in

Call of Duty: Infinite Warfare review – Te vertrouwd


Eerst de multiplayer, dan Zombies en dan pas de singleplayer: dat is de volgorde van meest gespeelde Call of Duty-modi. Dat is al langer bekend, wat het des te vreemder maakt dat juist de populairste modus, de multiplayer, in Infinite Warfare zo teleurstelt. Zeker omdat de basis van Call of Duty anno 2016 nog altijd vermakelijk kan zijn. Kijk maar naar de Zombies-modus.

Als je ‘lazerschietende oogballen en ontploffende clowns’ zegt, zeg je óf ‘dat was goede lsd’, óf ‘Zombies in Spaceland’. Een tikkeltje psychedelisch en na de eerste paar waves verrassend spannend; de nieuwe Zombies-map in Infinite Warfare verraste ons met zijn diepgang, maar dat vergt een kanttekening.

In de recensieperiode zijn we namelijk niet zo ver in Zombies gekomen als we graag hadden gewild. Het is voor een recensent een van de grootste nadelen van Zombies: zonder hulp van je teammaatjes is overleven taai, maar zonder hulp van het internet ben je kansloos. Natuurlijk schuilt er een hoop plezier in ’t met z’n viertjes rondlopen en ontdekken, maar we hebben nog altijd het gevoel dat Zombies in Infinite Warfare enkele geheimen kent die aan ons voorbij zijn gegaan.

Wat we in elk geval zeker weten, is dat veel easter eggs, geheimen en puzzels vrij simpel van aard zijn. Ze worden zelfs mondjesmaat geïntroduceerd. In die zin is het met neon overgoten pretpark waarin deze Zombies zich afspeelt een stuk vriendelijker voor nieuwkomers dan we van zijn voorgangers gewend zijn. Het inruilen van te vergaren spelkaartjes, het aanpoten met combinaties van verkrijgbare coins om items te verkrijgen, de arcadehal waar je heengaat als je sterft om jezelf terug in het spel te spelen; het wijst zichzelf. De rol van de rondrijdende robot en dj David Hasselhoff laat zich daarentegen nog steeds een beetje raden.

Als het om rariteiten en diepgang gaat, spreken de details voor zich. Bloedrituelen. Zombies met laserstraaloogbalmaskers. Ontploffende clownrondes. Personages die ook in The Breakfast Club hadden kunnen zitten. In stijl en opbouw is dit een van de leukste Zombies-modi die we hebben gespeeld. De map is bovendien groot, en je moet zeker een uurtje zombies afslachten voordat je alle poortjes naar nieuwe gebieden met je bijeengesprokkelde punten kunt openen. In dat opzicht is Zombies het perfecte toonbeeld van hoe een schietspel met waves aan vijanden wél leuk kan zijn.

Geen filler
Black Ops 3 durfde een singleplayer met vier-speler-coöp aan, en dat resulteerde in een singleplayer die te vaak niet leuk genoeg was omdat coöp in principe complexe scripting uitsluit. En laat scripting nou net een van de kwaliteiten van de singleplayer van Call of Duty zijn. Afijn, zelfs vergeleken met de basale actie van Black Ops 3 is generieke knalactie in Infinite Warfare het meest prominente speerpunt. Er zijn zelfs momenten dat je de rechtertrigger beter in kunt houden dan loslaten. Zelfs als je voetjes de bodem verlaten en je plaatsneemt in je ruimtevliegtuigje de Jackal, is knallen je enige input. De introductie van de grappling hook verandert daar helemaal niets aan.

Het is vrij rechttoe-rechtaan allemaal. In de thematiek keert het futuristische thema bijvoorbeeld nauwelijks terug. Wie verantwoorde sciencefiction een warm hart toedraagt, hoeft Call of Duty allerminst om die reden aan te schaffen. Nee, de Melkweg wordt in Infinite Warfare gebruikt zoals alle locaties in Call of Duty gebruikt worden: om dingen in kapot te knallen. Spectaculaire setpieces die we zeker niet willen verklappen geven de singleplayer de flow en feel van een popcornfilm. Soms is die film goed, soms niet. Wanneer je in je ruimteschip, dat min of meer als hub fungeert, wacht op de voorbereidingen op de volgende missie, voelt het meermaals alsof Infinite Warfare zijn lengte kunstmatig probeert te verlengen.

Nog wel leuk om aan te kaarten is dat de singleplayer enige vrijheid kenmerkt. Zo is het voorafgaand aan iedere missie weer mogelijk om je uitrusting samen te stellen, waar je vervolgens kritiek op krijgt door diegene die je je spulletjes overhandigt. Nog vrijer ben je in het kiezen van de volgende missie: op een kaart van het Melkwegstelsel kies je de missie die jij op dat moment wilt doen. Een handjevol zijmissies maakt het mogelijk om voor even afscheid van de hoofdverhaallijn te nemen, wat meer impact op de structuur heeft dan je zou denken. Met name omdat de zijmissies geen filler zijn en ze het spektakel bieden dat je ook van de hoofdmissies gewend bent.

De singleplayer is net als Zombies meer dan een zoethoudertje naast, tot of voorbij de multiplayer. Sterker nog, als we moeten kiezen, prefereren we met name Zombies boven het competitieve spelelement. En da’s eigenlijk voor het eerst in de serie zo.

Wending
Natuurlijk is de multiplayer dit jaar niet opeens ‘slecht’. De maps zijn uitstekend, met het symmetrische Mayday als uitblinker. De maps zijn daarnaast vrij compact, wat betekent dat je die sniper met een ‘diepe’ scope kan laten voor wat-ie is. Grijp liever naar je submachinegun of assaultrifle; red dot sight erop en gaan met die banaan. Het zijn meestal korte afstanden waarop de duels in Infinite Warfare online worden uitgevochten. Maps kennen veel chokepoints waar beide teams elkaar op ongeveer hetzelfde moment treffen. Omdat de maps klein zijn, liggen spawns bovendien nooit erg ver uit elkaar.

Waar je in Black Ops 3 vaak al wallrunnend lange afstanden overbrugde, lijkt het belang van de wallrun in Infnite Warfare een beetje te zijn teruggeschroefd. Wel zagen we her en der al mogelijkheden om ‘de buitenkant’ van de map al wallrunnend te belopen, zodat je in bijvoorbeeld Uplink mooi de confrontaties met tegenstanders kunt vermijden. Ook in Defender, de nieuwe modus die een exacte kopie is van Oddball uit Halo, werpt die tactiek haar vruchten af.

Defender is welbekend (houd de ‘drone’ zo lang mogelijk vast en scoor zo punten), maar werkt prima binnen de Call of Duty-formule. Bovendien is Gungame teruggekeerd, waar we onmogelijk niet enthousiast over kunnen zijn. De maps zijn daarnaast mooi vormgegeven en doen net als de singleplayer veel verschillende locaties aan. Door hun compacte aard zijn ze competitief ingestoken. De guns zelf zijn ook tof: zelfs de experimentele lazerwapens voelen als getrouw militair schietgerei

De personages en hun persoonlijkheden uit Black Ops 3 zijn vervangen met zes Combat Rigs. Iedere Rig leunt op een eigen speelstijl en is in Payload en Traits aan te passen. Hoewel er tientallen combinaties denkbaar zijn, spelen de Payloads vrijwel hetzelfde als de personages in Black Ops 3. Natuurlijk zijn er verschillen en natuurlijk kun je de Payloads tot in de puntjes eigen maken, maar in de kern komen ze overeen. Dat kan ook niet anders, gezien ook het movement-systeem erg lijkt op dat van Black Ops 3. Als gevolg voelt Infinite Warfare met name online niet echt als een unieke Call of Duty; het leunt gevoelsmatig te veel op de basis van zijn voorganger.

Balans
Waarom keert de grappling hook bijvoorbeeld niet terug? Waarom speelt de modus niet met zwaartekracht? Waarom blijft het futuristische thema sowieso grotendeels onbenut? Daar liggen niet alleen gemiste kansen voor een leuker, meer eigen Call of Duty-deel, het zou er ook voor zorgen dat de serie online weer een beetje toegankelijk wordt. De skill gap in een Call of Duty is nog nooit zo groot geweest, want vanwege de kleine maps leunt de gameplay nog meer op richtvaardigheden. Wie goed is in Black Ops 3, is na een dagje gewenning ook goed in Infinite Warfare.

Enkel de nieuwe maps en verse uitrusting vormen een struikelblok. De basis is grotendeels identiek. Een groot cliché in het geval van Call of Duty is het benadrukken van ’t feit (of mening, kies je invalshoek) dat ‘de nieuwe wel heel erg op de vorige lijkt’. Soit, maar Call of Duty is een formule. De serie heeft sinds Call of Duty 4 een typerende console-feel en met die feel heeft het de gehele industrie veranderd. Dat Call of Duty niet van zijn kwaliteiten afwijkt is niet meer dan logisch. Tegelijkertijd is stilstand achteruitgang. Helaas heeft Infinity Ward daar in deze multiplayer geen goede balans gevonden.

Call of Duty: Infinite Warfare is nu beschikbaar voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Civilization 6 review – Mooier, meeslepender en moeilijker dan ooit

Simon en Martin testen de beste cadeau’s voor de feestdagen