in

Assassin’s Creed: The Ezio Collection review – Voelt bijna als een ‘nieuwe’ Assassin’s Creed


Geen Assassin’s Creed dit jaar? Tuurlijk, daar vindt Ubisoft wel wat op. Bij gebrek aan een nieuwe Assassin’s Creed, bundelt de Franse uitgever de drie avonturen van de populairste sluipmoordenaar uit de serie in de toepasselijk getitelde Ezio Collection. Gezien de wisselvallige kwaliteit van de laatste Assassin’s Creed-games is zo’n terugval naar die delen helemaal niet zo gek.

Assassin’s Creed II en Brotherhood hebben de serie immers echt op de kaart gezet (Revelations was vooral een herhalingsoefening) en nu nog steeds is goed te zien waarom die twee delen zo succesvol waren. Ze hebben een charismatisch hoofdpersonage, een sfeervolle setting en verhaal, en vooral de muziek is van opvallend hoge kwaliteit. De games hebben bezieling. En die bezieling is zo sterk dat we, ondanks dat de games toch alweer zeven en zes jaar oud zijn, met een grote grijns door steden als Florence en Rome rennen. De formule van klimmen, je doelwit uitzoeken en proberen zo perfect mogelijk te vermoorden om je vervolgens snel uit de voeten te maken, is immers redelijk tijdloos en verveelt niet – er verschijnt niet voor niets bijna jaarlijks een nieuw deel.

Dat deze trilogie zo leuk is om nog eens door te spelen, komt toch vooral door het hoofdpersonage en zijn verhaal. Je haalt met de Ezio Collection een lang avontuur in huis waarin Ezio zich van de jonge vrouwenversierder ontwikkelt tot een charismatische leider en later mentor van andere assassijnen. Door Ezio’s duidelijke motieven en de interessante historische setting kost het weinig moeite om van begin tot einde geboeid te blijven door zijn levensverhaal.

Hou je mond, Des
Veel meer moeite kost het om je in te leven in het verhaal van Desmond Miles. Alle drie de delen hebben naast de historische verhaallijn uiteraard scenes die zich afspelen in het heden, waarin je speelt met Desmond. Dat heden komt met een aantal problemen. Om te beginnen mist zijn eerste hoofdstuk, dat werd immers verteld in Assassin’s Creed. Ook het slotstuk mist; dat zat in Assassin’s Creed III. We zien van hem dus alleen het middenstuk, dat ook nog eens behoorlijk opgerekt voelt om maar uit te smeren over drie games.

Het helpt ook niet echt dat we weten dat zijn verhaal in Assassin’s Creed III redelijk teleurstellend tot een einde komt. Kortom: motivatie om Desmonds verhaal nog eens door te spelen is er weinig, maar die onderdelen zijn wel aanwezig in de Ezio Collection. Het is natuurlijk goed te begrijpen dat Ubisoft die stukken er niet zomaar uit kon knippen – de verhalen van Desmond en Ezio zijn vervlochten met elkaar – maar het haalt in het geval van deze collectie wel de vaart en plezier uit de games.

Stuntelig vertrouwd
Naast dat de Ezio Collection leuk is om te herspelen vanwege Ezio, is het ook interessant om te zien op welke vlakken de serie de afgelopen jaren wel en niet progressie heeft geboekt. We roepen immers ieder jaar massaal dat Assassin’s Creed ieder jaar hetzelfde liedje is, maar met deze trilogie worden we met onze neus op de feiten gedrukt.

Wat inhoud betreft is er inderdaad weinig veranderd. Ook in deze delen vinden we winkeltjes voor kostuums, wapens en verzamelobjecten, liggen er op de daken veren en andere items verstopt en dient elke kerktoren uiteraard als synchronisatiepunt. De formule is zo vertrouwd, dat je iemand die de delen nog niet eerder heeft gespeeld bijna gekscherend wijs kan maken dat dit ‘gewoon’ de nieuwe jaarlijkse Assassin’s Creed is.

Tegelijkertijd valt op hoeveel de besturing weldegelijk verbeterd is bij de recente delen van de serie. Ezio klimt beduidend minder soepel tegen muren op dan bijvoorbeeld Jacob en Evie Frye uit Syndicate en met name omlaag klimmen blijkt een crime. Ook bij het rennen door de straten struikelt Ezio meer dan zijn opvolgers. De Ezio Collection speelt daarom soms nogal komisch stuntelig; we hebben hier toch echt met wat oudere games te maken.

Grafisch gezien is dat natuurlijk ook zichtbaar, maar dankzij beduidend meer detail in bijvoorbeeld de prachtige kostuums van Ezio valt de respectabele leeftijd van de games niet eens zo heel erg op. Hinderlijker zijn de aanwezige grafische glitches. Het clownsgezicht van een willekeurige toeschouwer ging al viral op het internet en hoewel de beste man er bij ons wél gewoon normaal uitzag, zagen we wel hoe Ezio’s broertje een beetje raar uit zijn ogen keek. Allebei toevalstreffers natuurlijk, niet iedereen zal deze glitches ervaren, maar ook bij veel andere personages geven met name de ogen een ongemakkelijk gevoel door rare belichting en animaties. Er gaat duidelijk een en ander mis bij het renderen van de gezichten – hoe flauw het ook klinkt ligt de Ezio Collection ook wat dat betreft in lijn met de nieuwste Assassin’s Creed-games.

Assassin’s Creed: The Ezio Collection is verkrijgbaar voor Xbox One en PlayStation 4. Voor deze recensie speelden we de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Robinson: The Journey review – Rondlopen tussen de dino’s met PS VR

IG Q&A: Wat is de beste starter-pokémon (en wie heb je gekozen in Sun en Moon)?