in

Little Nightmares Review – Een nachtmerrie die wat langer mag duren


Regelmatig zijn horrorgames speelbaar in een first-person- of over-the-shoulder-perspectief. Des te dichter je op de actie zit, des te eenvoudiger het is te geloven dat in-game de gebeurtenissen jou overkomen. Het horrorgenre wordt dan ook amper geassocieerd met side-scrollers, maar net als Limbo en Inside laat Little Nightmares zien dat het format net zo ontstellend kan zijn als games die je in een ander perspectief speelt.

Little Nightmares begint met een verwijzing naar zijn titel: jouw karakter ontwaakt uit een korte nachtmerrie en gaat daarna op pad. Met je gezicht verhuld in een gele regenjas blijft je identiteit een mysterie, net als de wereld. In deze platformer zijn geen dialogen of briefjes om te lezen. Het is geheel aan jou om de gebeurtenissen uit de game op eigen wijze te interpreteren, terwijl je de wondere spelwereld ontdekt en er probeert te overleven.

Griezelen
Dit alles vindt plaats in The Maw, een enorm donker, mysterieus onderwater resort met maar één doel – een doel dat we omwille van spoilers niet verklappen. Het resort is te vergelijken met een poppenhuis, waarbij elke kamer een ander thema heeft. Van gigantische slaapkamers tot een immens grote douchezaal met druppende douchekoppen. Deze enorme ruimtes wekken, gepaard met het kleine speelbare karakter, een gevoel op van een groot spookhuis. Een huis waar de ergste nachtmerries tot leven zijn gekomen.

Wat je aantreft is een spelwereld waar in elk hoekje een griezelend verleden is te zien. Van een omgevallen trap met daarnaast bungelende benen tot een kamer vol kooien. De subtiele camerabewegingen, sterke audio-effecten en goed getimede vibraties trekken je nog meer in dat verknipte resort.

The Maw is overigens bezaaid met oud kinderspeelgoed, schoenen en nog veel meer zooi. Dit alles om op te pakken, te verslepen of te gebruiken om puzzels op te lossen. Het zorgt ervoor dat je niet vliegensvlug door elke ruimte gaat, maar rustig zoekt naar een oplossing om de omgevingen verder te verkennen. Zodoende komt het verhaal van elke kamer nog beter naar voren.

Onfortuinlijke dood
De schaal waarop zich alles afspeelt is wellicht het belangrijkste element in Little Nightmares. Jij bent enorm klein en moet daardoor bijvoorbeeld aan de zijkanten van dressoirs omhoogklauteren, of je verstoppen onder grote tafels. Die formaatverschillen wekken een gevoel op van kwetsbaarheid en op het moment dat je de bewoners van de wereld tegenkomt is je eerste instinct om te rennen of te verstoppen.

Deze groteske wezens zijn er in verschillende soorten en maten. Zo is er een blinde bewaker die met zijn neus jou opspoort en zijn lange armen gebruikt om je te grijpen. Bedekt met een smerige doek voor zijn ogen, minuscule benen en tanden waar staal niet tegenop gewassen is straalt hij een en al angst uit. En dat is dan maar één van de vele bewoners van het huis. Elk achtervolgt je door een aantal kamers, waarin meer duidelijk wordt over die personages.

De kamers hebben daarbij een klein 3D-gebied om te verkennen, ondanks dat de camera op een vast traject zit. Little Nightmares is zodoende niet volledig in 2D. Het verkennen van de kamers werkt in elk geval doorgaans goed. En is het in de kamers van The Maw sosm te donker, dan kun je met het gebruik van een aansteker wat licht in de duisternis creëren. Helaas weet de camera niet altijd de juiste positie in te nemen, waardoor je personage klungelig van een trap loopt of midden in een afgrond terecht komt. Jammer, want het breekt de spanning die de game anders zo nauwkeurig opbouwt.

Ren voor je leven
Net als elke andere game met stealth- en puzzelelementen is er een verwacht gehalte trial-and-error voordat je de juiste weg vindt om te ontsnappen aan de wezens uit Little Nightmares. Het feit dat dit met wat trial-and-error gaat is per definitie niet erg, maar dat de laadtijden vervolgens tergend lang zijn als je gepakt/vermoord wordt maken het bij tijd en wijle frustrerend, aangezien de opgebouwde spanning dan volledig weg is.

En als die spanning niet afgebroken wordt is de game op zijn best. De torenhoge misvormde wezens die je probeert te ontwijken zijn intimiderend en er heerst een heus gevoel van paniek als je gezien wordt en voor je leven moet rennen. Daarnaast worden de taferelen die je aantreft naarmate de uren vorderen steeds weerzinwekkender, van een kamer vol poppen tot verbrande kinderen. Het is allesbehalve prettig, maar het werkt perfect voor de horror die de game je voorschotelt. Jammer genoeg is die horror na een uur of vier/vijf alweer alweer voorbij, maar dat neemt niets weg van de kwaliteiten van Little Nightmares. Deze kleine titel is uitermate geschikt voor een avondje griezelen.

Little Nightmares is sinds 28 april beschikbaar voor pc, Xbox One en Playstation 4. Voor deze review is de Ps4-versie gespeeld.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

What Remains of Edith Finch review – ongekend meesterwerk

Nintendo schendt met Mii’s geen patent in hoger beroep