in

Dreamfall Chapters Final Cut review – Sterke start, zwakke finish


Genres die eens onlosmakelijk met de pc verbonden leken, vinden tegenwoordig steeds vaker hun weg naar de consoles. Zo ook het adventure-gamegenre, dat de laatste tijd een ware renaissance-periode beleeft. Consolebezitters krijgen bijgevolg niet alleen de moderne draai die Telltale Games aan het genre geeft, maar ook klassiekers uit het LucasArts-tijdperk, en in het geval van Dreamfall Chapters een conclusie op een verhaal die jaren op zich liet wachten. De game komt zodoende met aardig wat geschiedenis, die Red Thread Games niet geheel vlekkeloos naar de console vertaalt.

De bijgeleverde videosamenvatting zet wellicht in grote lijnen uit wat zich in de voorgaande games (The Longest Journey en Dreamfall: The Longest Journey) afspeelt, maar het bereidt je nauwelijks voor op de diepte waar je vervolgens in wordt geworpen. Zonder enige diepe kennis over het verleden van protagonist Zoë Castillo zijn je eerste stappen in de dromerige wereld van Storytime zodoende behoorlijk onwennig.

De hoeveelheid onbekende referenties, thema’s en eigenzinnig vocabulaire die in hoog tempo de revue passeert, laat je het eerste uur dan ook duizelig achter. Dat het avontuur van Zoë je ondanks die moeilijke start – en talloze vragen – vrijwel meteen moeiteloos intrigeert, is dan ook voornamelijk te danken aan de voortreffelijke wijze waarop de werelden in Dreamfall Chapters geschapen zijn.

Werelden vol detail
Hoewel de twee werelden (het dystopische Stark en de fantasiewereld Arcadia) aan de oppervlakte weinig met elkaar gemeen hebben, worden naargelang de game vordert steeds duidelijkere parallellen getrokken. Beide werelden kenmerken zich bijvoorbeeld door politieke wanorde die gevoed wordt door xenofobie. In Stark uit zich dat door middel van fascistische bewegingen als European Dawn, die zich hard maken tegen immigratie, en de tegenbeweging van de Marxisten.

De angst voor magie heeft in Arcadia dan weer geleid tot genocide, getto’s voor zogeheten Magicals in de stad Marcuria en afschuwelijke strafkampen. Zo worden parallellen getrokken tussen de twee fictieve werelden, met ons eigen verleden en de hedendaagse samenleving, waardoor de fictieve omgeving de nodige geloofwaardigheid krijgt. Dreamfall Chapters neemt daarbij de tijd om je intiem met beide werelden kennis te laten maken.

Een sterke aandacht voor detail maakt dit alles bijzonder levendig. Zo verraadt het meertalige vocabulaire van de bevolking van Propast (voornamelijk in uiteenlopende scheldwoorden) bijvoorbeeld een beeld van een multiculturele smeltkroes. De ontwikkelingen in het verhaal hebben daarbij ook directe gevolgen op het straatbeeld van Propast en Marcuria. In het cyberpunk-achtige Propast ontdek je bijvoorbeeld meerdere episodes lang dezelfde smalle straatjes, waar het autoritaire bewind van de lokale politie tot meer arrestaties op straat leidt, wat uiteindelijk een staat van beleg teweegbrengt.

Schommelende kwaliteit
Het moment dat Dreamfall Chapters in de tweede episode de beladen eerste indruk achter zich laat en op eigen benen staat, geeft het eindelijk de kans om ook nieuwkomers het verhaal in te trekken. Dankzij een opeenstapeling van politieke intriges, onverwachte plotwendingen en effectief drama lukt dit in eerste instantie ook aardig, maar de aandacht verslapt bij iedere opeenvolgende aflevering. Het verhaal laat zich namelijk vooral leiden door persoonlijke interacties en juist op dat vlak schiet de game vaak te kort.

Dialogen willen namelijk nogal eens aardig op zenuwen werken. Niet enkel omdat ze met momenten slecht geschreven zijn maar voornamelijk dankzij een veelvoud aan kleurrijke personages die op de verkeerde momenten situaties van een humoristische ondertoon voorzien. Ze herhalen daarbij vaak dezelfde vrij humorloze grappen en blijven eindeloos doorpraten. Wanneer de personages die wél aanspreken in de laatste twee afleveringen het toneel verlaten, is er weinig meer over om het verhaal voort te duwen. Buiten de innerlijke monologen van protagonisten Zoë en Kian is de neiging om dialogen te skippen dan ook vaak moeilijk te onderdrukken – hetgeen een verhalende game als Dreamfall Chapters in feite de nek om draait.

Een afzwakkende kwaliteit zie je eveneens in de diverse puzzels van de game. In eerste instantie waren het vrij klassieke adventure-gamepuzzels waarbij je objecten in je omgeving moet combineren om zo tot een juiste oplossing te komen. Waarbij de oplossing nooit vergezocht lijkt en intelligent genoeg ontworpen is om niet té erg voor de hand te liggen. Later neemt de game echter afstand van dergelijke creatieve breinbrekers en moet je voornamelijk eindeloos omgevingen afzoeken naar makkelijk te missen objecten. Het is niet creatief, biedt geen uitdaging en leidt eigenlijk alleen tot frustratie.

Oorzaak en gevolg
Waar de game wel grotendeels in slaagt, is het verwerken van de balans van oorzaak en gevolg in het verhaal op een interessante wijze. Het concept dat jouw keuzes directe gevolgen op het verhaal hebben is niets nieuws in het adventure-gamegenre, maar in het geval van Dreamfall Chapters zijn de gevolgen vaak ingrijpender. Zelfs een oppervlakkige beslissing als een lunchkeuze zet bijvoorbeeld niet alleen de relatie van Zoë op scherp, maar leidt tevens tot een verlies van inkomen voor haar vriendin Nela. Het enige probleem is dat de game je er nogal op onsubtiele wijze mee rond de oren slaat.

In plaats van je er zelf achter te laten komen hoe jouw acties tot nieuwe conflicten leiden óf hoe ze die juist vermijden, wordt het je in detail voorgekauwd. Personages nemen je stappen door, geven vervolgens aan waarom dit hun dwars zit of juist blij maakt, en leggen daarbij duidelijk uit wat de gevolgen waren als je een geheel andere keuze had gemaakt. Je krijgt zodoende niet alleen een klop op je schouder van iemand voor het maken van – in zijn ogen – de juiste keuze, maar ook een donderpreek van iemand anders omdat een geheel andere keuze tot een tactisch overwicht had kunnen leiden. Dit zorgt niet alleen voor onnodig onnatuurlijke gesprekken, maar voelt vaak ook aan alsof de ontwikkelaar je niet intelligent genoeg acht om gevolgen zelf te ontdekken. Hoewel het ondanks die gebreken nog steeds interessant is om te zien wat jouw invloed op de wereld van Dreamfall Chapters heeft, mist de game dankzij een middelmatig verhaal uiteindelijk de nodige impact.

Dreamfall Chapters Final Cut is sinds 5 mei verkrijgbaar voor PlayStation 4, Xbox One en pc. Pc-bezitters van Dreamfall Chapters krijgen een gratis upgrade naar de nieuwe versie. Voor deze review is de PlayStation 4-versie gespeeld.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Mafia 3 Stones Unturned-dlc verschijnt op 30 mei en bevat nieuw eiland

IG Q&A: Als er één game op de SNES Classic Mini moet staan, welke is dat en waarom?