in

Get Even review – Stop de paspop


Indiestudio The Farm 51 slaat met Get Even een heel andere weg in dan we gewend zijn: eerder maakte het NecroVisioN, Painkiller: Hell & Damnation en Deadfall Adventures. De verleiding moet voor de studio groot geweest zijn weer veel met schieten te doen, maar dat element is uiteindelijk redelijk klein gehouden in Get Even. Dit spel draait helemaal om het verhaal en de immense spanning van het onderzoeken van een semi-verlaten psychiatrische inrichting, waar niet alleen ontspoorde cliënten maar ook schietgrage wachten op de loer liggen om het onderzoek nog uitdagender te maken.

Black versus het meisje in nood
Je kruipt in de huid van Black, een man die verder helemaal niet wordt geïntroduceerd. Sterker nog: helemaal niets wordt uitgelegd. Je wordt keihard in het diepe gegooid, waardoor je ietwat onzeker je eerste stappen in de game zet. Zet de vraag of je per ongeluk een introductiefilmpje hebt overgeslagen uit je hoofd, want je moet je volle aandacht houden op het verhaal en de diverse personages die voorbijkomen. Al in een van de eerste scènes probeer je een ontvoerd meisje van een bom te redden, en wanneer dat niet lukt begint de zoektocht.

Na de explosie bevind je je namelijk ineens op een heel andere plek, waar via televisieschermen en je telefoon ene Red tegen je begint te praten. Hoewel je hem natuurlijk om duidelijkheid wilt vragen, stuurt hij je op een griezelige ontdekkingstocht in een vervallen pand dat vroeger diende als opvanghuis voor geestelijk zieke mensen. Aan jou om je weg te vinden, puzzels op te lossen, slechteriken neer te schieten en het hoofd koel te houden. Die puzzels zijn bijvoorbeeld het zoeken naar getallen op foto’s of in kamers om zo een beveiligde deur te openen.

In first-person perspectief kun je steeds wisselen tussen het gereedhouden van je geweer of je telefoon (en soms een combinatie van de twee, wat je kogelregen er niet sneller op maakt). De telefoon wordt gebruikt voor cryptische sms’jes van Red, een UV-lamp, warmtesensor, de map, de scanner en het ontvangen van telefoongesprekken. De scanner is belangrijk, want daarmee kun je bewijsstukken (foto’s en briefjes) of oplossingen van puzzels vinden. Bewijsstukken zijn nodig om chocolade te maken van de hoofdgebeurtenis en de vele kleinere verhalen die daarin zijn vervlochten.

Een interessante vertelling
Dat verhaal is iets dat Get Even echt onderscheidt van andere games in het genre: het grijpt je vast en het verrast. Zonder iets te verklappen kan gezegd worden dat de game nooit helemaal is wat hij lijkt. Je denkt op zoek te gaan naar wie het meisje überhaupt is die door de bom om het leven kwam, maar gaandeweg ontrafel je veel meer over alle mensen die zijn betrokken. De voice-acting is overtuigend, zoals in gesprekken tussen geliefden, die lief beginnen maar op natuurlijke wijze in ruzie overgaan. Het is niet bij alle dialoog direct duidelijk of dit essentieel is voor het verhaal en dat maakt het levensecht. Ook de briefjes die je leest, van bijvoorbeeld artsen of naasten, lijken uit het echte leven gegrepen, want het zijn niet alleen grote, dramatische verhalen. Klein, persoonlijk drama kom je vaker tegen. Of het nu gaat om de optekening van een psychische aandoening door een arts of een koelkastberichtje waarop vrouwlief schrijft dat ze haar man een fijne dag wenst: het lijkt net echt. Daardoor is Get Even een game die goed op de emotie inspeelt en je daardoor meevoert in het drama.

Is het niet door de verhaallijnen, dan wel voor de spanning. Het onaangename sfeertje dat je kent uit Silent Hill vind je hier ook. Het is niet voortdurend griezelen geblazen: juist omdat Red veel tegen je praat en het niet een game is die draait om de horror, zijn er ook rustige momenten. Maar dit spel kan je goed aan het schrikken maken. De nekharen gaan vooral overeind staan in de psychiatrische inrichting door de aanwezigheid van grote paspoppen die in menig kamer in de meest rare houdingen staan. Ze blijven niet altijd stilstaan en dat kan je de stuipen op het lijf jagen. Tenzij jij eerder schrikt van een harde klap: maar ook dan kun je je borst natmaken. Ondergetekende is niet iemand die snel schrikt, maar Get Even is het wel gelukt. De hele game heeft mijn Black zich niet meer mogen omdraaien, omdat er zomaar ineens een paspop achter hem opdook, die eerst toch echt in een andere kamer stond.

Backtracken met Black
Met sfeer en verhaal zit het in Get Even goed, maar de gameplay wekt regelmatig frustratie op. Dit ligt voor het grootste deel aan die nadruk op het verzamelen van bewijsmateriaal, waardoor je regelmatig moet teruglopen naar waar je al bent geweest. Bewijsmateriaal dat je al hebt bekeken of opgepakt wordt niet gemarkeerd, waardoor je sommige notities wel vier keer onder ogen komt.

Daarnaast hang je niet alleen de detective uit: er komen wel degelijk shooter-momenten voor, waarbij het door het in witte deeltjes uit elkaar springen van een afgeschoten persoon soms moeilijk te zien is of iemand dood is, of er nog een andere vijand komt aangerend – ja, dit is echt een game van de makers van Painkiller – of waar je naartoe moet gaan. Die witte dwarreltjes in het scherm hebben waarschijnlijk als doel net zo te zijn als de mysterieuze mist in Silent Hill, maar het is eerder een irritatiefactor dan een extra laag mystiek.

Get Even laat zich het beste spelen met een open vizier. Dit is geen standaard triple A-game die je compleet wegblaast qua graphics en cinematische vertellingen. Er is voor de vertelling gekozen voor sobere tussenschermen waarin enkele plaatjes voorbijflitsen waardoor jij alsnog zelf veel van het verhaal invult, wat juist extra bijdraagt aan het mysterie. Bovendien is de flow van de game apart: wanneer je denkt aan het einde te zijn, gaat er nog een wereld voor je open. Daarnaast biedt de game een interessante combinatie van gamegenres, want aan het begin ligt de nadruk op ontdekken en griezelen, terwijl later de actie en het schieten een aanzienlijk grotere rol innemen.

Je kiest overigens zelf hoe heftig je de actie maakt: je kunt bijvoorbeeld heel stiekem langs de wachten sluipen, of juist met geweer al klaar bestormen. Sowieso hebben je keuzes invloed op het spel. Dat is soms direct, zoals wanneer je een stel psychopaten besluit vrij te laten, die vervolgens jou te lijf gaan, of indirect: dan komt iemand later nog eens terug op het feit dat jouw keuze uren geleden ervoor zorgde dat meneer X toch is overleden. Iemand stierf door jou. Heel grote invloed op het verloop van het verhaal hebben de keuzes niet, maar je kunt het jezelf aanzienlijk moeilijker maken als je voor de gewelddadige weg gaat. Dan heb je de (pas)poppen pas echt aan het dansen.

Get Even is vanaf 23 juni verkrijgbaar op PlayStation 4, Xbox One en pc. Deze recensie is gebaseerd op de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Update: Steam Summer Sale begint vanavond om 19:00 uur

IG in L.A. – Step up your boom in Crackdown 3