in

Sonic Mania review – Helemaal de oude


Het is altijd spannend als een franchise die jarenlang in handen was van een ontwikkelaar overgaat naar een nieuwe. In het geval van Sonic is het nu niet langer Sonic Team, maar een drietal ontwikkelhuizen: Christian Whitehead, Headcannon en Pagodawest. Geen bekende studio’s, hoewel Christian Whitehead voor de fans wel een bekende is: hij werkte mee aan de mobieletelefoongames van Sonic. In ieder geval is het een goede keuze geweest om dit bekende retropersonage eens aan een ander over te laten: de studio’s hebben veel liefde voor de serie, getuige Sonic Mania.

Oldskool
Deze Sonic gaat terug naar het begin: hij is weer 2D, de pixels zijn groot en de bitbeats van de soundtrack klinken als vanouds. Er zijn veel omgevingen terug uit de goede oude tijd, zoals Chemical Plant en Stardust Speedway, en de nieuwe werelden Mirage Saloon en Studiopolis passen daar prima tussen. Dat zijn mooie dingen voor het oog, maar op zich zijn de 3D-Sonics wat dat betreft prachtig – het zegt dus niet veel. Deze franchise staat of valt bij het leveldesign. Immers moet het mogelijk zijn om in een mooie lijn door zo’n level heen te zoeven. Dat is prima voor elkaar in Sonic Mania: je neemt een aanloopje en de snelheidsduivel sprint moeiteloos door diverse achtbaanachtige constructies.

Dat gaat echter niet altijd even soepel. Omdat er veel gebruik wordt gemaakt van hoog en laag om zo de levels optimaal te gebruiken, moet je naast al dat rennen soms pittig platformen. Zeker als er bijvoorbeeld water bij komt kijken, waarin Sonic na enige tijd verdrinkt, gaat de sfeer in de game van vrolijk naar frustrerend. Dat lekkere gevoel van snelheid wordt tenietgedaan door die platformopdrachten.

Wat wellicht maar goed ook is, want als het allemaal zo makkelijk doorzoeft dan ben je ten eerste veel te snel klaar met het spel en ten tweede ontbreekt er dan heel veel uitdaging. Bovendien is het tof om te zoeken naar de meest efficiënte manier om het einde van het level te halen: bij replays ontdek je vaak nieuwe weggetjes, verzamel je Chaos Emeralds of kom je een bonuslevel tegen waarin je nieuwe vaardigheden voor Sonic of de aanwezigheid van Knuckles kunt verdienen.

Lekker moeilijk
Sonic Mania is namelijk ook moeilijk als vanouds. In de twaalf zones die je doorkruist is Tails wel altijd bij je om je te helpen zweven of te vechten tegen eindbazen, maar het is nog altijd aan jou om uit te puzzelen hoe je hem het beste kunt inzetten. In het water kan hij je sowieso niet helpen, dus dan ben je helemaal op jezelf aangewezen. Die moeilijkheid tilt het spel naar een niveau dat we in veel jaren niet hebben ervaren. Ga je vaak genoeg dood, dan heb je kans op een ‘game over’ die je een paar levels teruggooit.

De eindbazen dragen ook bij aan die moeilijkheidsgraad. Ze zijn niet allemaal even moeilijk te bevechten, maar regelmatig moet je even een strategie uitdokteren voor je tot actie kunt overgaan op de enorme, robotische hulpjes van Dr. Eggman. Bovendien is het zeer prijzenswaardig hoe de eindbazen helemaal geen tekst of gekke achtergrondverhalen nodig hebben om toch persoonlijkheid uit te stralen. Dat geldt in het algemeen voor Sonic Mania: alle elementen in de levels dragen bij aan de sfeer die we jaren hebben gemist, en dat smaakt naar meer.

Sonic Mania is beschikbaar voor Xbox One, PlayStation 4 en Switch. Een pc-versie volgt nog. Voor deze recensie is de game gespeeld op een PlayStation 4.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Wat willen we zien in Pokémon voor Nintendo Switch? – Totaal een nieuwe wereld

De 5 meest kickass vrouwelijke gamepersonages – Advertorial