in

The Flame in the Flood review – Relaxed de pijp uit gaan


Wanneer je kijkt naar de programma’s van Bear Grylls of Les Stroud, dan lijkt overleven in de natuur best tof. “Overleven kun je in drie woorden samenvatten: geef nooit op!” aldus meneer Grylls. The Flame in the Flood toont een andere kant van het overleven. Eén waarin opgeven ook geen optie is, maar waar je toch echt een paar keer het loodje legt door de onverbiddelijke natuur en de aanwezige bugs.

Je kruipt in de huid van Scout, een klein meisje dat moet overleven in een mysterieus onder water gelopen Noord-Amerika. Bijgestaan door een hond is het aan jou om met behulp van een uit te bouwen vlot de rivier te volgen om uiteindelijk zo’n twaalf uur later geëvacueerd te worden. Voordat het zover is moet je de vele eilandjes, ruïnes van de westerse beschaving, bezoeken om te kunnen overleven. Je moet jagen, verzamelen en vooral verstandige keuzes maken, wil je dit avontuur overleven en eindigen in een veilige haven.

De game kun je op twee manieren spelen: als keiharde roguelike (lees: als je dood gaat is het echt game over en kun je opnieuw beginnen) of met checkpoints. Dat laatste klinkt wellicht te makkelijk, maar die checkpoints zijn zeldzaam. De game spelen met checkpoints is daarom zeker spannend, want doodgaan heeft dan als resultaat dat je flinke stukken overnieuw moet doen en dat wil je vermijden.

Natuur vol bugs
Hoe je de game ook speelt, één ding wordt meteen duidelijk: elk onderdeel van de natuur kan je fataal worden. Zelf iets pietluttigs als door distels lopen kan je einde betekenen. Het kan schrammen opleveren die, als je ze niet snel genoeg behandeld, kunnen ontsteken en die ontsteking kan weer omslaan naar een bloedvergiftiging. Dat laatste is dodelijk. Je moet dus op je hoede zijn: overal loert gevaar, ook al zie je het niet meteen. Overal is wel een oplossing voor te vinden, maar de benodigdheden zijn niet altijd voorhanden.

Overigens ligt het grootste gevaar in de camera; niet zelden liepen we achter grote obstakels waardoor we niks zagen, terwijl we wel door eerdergenoemde distels liepen of gebeten werden door slangen. Het voelt knullig als je op zo’n manier doodgaat. Doodgaan doordat je een keuze maakt die later slecht blijkt uit te pakken? Prima. Doodgaan omdat de camera niet laat zien dat je recht op een wolf afloopt of op een verborgen rots vaart in de rivier? Onacceptabel.

De game kent wel meer van die slordigheden en bugs: je hond of andere dieren die soms blijven hangen in een animatie, je vlot die opeens niet benaderbaar is, niet verder kunnen door een onzichtbare muur. Op dat soort momenten frustreert The Flame in the Flood.

Even doorbijten
Zeker in het begin is de game voor doorzetters: de bugs, de camera en de moeilijkheidsgraad maken dat je je echt moet verdiepen in de game en diens grillen. Wanneer je dat doet, komt er toch een verassend leuke ervaring tevoorschijn. Het plezier in de game begint zodra je begrijpt hoe alles werkt, waar bepaalde grondstoffen voor dienen en hoe je bepaalde dingen moet maken. Je weet dan hoe je efficiënt met je eten om moet gaan, of hoe je snel je vervuilde water kunt filteren. Dan komt die innerlijke Bear Grylls naar boven en wil je overleven.

Maar hoe goed je ook bevoorraad bent, de game weet je altijd dat gevoel van gedeeltelijke machteloosheid tegenover de natuur te geven. Elke kleine overwinning telt. Het is dan ook erg tof om dat valse wilde zwijn die net je been heeft gebroken, door middel van een goed geplaatste val te spietsen. Het voelt nog beter wanneer je er vervolgens je buikje mee vult.

Prachtige dystopie
Wanneer de avond valt en jij weer op je vlot de rivier volgt, terwijl de werkelijk fenomenale soundtrack voor de muzikale omlijsting zorgt, ben je aan het genieten. Dan vaar je rustig verder door het bosrijke gebied dat ondanks de drijvende auto’s en half vergane huizen toch echt natuurlijk aanvoelt. De wereld van The Flame in the Flood is een prachtige dystopie: het is dan wel bittere ellende wat de klok slaat, het ziet er erg mooi uit. Zeker in het donker bij onweer, wanneer het weerlicht voor prachtige effecten zorgt.

Jammer is wel dat de wereld vrij leeg is. Overal zijn restanten van beschaving zichtbaar, maar de mensen zijn, op een op één hand te tellen aantal na, niet te vinden. Jammer, want wat interactie had Scout misschien wat meer karakter gegeven. Nu heeft ze geen stem, geen verhaal, geen achtergrond en daardoor geen karakter. Je bouwt er geen band mee op. Ook de wereld kent bijna geen lore. We hadden graag meer willen weten over het hoe en waarom achter de wereld van Scout. Overal mensen tegenkomen had het gevoel van eenzame overlevingstocht verpest, maar her en der wat overlevenden op een verdwaald eilandje had de variatie goedgedaan.

Doorbijten om te overleven
The Flame in the Flood is typisch zo’n game die je snel oppakt uit nieuwsgierigheid en ook snel weer weglegt omdat het niet precies is wat je zocht. Durf je echter wat meer tijd in de game te steken en neem je de bugs voor lief, dan blijkt er een verrassend diepgaande en verslavende ervaring in The Fale in the Flood te schuilen. Mocht je een poging wagen, neem dan vooral het advies van meneer Grylls ter harte: geef nooit op.

The Flame in the Flood is beschikbaar voor Xbox One, PlayStation 4, pc en Mac OS. Voor deze recensie speelden van de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Advergames die ook echt worden gespeeld

Pro-modus in Zelda haalt HUD-elementen van beeldscherm weg