in

Ghost Recon: Wildlands hands-on preview – Coöperatief genoegen


Sinds de eerste aankondiging van Ghost Recon: Wildlands kijken we reikhalzend uit naar de game. Afgelopen jaar konden we er al kort mee aan de slag, maar dit keer krijgen we iets langer de tijd en spelen we een solomissie en coöperatief met vier spelers.

We beginnen met de allereerste missie van Wildlands en maken meteen kennis met het overkoepelende verhaal. Deze vertelt over El Sueño, ook wel bekend als de baas der bazen. Hij is naar Bolivia gekomen om het land om te toveren tot een drugsparadijs. Sinds zijn komst leeft de bevolking van Bolivia in angst voor de criminele activiteiten van het Santa Blanca-kartel. Een speciale eenheid van Ghosts wordt ingeroepen om hier einde aan te maken. Een vrij standaard verhaal waar we vooralsnog niet erg onder de indruk van zijn. Waarin de game tot nu toe wel slaagt is ons via tussenfilmpjes een gruwelijk hekel te laten krijgen aan het drugskartel en de motivatie om snel voor de nodige vrede in het gebied te zorgen.

Solo
De beginmissie speelt zich af in de eerste regio van de game: Itacua. Deze doet ons, in combinatie met de opzet en interface, erg denken aan de fictieve Himalaya-gebergtes in Far Cry 4. Niets mis mee, daar er in totaal 21 regio’s met elf verschillende ecosystemen in de game zitten. In de missie moeten we Amaru, de oom van rebellenleider Pac Katari, bevrijden. Hij wordt gezien als de drijfveer achter de rebellen en The Kataris 26 is opgericht naar zijn revolutionaire ideeën. Op de kaart zien we dat we hiervoor eerst een luitenant van Santa Blanca moeten ondervragen, die zich op een korte rijafstand van het beginpunt bevindt. Samen met drie computergestuurde Ghosts stappen we in een auto en gaan we op weg.

We benaderen een heuvelrug waar de vijand zich bevindt. Onze teamleden duiken automatisch de bosjes in, wij volgen en gebruiken een drone om van te voren de vijanden te markeren. Met pijltje naar boven op de vierpuntdruktoets sturen we een kleine drone de lucht in, deze kan een beperkte afstand vliegen en laat je vijanden vanuit de lucht markeren. Gespotte vijanden krijgen vervolgens een rood cirkeltje boven hun hoofd, waardoor deze op de kaart verschijnen en teamleden er op afgestuurd kunnen worden. De drone kan niet constant gebruikt worden aangezien de accu snel opraakt, ook bevatten sommige vijandelijke gebieden jammers die het zicht van de drone verstoren. Is dit het geval, dan is het gelukkig nog mogelijk om terug te vallen op de verrekijker, waar eveneens vijanden mee gemarkeerd kunnen worden.

De drone biedt ook ruimte voor een synchroonschot. Door deze te activeren wordt een countdown gestart en kan via goede communicatie vier man gelijktijdig uitgeschakeld worden. Vijanden kunnen tevens genummerd worden, waardoor het voor iedereen in het team duidelijk is in welke volgorde de vijanden worden aangepakt.

Het levert van te voren een goed overzicht, waardoor een tactiek bedacht kan worden. De luitenant bevindt zich dieper in het kamp en we besluiten voor een stealth-aanpak te kiezen. Het kamp herbergt een tiental vijanden: een zit een sigaret te roken, de ander speelt met een voetbal en weer een ander valt een scharrelende kip lastig. Gehurkt sluipen van geruisloos richting de vijanden en halen deze met een semi-automatisch handpistool met demper neer. Ondertussen doen onze kunstmatig bestuurde teamleden weinig anders dan ons netjes volgen. Met zicht op ons doelwit besluiten we het team de opdracht te geven om tot vuren over te gaan. Een kogelregen volgt en binnen de kortste keren staan we oog in oog met de luitenant. Hij vertelt ons onder druk, met een pistool tegen zijn hoofd, waar onze handlanger zich bevindt.

Een korte jeeprit verder en het volgende vijandelijk kamp dient zich aan. Dezelfde stealthy aanpak blijkt uiterst effectief. Via de achterkant kruipen we door een modderpoel met varkens en schakelen we één voor één de vijanden uit. Appeltje-eitje. Het enige wat nog let is Amaru veilig thuis brengen. Toevallig staat er een helikopter geparkeerd en met het volledig team stappen we in de chopper. Vanuit de lucht wordt ons nogmaals duidelijk dat we te maken hebben met een gigantische open wereld. Onder ons schieten kabbelende beekjes, boerderijen en pittoreske dorpjes voorbij. Daarbij zien we echter nog weinig diversiteit in het landschap, waar grote stukken zijn gevuld met rotsformaties en bosjes. Het vliegen met de helikopter werkt uitstekend en inzittende kunnen tijdens de rit lekker in het rond schieten (of naar beneden springen). Het einde van de missie leidt ons naar de eerste eindbaas: een duo dit keer, La Yuri en El Polito. Twee martelaars die eerst verslagen moeten worden om toegang te krijgen tot eindbazen die dichter bij El Sueño staan. Veel tijd hebben we hier echter niet voor, daar we de solocampagne verlaten en aan de slag gaan met de coöperatieve modus.

Co-op
Dít is waar Ghost Recon: Wildlands voor is gemaakt: co-op met een team van vier menselijke Ghosts. Waar we op E3 afgelopen jaar nog bij de hand werden genomen door een pr-dame, mogen we nu eindelijk zelf bepalen wat we doen en waar we heengaan. Het speelterrein is een desolaat hoog gelegen gebied, genaamd Montuyoc, dat later in de game beschikbaar is. Vooraf spreken we af wie welke wapens en gadgets meeneemt: een sluipschutter is handig, iemand die goed met high-techgadgets over weg kan, iemand die goed met vijandelijke voertuigen overweg kan en een all-rounder met de juiste schietijzers. De rollen zijn al snel verdeeld. Ook ons doel wordt razendsnel gekozen: het dichtstbijzijnde radiostation. Zonder na te denken springen we met z’n vieren in een jeep en wordt het gaspedaal door de bodem gedrukt. Onderweg bespreken we dat we zorgvuldig te werk moeten gaan. Bij aankomst gooit ondergetekende een handgranaat in het kamp. Wat volgt is chaos en vooral veel plezier. De stealth-aanpak maakt plaats voor een all-out schietgevecht. Dat werkt goed, omdat iedereen op een of andere manier toch samenwerkt. Binnen wordt er kostbare informatie over één van de eindbazen gestolen en de missie is geslaagd.

Op naar de volgende missie. Tussen de eindeloze kale vlaktes bevindt zich een rotsformatie waar een doelwit gevangen wordt gehouden. De aanpak gaat wederom zonder veel tactiek. Dit keer slaagt deze echter niet, want we worden volledig in de pan gehakt. Daarna besluiten we rollen te verdelen. We sluipen naar een hoger geleden gebied waar een Ghost zijn drone gebruikt om de vijanden te markeren. De sluiperschutter neemt twee vijandelijke snipers voor zich. De twee andere spelers tellen af en schakelen geruisloos op hetzelfde moment twee vijanden uit. De weg naar het doelwit is veilig. Geruisloos weten we deze terug te brengen naar onze beginlocatie, waar de Ghost met de drone al een vluchtauto heeft neergezet. Missie geslaagd. Belangrijker wellicht is dat de tactische aanpak werkt in Wildlands, iets waar we open voorhand huiverig over waren.

De uren die we daarna spelen zijn een mix van tactiek en enorm veel lol. Helikopters storten neer, we racen in boten, parachuteren midden in vijandelijk gebied en racen off-road op motors. Vooral de saamhorigheid zorgt hier voor uitstekend vermaak. Tegelijkertijd lijkt de combinatie van de open wereld en het coöperatieve spelopzet het verhaal enigszins naar de achtergrond te drukken. Wellicht komt dit doordat we slechts enkele uren met de game hebben doorgebracht, maar een blijvende indruk weet het verhalende aspect nog niet achter te laten. Zo treffen we geheel willekeurig op weg naar een andere missie de twee eindbazen: La Yuri en El Polito aan. Zonder enige introductie of verhalende bijdrage besluiten we deze uit te schakelen. De twee zijn iets sterker dan de doorsnee vijand en worden goed bewaakt, maar het verslaan van de eindbazen heeft verder weinig impact.

Daar sluipt ook een beetje de angst bij ons in, want we zien in Wildlands veel terug van de typische Ubisoft-ervaring. Zijmissies lijken al snel op elkaar: verzamel informatie, verover dit kamp of radiostation, schakel vijanden uit, bevrijd deze persoon. Het doet ons allemaal erg bekend aan. Natuurlijk hebben we een groot deel van de game nog niet gezien en we moeten dan ook hopen dat deze gaat zorgen voor de nodige originaliteit en diversiteit in Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands.

We speelden Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands op de PlayStation 4. De game verschijnt 7 maart voor pc, PS4 en Xbox One.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Ervaar het Franse landschap in nieuwe dlc voor Battlefield 1

Shadow Tactics: Blades of the Shogun review – Een game om uit de schaduw te halen