in

Paper Mario: Color Splash review – Alleen op papier een rpg


De mens houdt van categoriseren en daarom stoppen we alles en iedereen het liefste in hokjes. Voor games hebben we genres die het allemaal een stukje overzichtelijker maken. Call of Duty is een shooter en iedere game met een klein marketingbudget noemen we een indiegame. Die termen zijn fijn, maar eigenlijk dekken ze de lading niet helemaal. Call of Duty is (online) bijna rpg en als Ubisoft zonder het iemand te vertellen een nieuw spel uitbrengt is het nog steeds niet indie. De vraag is dan ook of een rpg zonder ervaringspunten nog steeds een rpg is.

Net zoals zijn voorganger Sticker Star moet ook Color Splash niets hebben van xp en levelen nadat je de klassieke turn-based gevechten hebt gewonnen. Dat is een vreemde beslissing, want op die manier kun je als speler net zo goed om vijanden heen lopen. Voor een gevecht winnen krijg je alleen maar muntjes en kaarten. Beide zijn alleen toe te passen in het volgende gevecht. Dit enorme gat in logica zit in het hart van Color Splash en het werpt een donkere schaduw over de rest van de game.

Mooi, maar plat
Het spel ziet er gelukkig fantastisch uit, met van papier geknutselde levels en een kleurrijk eiland dat gedeeltelijk van zijn tintje is bestolen door Bowser. Mario’s hamer kun je nu ook gebruiken om met een goed gemikte mep klodders verf te schieten, die de lege plekken in de wereld kunnen opvullen. Die wereld is mooi en leuk om te verkennen, maar zodra je een Goomba of Koopa Troopa tegenkomt loop je er toch het liefste omheen.

Dat terwijl het vechtsysteem in Color Splash best leuk is. Je werkt deze keer met kaarten die verdwijnen zodra je ze eenmaal gebruikt hebt. Kaarten die nog niet zijn ingekleurd zijn te vullen met verf uit Mario’s hamer, maar dit ding kan maar beperkt kleuren opslaan. Is de hamer leeg, dan kun je ook geen kaarten meer opfleuren, waardoor ze minder effectief zijn. Precies achterhalen hoe sterk een kaart is, maakt het spel onnodig lastig. Hoeveel schade je precies uitdeelt, lees je bijvoorbeeld af aan de mate waarin tegenstander wit trekt met iedere sprong of hamerslag.

Gokspel met kaarten
Elk wit vakje invullen met verf wordt aangemoedigd, maar het zware schilderwerk moet gedaan worden door de Paint Stars die over het hele eiland zijn verspreid. Met iedere nieuwe (mini) Paint Star ontvouwt zich een nieuwe weg naar een ander level, maar het is niet altijd even duidelijk waar je naartoe moet of wat je moet doen. De ene keer moet je net de juiste – verstopte – Toad aanspreken of de exacte kaart in je deck hebben en inzetten.

Speciale drie dimensionale objecten, zoals een wasmachine, een brandblusser en een spaarvarken, vallen onder de cruciale objecten. Door deze voorwerpen, die duidelijk niet helemaal thuishoren in deze wereld, uit te wringen veranderen ze in kaarten die te gebruiken zijn in de gevechten als extra sterke aanval inclusief bijbehorende animatie. Het dansje voordat het spaarvarken je vijanden verplettert moet je eigenlijk gezien hebben. Dezelfde kaarten zijn echter ook te gebruiken in speciale plekken in de levels.

Mario kan namelijk met behulp van zijn hulpje Huey, het pratende verfblik, delen van de wereld uitknippen en er speciale kaarten in plaatsen. Een veel te kleine pijp is bijvoorbeeld wel ineens te betreden als je er een kaart van een vergrootglas voor zet. Ook de eindbazen werken met dit systeem, maar het is niet altijd even duidelijk wanneer je welke kaart moet inzetten. Verspil je je aanval op het verkeerde moment, dan mag je een nieuwe kopen. Soms komt het zelfs voor dat je een gevecht aangaat en halverwege ontdekt dat je niet de kaart hebt die nodig is om de eindbaas te verslaan.

Grappig en deprimerend
Bij vlagen is Color Splash echt heel humoristisch. Niet alleen door de vele visuele grapjes, maar ook door de dialogen die melig en soms verrassend scherp uit de hoek komen. Dat de korte verhalen, die de meeste levels beslaan, ondanks de tekortkomingen van deze Paper Mario goed tot hun recht komen zegt veel over hoe goed deze reeks in elkaar steekt.

Voor een game die zoveel stijl en charme heeft is het jammer dat er zoveel herhaald wordt. Er wordt schandalig veel gebruikgemaakt van dezelfde Toads en het spel doet nauwelijks de moeite om nieuwe personages te introduceren die er anders uitzien. Nog deprimerender dan dat is het feit dat het spel niet moeilijk doet om je meerdere keren hetzelfde level in te sturen. Dat gebeurt op de goedkoopste manieren, bijvoorbeeld door op het einde van een level twee verschillende Paint Stars neer te zetten. Zodra je de eerste pakt moet je het hele level opnieuw doorlopen om ook de tweede te verzamelen.

De hoogtepunten zijn de afwisselende en creatieve levels waarin je onder andere de spookachtige gasten van een hotel moet helpen of met een stel piraten opzoek gaat naar een legendarische schat. Ook de puzzels die hierin voorkomen en vaak draaien om het uitknippen, vouwen en verscheuren van de papieren wereld zijn tof gemaakt. De matige rpg-elementen en het extreme hergebruik doen alleen vermoeden dat ook Nintendo zelf niet meer helemaal weet wat ze met Paper Mario aan moeten. Deze spagaat tussen stijlen en genres doet de serie geen goed, want als rpg komt Color Splash niet uit de verf.

Paper Mario: Color Splash is vanaf 6 oktober verkrijgbaar voor de Wii U.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

PlayStation VR-kastje maakt HDR-beelden onmogelijk

Katoenplantages in Rocket League