in

Hey! Pikmin review – Het is niet al goud dat blinkt


Het is eigenlijk wachten op Pikmin 4 voor Switch, dat nog niet officieel is aangekondigd maar wel in productie schijnt te zijn. Om het wachten iets draaglijker te maken, neemt ontwikkelaar Arzest de vreemde wezentjes mee in een spin-off die zich nagenoeg niet laat vergelijken met eerdere games uit de franchise.

Voor het eerst verandert ons perspectief op de Pikmin van een boven- naar een zijaanzicht, maar dat is niet de grootste verandering. In plaats van een 3D real-time strategy-game zijn we overgegaan op een 2,5D-sidescroller. Dat is een grote aanpassing, want nu ben je niet langer bezig iets binnen een bepaald tijdsbestek te doen in een open ruimte, maar moet je simpelweg zo puzzelen dat je het einde van het level haalt.

Kies je juiste Pikmin
Dat puzzelen betekent dat je de juiste Pikmin moet vinden en inzetten om obstakels te overwinnen, want Captain Olimar (hij is weer terug!) is een hopeloos figuur die alleen een jetpack heeft om kort en maar tot een bepaalde hoogte mee te vliegen. Je hebt de Pikmin voortdurend nodig bij obstakels en om objecten te verzamelen die je niet kunt bereiken. Alle Pikmin hebben namelijk een eigen specialiteit. Wil je bijvoorbeeld in het water werken, dan moet je op zoek gaan naar blauwe Pikmin waarmee je dat kunt doen; gele en rode zullen een verdrietige verdrinkingsdood sterven, en ze zijn veel te schattig om te worden verkwist.

Uiteindelijk doe je het allemaal maar om een doel te halen en dat is groter dan slechts het einde van het level. Je moet 30.000 Sparklium verzamelen waarmee Captain Olimar met zijn ruimteschip weer naar huis kan gaan. Dat Sparklium zit verstopt in glimmende objecten, dus als een ekster ben je elke keer blij als je iets glimmends tegenkomt. In elk level zitten er drie, en ze kunnen een gouden game-cartridge zijn, een grote bronzen beker of een stuk gereedschap. Op zich is het een toffe uitdaging om in elk level de drie objecten te vinden, maar er wordt verder weinig mee gedaan. Ze liggen ergens in een hoekje te wachten tot jij ze zelf pakt, of tot je genoeg Pikmin hebt om het voor je op te halen. Dat is op zich jammer, want Hey! Pikmin kan wat meer uitdaging gebruiken.

Zo zijn bijvoorbeeld de eindbazen een eitje. In elke regio – die ongeveer zo in elkaar zitten als de spelwerelden van Mario, met elk een thema en een x aantal levels – wacht je aan het einde een eindbaas die vaak lijkt op de vijanden die je in die wereld hebt gezien. Uiteindelijk moet je die vaak drie keer laten bespringen door je Pikmin om hem om zeep te helpen. Het wordt je moeilijker gemaakt naar het einde van de game toe, maar over het algemeen laten de eindbazen zich vrij makkelijk verslaan. Dat is jammer, want het geldt ook voor de vijanden die je in de levels tegenkomt.

Roze hoogvliegers
Gelukkig maken de Pikmin veel goed. De gameplay wordt interessant gehouden door gaandeweg nieuwe mogelijkheden van verschillende typen Pikmin te introduceren. Zo blijkt de gele Pikmin niet alleen hoger te kunnen springen, maar ook electriciteitshekken te kunnen weghalen. En van de rode Pikmin ontdek je pas vrij laat dat hij vuur kan weghalen. Voor een deel weten bekenden van de franchise dat al, maar zoals gezegd wordt het goed stapsgewijs bekendgemaakt in dit spel. Dit zorgt bovendien voor welkome afwisselingen, want het wordt na een tijdje met steeds dezelfde werkwijze soms wat saai.

Vooral de roze, vliegende Pikmin voegen wat nieuws toe. Olimar kan zich zonder erbij na te denken in een ravijn storten, en zijn roze vrienden houden hem dan vast om zijn afdaling te vertragen. Tijdens die afdaling kan hij ook handig nog wat roze Pikmin op in de lucht zwevende vijanden gooien. De verder vooral horizontale gameplay krijgt met de roze Pikmin zo een nieuwe dimensie, evenals met klimplanten. Daarbij zitten de levels goed in elkaar; je bent echt even bezig om uit te zoeken welke route je het beste kunt afleggen en er zijn diverse deuren en hoekjes om Sparklium-objecten achter of in te vinden, of vijanden te bevechten.

Naast de levels die goed in elkaar zitten, maken de cutscenes de game af. De Pikmin laten in die cutscenes zien hoe een bepaald object of vijand werkt, of ze doen iets doms om je aan het lachen te maken. Ze zijn koddig en ze passen wat dat betreft goed op de 3DS, hoewel er niet echt wat wordt gedaan met 3D. Omdat er niet langer ingewikkeld wordt gedaan met dagen en tijdstippen zoals in eerdere Pikmin-games, heb je ook een goede game voor een kort potje onderweg.

Je wordt zelfs in die korte potjes meteen in de Pikmin-sfeer te trekken, met de mooie cutscenes, graphics en de herkenbare geluidjes van de Pikmin. Hey! Pikmin heeft echter niet per se constant je volle aandacht nodig en dat is zonde; door het gebrek aan uitdaging kun je niet helemaal opgaan in de game en er ook niet volledig van genieten. Aan het enthousiasme van de Pikmin zelf ligt het in ieder geval niet, want die lijken zich prima thuis te voelen op 3DS.

Hey! Pikmin is vanaf 28 juli 2017 beschikbaar voor 3DS.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Op Verzoek – de beste games waarin je kunt vissen

Splatoon 2-update verandert benodigde hoeveelheid punten voor specials