game, aan het einde van de eerste wereld: Teensies in Trouble. Er zijn meer van dit soort muzikale briljantjes te vinden in Rayman Legends, maar geen enkele is zo spot on als Castle Rock. Er gebeurt zoveel in beeld, dat je ook als toeschouwer dit level tien keer kunt zien en nog steeds vermaakt wordt door nieuwe dingen. Met elke keer weer die klapper aan het einde, waarbij alle muziek chaotisch samenkomt en Rayman eindigt op een stapel vijanden met een uitgeschakelde, dikke draak bovenop. Het level is wat kort, maar gelukkig kun je hem ongelimiteerd opnieuw opstarten. Bembelem!

Geschreven door: Laura Kempenaar.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

The Witcher 3-save file werkt niet met Game of the Year Edition

Van Tokio tot Hier: Japanse PlayStation 4-games die iedereen kan spelen