in

BioShock Collection review – Atlas haalt zijn schouders op


De vuurtoren in BioShock is niet zozeer een waarschuwing voor gevaarlijke rotsvormingen, dan wel is het een helder baken dat met een mantel van licht de heimwee direct ontneemt. Het jarenlang afgezonderd op zee dobberen heeft de realiteit van de thuishaven echter voor een rooskleurige variant verwisseld. Je afdaling naar Rapture en klim naar Columbia biedt zodoende een collectie van constanten en variabelen. Het iconische lichtbaken pronkt nog altijd statig tegen de horizon, maar herbergt ditmaal een wisselvallige ervaring.

Likje verf
De BioShock Collection biedt toegang tot het complete verzamelde werk rondom Irrational Games’ dystopische werelden – op uitzondering van de multiplayer van BioShock 2. Een grootse bundel content waarin je de art deco-onderwaterwereld Rapture bezoekt en de hemel in de religieuze steampunk-stad Columbia tart. Met de toevoeging van alle singleplayer downloadbare content, opgepoetste graphics en zestig frames per seconde zonder in te leveren op beeldkwaliteit op consoles is de overzet uitbundig te noemen. Het nieuwe likje verf komt echter wel met een grote prijs.

De plethora aan technische problemen in voornamelijk de eerste twee games, geeft de collectie namelijk een wrange nasmaak. Met name de audioproblematiek bezorgt eindeloze frustratie. De audiolevels zijn niet in balans; geluidseffecten ontbreken; vijanden die nergens te bekennen zijn, klinken alsof ze in je nek hijgen en ga zo maar verder. Verder laden textures te laat in of helemaal niet, zijn de schaduwen in het verkeerde perspectief en blijf je meermaals achter objecten hangen. Het moment dat je in BioShock 2 niet kan saven omdat blijkbaar meer dan 100 gigabyte niet genoeg ruimte is, is dan ook de spreekwoordelijke druppel. Het enige wat je van een remaster verwacht, is dat het vertrouwde games naar een hoger technisch niveau tilt. Een simpel verzoek dat de BioShock Collection met regelmaat niet kan inwilligen.

Deze technisch wanorde buiten beschouwing gelaten, brengt de grafische update de prachtige omgevingen in de BioShock-games sfeervol tot leven. De nalatenschap van de BioShock-serie is het ongekende oog voor detail en het sterke gevoel van plaats in de fictieve werelden. De in neonlicht beschenen ruïnes van het theaterdistrict Fort Frolic in Rapture. Waar de wetenschap onbeteugeld door regeringen, moraliteit en censuur het utopische toevluchtsoord naar een destructief einde heeft gebracht. Of de haast Efteling-esque ervaring in Columbia met diens lonkende boardwalks, pretparken en innemende festivals. Het draconische bewind even ver op de achtergrond, terwijl je met een geholsterd wapen over het strand wandelt. Het zijn omgevingen om in te verdwalen, bij stil te staan en nog lang aan terug te denken.

Drukkende sfeer
Hoewel de serie soms over diens eigen onsubtiele boodschappen en introductielessen tot filosofie struikelt, weeft de imposante sfeer het allemaal zorgvuldig aan elkaar. In het geval van de eerste twee BioShock-games is het een drukkende horror-ambiance dat het geheel van een morbide ondertoon voorziet. Denk aan de inwoners van Rapture die hun verstand zijn verloren door genetische modificatie en krankzinnig tegen kinderen praten die er niet meer zijn, of de audio-opname van een plastische chirurg die zonder toestemming zijn esthetische afkeer tegen symmetrie op een patiënt botviert. Het geeft de retro-futuristische wereld niet alleen karakter, maar prikkelt dankzij de enviromental stortytelling ook je eigen fantasie. Je vormt bijgevolg gaandeweg zelf een beeld van het ontstaan en de ondergang vande stad.

BioShock Infinite neemt echter afstand van deze archeologische verkenningstocht der verval en plaatst je midden in een welvarende samenleving. Een stad hoog in de wolken omgeven door experimentele technologie en met religieuze hand geleid. Tevens de plek waar een racistisch superioriteitsgevoel het leven voor ieder zonder Amerikaans wit gelaat ondraaglijk maakt . Het stijgt echter nooit boven de oppervlakkige boodschap dat men zich niet tot racisme en discriminatie moet verlagen. Infinite biedt namelijk geen eigen inzichten en heeft bijgevolg vrij weinig te melden. Het vormt slechts een bedenkelijk decor voor de persoonlijke groei van de twee protagonisten. Waar het thema van de eerste BioShock je op zijn minst voer tot nadenken gaf, daar blijkt Infinite de diepgang van een Postbus 51-spotje te hebben.

Roze bril
Dat onwetendheid soms een deugd is, bewijst de eerste BioShock met verve. De tand des tijds heeft de gamemeplay namelijk allerminst compassie toebedeeld. Elk moment dat je het vizier van een wapen op een door ADAM-verwrongen Splicer richt, wordt je eraan herinnerd dat er slechts tien jaar voor nodig was om het onder het kopje antiek te plaatsen. Het creatieve gebruik van Plasmids om vijanden onder stroom te zetten of naar je pijpen te laten dansen, biedt enigszins uitkomst. Desondanks stoot het feit dat je niet zowel een wapen als een Plasmid tegelijkertijd kan hanteren, het geheel weer terug naar een archaïsche hinderlijkheid.

Infinite biedt daarentegen solide gameplay, maar laat vervolgens alles varen wat BioShock zo bijzonder maakt. Niet alleen vervalt het in een standaard first-person shooter door je een eindeloze voorraad aan ammunitie te bieden, maar vergeet tevens de drukkende sfeer in acht te houden. Het is namelijk een eindeloze eb en vloed van verhaal en schiettent secties, waardoor je nooit het gevoel hebt jezelf in een gevaarlijke wereld te begeven. BioShock 2 blijft ergens in het midden van deze twee ervaringen steken. Hetgeen een game die nergens echt uitblinkt eigenlijk uitstekend samenvat.

De terugkeer naar de BioShock-serie brengt een aantal interessante inzichten met zich mee. Zo blijkt dat een sterke vormgeving en spraakmakende personages niet in een tijdsmoment gevangen zijn. Er kan zodoende met zekerheid beweerd worden dat zelfs decennia later Rapture/Columbia en diens inwoners nog onbekenden met het medium kunnen overtuigen. Desondanks is er geen exponentiële groei in kwaliteit te ontwaren. Hoewel de gameplay gaandeweg beter wordt, duikt voornamelijk de sfeer de diepte in. Elke game heeft bijgevolg zijn eigen sterke punten, maar van een cohesie binnen de verzameling is uiteindelijk nauwelijks spraken.

Bioshock Collection is verkrijgbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze review speelden we de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

PlayStation VR Hands On | Mijn eerste ervaring met Virtual Reality!

FIFA 2017 – De gezichten van Feyenoord