in

Advergames die ook echt worden gespeeld


Netflix bracht recentelijk de matige game Netflix Infinite Runner uit om zijn series nog meer onder de aandacht te brengen, een zogeheten advergame. Dergelijke games draaien vaak om producten van een specifiek merk: een McDonalds-game vol Big Macs, een Pepsi-game vol rollende blikjes enzovoort. Klinkt niet als een aantrekkelijk genre. Inderdaad halen die games het niet bij de spellen die we doorgaans spelen, maar toch weten ze een publiek te vinden, zoals te zien aan de volgende games.

Netflix Infinite Runner
Zoals gezegd heeft Netflix een eigen game gemaakt, een game zoals Temple Run, waarin bekende personages uit de series van de streamingdienst de hoofdrol hebben. Zo ren je met Pablo Escobar uit Narcos door de Colombiaanse jungle en hol je met Piper Chapman uit Orange is the New Black de net iets te gezellige Litchfield-gevangenis door. Officieel is de game alleen uitgebracht voor de Indiase en Spaanse markt, maar hij is met een omweg overal te spelen. Netflix Infinite Runner schijnt niet fantastisch te spelen, maar door het grote succes van originele Netflix-series en de media-aandacht wordt de game waarschijnlijk veel gespeeld.

Doritos: Dash of Destruction (2008)

Doritos, het begint met de d van dinosaurus, zo moet Mike Broland gedacht hebben. Hij deed mee aan een door Doritos uitgeschreven wedstrijd waarin je je eigen game kon ontwerpen die als gratis Xbox Live Arcade-game zou worden uitgegeven. In Doritos: Dash of Destruction bestuur je een bestelbusje vol Doritos en moet je uit de klauwen blijven van een enorme T-Rex die in plaats van mensenvlees natuurlijk triangelvormige chips wil. Brolands game werd binnen de kortste keren veel gedownload, omdat je binnen een half uur twaalf achievements kunt binnen harken om zo je gamerscore te boosten. Sterker nog, in de dialogen binnen de game wordt er regelmatig op aangestuurd hoe goed dit spel te gebruiken is om snel achievements te scoren.

Kim Kardashian: Hollywood (2014)
Nu gaan de meeste advertgames om producten, maar Kim Kardashian: Hollywood draait helemaal om de ster zelf. Tenminste, ze heeft wel een aantal producten, zoals de televisieserie Keeping Up With The Kardashians, een selfieboek en een make-uplijn. De game is een soort rpg waarin je je avatar steeds bekender en rijker moet maken. Terwijl anderen virtueel rijk probeerden te worden in de game, werd de familie Kardashian rijk van die gamers. Na drie maanden had de game al bijna 23 miljoen spelers, die bij elkaar al zo’n 43,3 miljoen dollar bij elkaar hadden geshopt. Free to play en schijnbaar zeer aanlokkelijk to pay. Laura Kardashinaar is er niet zo van onder de indruk.

Sneak King (2006)

Wij kennen Burger King vooral van de kartonnen kroontjes en de Whoppers, maar Amerikanen kennen de fastfoodketen van de mascotte The King. In Sneak King, een Xbox 360-game binnen een trilogie die je kreeg als je een bepaald menu bestelde, moet je nietsvermoedende burgers besluipen en ze op een knie hun hamburger presenteren. Alsof dat nog niet raar genoeg is, doet die koning dat op locaties als een houtzagerij. Sneak King ging maar liefst 3.2 miljoen keer over de toonbank en de game-trilogie bij elkaar was zelfs goed voor een plekje in de top 10 bestverkochte games van 2006.

Global Gladiators (1992)

Over fastfoodketens gesproken, de echte koning van de advergame moet wel McDonalds zijn. De leukste is waarschijnlijk Global Gladiators, een platformgame die oorspronkelijk op de Mega Drive verscheen. Hoofdpersonen zijn Mick en Mack, die zich door allerlei nare, giftige werelden moeten begeven om zoveel mogelijk gouden bogen te verzamelen in opdracht van Ronald McDonald. De game is gemaakt door Virgin Interactive, dat voor deze game dezelfde engine gebruikte als Disney’s Aladdin. Global Gladiators is de spirituele opvolger van M.C. Kids en heeft een cultstatus gekregen door de vage verhalen die de ronde deden over waarom de game niet op SNES of Game Boy is uitgebracht, terwijl deze ports wel volledig waren doorontwikkeld en er bovendien roms van zijn.

Chester Cheetah: Too Cool To Fool (1992)

Eerder in deze lijst hadden we Doritos, nu gaan we voor Cheetos. Chester Cheetah’s game voor de Super NES en de Sega Genesis lijkt enorm op Sonic the Hedgehog, maar zo goed als de game van de iconische egel van toen is Too Cool To Fool niet. De zoutjesmascotte is aanzienlijk langzamer dan Sonic – en dat voor een jachtluipaard – en de achtergrondmuziek is heel erg irritant. Chester maakt het je ook nog eens idioot moeilijk, waardoor je niet bepaald je hoofd koel kunt houden. Desondanks konden gamers dit spel waarderen, mogelijk door het gebruik van het knullige Engrish, slecht vertaald Engels uit het Japans: “As is Chester Cheetah way, is one-person play” en andere verschrikkelijke vertalingen en geforceerde rijmpjes. Er kwam zelfs een sequel.

OREO: Twist, Lick, Duck (2012)
Twist, Lick, Duck is een verwijzing naar hoe de reclame altijd zegt dat je het koekje dient te eten: draai, lik, dip. Dat is ook precies wat je in de game moet doen, maar dan razendsnel. Studio PikPok baseerde deze Oreo-game op Slam Dunk King. De app werd 400 miljoen keer verkocht en al meer dan 70 miljoen keer gespeeld, maar zoveel verkocht als het koekje zelf is de game nog niet: er schijnen dagelijks bijna 100 miljoen Oreo’s over de toonbank te gaan.

Bovenstaande games zijn maar een greep uit het aanbod advergames, uit een genre dat ook games telt als Need for Speed: Porsche Unleashed, America’s Army, The Sims 2 Ikea home stuff en Intel Discovered. Soms zijn het karikaturen van de gamegenres waarvan we zo houden, maar daarom worden ze misschien juist zo beroemd dan wel berucht.

Meer weten over adverteren in games? Lees dan “Mario in de McDrive: product placement in videogames”.

Geschreven door: Laura Kempenaar

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Nioh review – Verspilt potentieel

The Flame in the Flood review – Relaxed de pijp uit gaan