in

Tekken 7 review – Of beter gezegd: Tekken 7+


Ooit waren er drie koningen. Hun namen waren Street Fighter, Mortal Kombat en Tekken. Iedereen kende ze en iedereen speelde ze toen ze op de top van hun populariteit waren. De wereld veranderde en er kwamen nieuwe koningen. Maar sommige dingen veranderen nooit en het bestaan van Tekken is één van die dingen.

Afgelopen weekend zat ik bij een voetbalwedstrijd op de tribune, met een Tekken-fan naast me. “Wanneer komt Tekken 7 uit?”, vraagt hij me op een gegeven moment. “Volgende week man, maar ik heb ‘m al thuis en ben al flink aan het spelen”, antwoord ik. Hij denkt even na en zegt dan: “Weet je wat het is, ik heb Tekken 2 en Tekken 3 echt helemaal kapot gespeeld. Tekken Tag Tournament deed even wat anders, maar Tekken 4, 5 en 6 zijn voor mij eigenlijk allemaal een beetje één pot nat. Ik weet niet eens meer wat en wie in welke game zit. Jammer is dat.” De beste man weet in een enkele zin samen te vatten wat veel Tekken-fans voelen. Terwijl Street Fighter een grandioze comeback maakte met het vierde deel en Mortal Kombat zichzelf met Mortal Kombat X weer opnieuw op de kaart zette, is Tekken, nou ja, altijd gewoon Tekken gebleven.

Rage Arts en Power Crush
Voor wie zich afvraagt of dat erg is: nee, in de eerste instantie niet. Tekken is door de jaren heen misschien weinig veranderd, maar dat neemt niet weg dat de fundering nog altijd fantastisch is. Dat is in Tekken 7 niet anders. De gameplay, de personages, de impact van schoppen en stompen; er is nog altijd niets op aan te merken. Wat dat betreft is ook Tekken 7 een game die je blind kunt halen. Wie tegen vrienden wil beuken, weet wat hij of zij met dit deel in huis haalt. Een heerlijke fighter, met bekende koppen, nieuwe gezichten en hier en daar wat tweaks.

De meest opvallende tweaks komen in de vorm van de Rage Mode en Power Crush. Rage Mode kenden we al uit eerdere delen als een middel om meer schade te doen wanneer je bijna dood bent, maar dit keer is er ook een superaanval (Rage Art) aan gekoppeld die bijna een derde van de balk van je tegenstander leegtikt. Power Crush is vergelijkbaar met de Focus-aanval die Street Fighter 4 introduceerde, waarbij je aanvallen incasseert zonder dat je personage uit balans raakt of op de grond geslagen wordt. Enerzijds zijn het prima toevoegingen die sommige matches een aardige extra laag geven. Anderzijds is het ook niet baanbrekend genoeg om van echte vernieuwing te spreken. Dit zijn ‘de grote veranderingen’, maar we kunnen beter spreken over ‘grootste’, want over het geheel genomen voelt een potje Tekken nog steeds aan als een potje Tekken – zoals het altijd gedaan heeft.

Huilen om de verhaallijn
Een ander punt waar Bandai Namco overduidelijk de nodige moeite in heeft gestoken, is de Story Mode. Zagen we in voorgaande Tekkens nog vaak een combinatie tussen verhaal en een soort Double Dragon-achtige beat ‘m up-gameplay, dit keer is het wat vertrouwder. Lange cutscenes leiden naar de standaard 1-tegen-1 gevechten die we gewend zijn, met de bekende gezichten als hoofdrolspelers. Dat een vechtgame tegenwoordig dergelijke singleplayercontent nodig heeft, is geen geheim meer. Westerse ontwikkelaars hebben dat omarmd en boeken er groot succes mee, zo bewees Injustice 2 afgelopen maand al. Japanse ontwikkelaars (die zich van origine en vanuit een arcadehal-gedachte grotendeels focussen op de competitiviteit) hebben er duidelijk meer moeite mee. Zo dacht Street Fighter 5 vorig jaar nog weg te komen met een lancering zonder fatsoenlijk singleplayercontent. We weten allemaal hoe dat afgelopen is…

Tekken 7 neemt dat risico niet en dus is er de verhaalmodus toegevoegd waarin we het wel en wee van de Mishima-familie volgen, naast verschillende losse episodes voor alle minder relevante personages. Fantastisch initiatief, met helaas een erbarmelijke uitwerking. Verschillende zaken zijn debet aan het opzichtig falen van deze modus. Zo is de verhaallijn an sich bijvoorbeeld behoorlijk campy, wat op zich niet erg is, maar een cast waarin de helft van de personages een geadopteerde/verloren/vermiste/afgestoten/vergeten zoon van Heihachi is, is een beetje teveel van het goede. Bovendien wordt het verhaal van de Mishima-familie nu al voor de honderdste keer verteld, wordt iedereen en zijn moeder weer van een klif of in een vulkaan gegooid en gaan de hoofdpersonages weer dertig keer dood – oh nee, wacht, ze zijn toch niet dood, plottwist! De Mishima’s blijken over de hele Tekken-serie inmiddels meer levens te hebben dan de huisgenoten van een gek kattenvrouwtje. Moet je maar kunnen accepteren allemaal.

Gezichtsloze nieuwe gezichten
Nu is het slechte verhaal nog tot daaraan toe, maar ook de tussenfilmpjes (die veel te lang zijn) en het script (dat veel te saai is) vergeten om iets goed te doen. Hilarisch is de mogelijkheid om door de tekst heen te skippen, maar vervolgens moet je alsnog de originele duur van het filmpje afkijken, maar dan zonder gesproken tekst. Dat schiet niet op. Tot slot nog even de episodes, die om precies te zijn helemaal niets toevoegen, want ze bestaan uit een korte tekst vooraf en na één gevecht krijg je soort van filmpje dat zelden interessant is. Ik heb serieus meer plezier gehaald uit het vrijkopen van alle filmpjes uit eerdere Tekken-games in de bijgevoegde Gallery, om die nog eens te kijken. Dat zegt natuurlijk wel iets.

Het heeft alleszins te maken met de Japanse achtergrond van de ontwikkelaar en de manier waarop in dat land naar een dergelijke modus als dit wordt gekeken. Het gaat immers allemaal om de gameplay, toch? Nou, Bandai Namco, dat geldt helaas niet voor iedereen. Iets meer karakter had er namelijk voor kunnen zorgen dat de nieuwe personages een stuk beter uit de verf waren gekomen. Van de brute Gigas, tot de speelse Josie Resal of de Arabische Shaheen; ze verdienen meer. Het is lekker vechten met deze personages en we hadden graag een gevoel bij ze gehad dat verder ging dan alleen hun moveset of uiterlijk. In principe zijn er negen nieuwe personages (sommige zijn echter overduidelijk reskins), waaronder Akuma uit Street Fighter die serieus z’n EX-superbalk heeft meegenomen naar dit universum. Dat kunnen we wel waarderen.

Tekken is, Tekken blijft
Afsluitend zit alles wel zo’n beetje in deze Tekken wat we de afgelopen jaren zijn komen te verwachten. Een online modus met ranked of unranked matches, talloze manieren om je personages te customisen en natuurlijk het goeie ouwe versus. Zoals gezegd, precies wat we zijn komen te verwachten. Daar wringt de schoen uiteindelijk ook bij Tekken 7. Deze serie is nog altijd ijzersterk, de gameplay is nog altijd solide en er is (buiten die verhaalelementen) weinig op aan te merken. Maar dat alles wil niet zeggen dat Tekken niet al delen lang aan echte vernieuwing toe is. Het is tijd dat deze serie zijn Street Fighter 4- of Mortal Kombat X-moment gaat krijgen. Een deel waarin de boel genoeg opgeschud wordt om vaste fans te verbazen, zonder dat het zijn ziel verliest. Tekken 7 is aan het einde van de dag nog altijd een goede fighter, maar dat betekent niet dat we de serie zijn gebrek aan vooruitgang niet kwalijk mogen nemen. Step your game up, Tekken. Voor je het weet zijn er nog maar twee koningen over.

Tekken 7 komt 2 juni uit op PlayStation 4, Xbox One en pc.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Eerste special edition Switch-console heeft Monster Hunter-thema

Final Fantasy 14: Stormblood preview – Gooit de game weer overhoop