in

Yakuza Kiwami review – Uitstekend nagerecht


De Yakuza-liefhebber heeft de afgelopen jaren een turbulente periode doorstaan. Eerst in onzekerheid of de serie na de misdadig late release van Yakuza 5 nog voeten aan de grond zou krijgen in het Westen en daarna in extase door de relatieve stortvloed van aankomende releases. Dat we nu dus kort op elkaar welgeteld twee nieuwe Yakuza-games krijgen is daarbij niet alleen benoemingswaardig; het pakt uiteindelijk ook in het voordeel van Kiwami uit.

Deze remake van de eerste Yakuza-game is in een vacuüm namelijk licht teleurstellend. Het schiet als volwaardige titel – zeker in vergelijking met het fantastische Yakuza Zero – op aardig veel vlakken tekort. Zie je het echter als een aanvulling op de briljante prequel dan is deze budgettitel beter te verteren. Teleurstellend als volwaardig hoofdgerecht, maar uitstekend als licht verteerbaar dessert.

Zero punt vijf
Dat Kiwami ook eerder een directe voortzetting van Zero is dan een pure remake is daarbij niet enkel te zien aan de vele referenties naar het jaren 80-avonturen die aan de game zijn toegevoegd. Het draait namelijk tevens op dezelfde engine en is bijgevolg – met name dankzij veel identieke animaties – wel allemaal heel herkenbaar. Dat zou in principe niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat gezien de leeftijd van het origineel het allemaal erg als een aardige stap terug aanvoelt.

Dat is voornamelijk evident in de talloze bloederige gevechten waar je wederom met Kiryu in verstrikt raakt. Het gevechtssysteem van de Yakuza-serie laat zich nooit typeren als ontzettend diepgaand, maar is mede dankzij de spectaculaire Heat Move-afrekeningsaanvallen interessant genoeg om niet al te repetitief te worden. Daarbij compenseren de verschillende delen van de serie dit relatieve gebrek door meerdere personages toe te voegen of je – in het geval van Zero – tussen verschillende vechtstijlen te laten wisselen.

Kiwami heeft deze aangename bijkomstigheid niet: je moet het enkel met Kiryu, al heeft hij meer vechtstijlen zoals in Zero. Met slechts drie nieuwe Climax-aanvallen en verder Heat Moves die identiek aan dat deel zijn, is er weinig meer over om het gebrek aan diepgang te verbloemen. Een hele fietsenstalling legen door woest met tweewielers om je heen te slaan op een groep bendeleden blijft wellicht heerlijk afreageren; de glans is er onderhand een beetje van af.

Ontyperend Yakuza
De Yakuza-serie heeft haar unieke aantrekkingskracht echter niet aan de solide combat te danken. Het is het meeslepende melodrama van het verhaal en de veelal krankzinnig humoristische zijverhalen waar de serie zich door kenmerkt. Dat biedt Kiwami gelukkig dan ook in overvloed, nog altijd soapwaardig en vol kleurrijke figuren die een wandeling door de neonverlichte straten van Kamurocho tot een gegarandeerd absurde situatie doen leiden.

Desondanks valt het niet te ontkennen dat deze game het – toegegeven ontzettend hoge – niveau van Zero niet kan evenaren. Er zitten absoluut enkele parels tussen de personages en passages, zoals een beroemde ex-judoka die samen met Kiryu een avondje van god los gaat, maar Zero heeft duidelijk de lat ontzettend hoog gelegd voor de serie. Het kan dan ook niet anders dat Kiwami in vergelijking lichtelijk teleurstelt. Dit zou eveneens te vergeven zijn gezien het origineel uit 2005 stamt en het startpunt is van de serie, maar Kiwami wordt eerder als een direct vervolg van Zero behandeld dan een pure remake. Zo zijn er diverse scènes die het achtergrondverhaal van Nishikyama uitdiepen toegevoegd om de game beter te laten aansluiten.

Dat onder die mooie lik verf en legio nieuwe features Kiwami uiteindelijk toch aardig op leeftijd is, is daarbij ook moeilijk te ontkennen. Het ligt niet aan de plot. Kiryu’s gevangenschap, de onrust binnen de Tojo-groep door de moord op de patriarch en een gestolen som van tien miljard yen is meer dan genoeg om een uitstekend verhaal vol verraad en onverwachte plotwendingen te vertellen. Dat doet het dan ook, maar de wijze waarop is niet wat je gewend bent van een moderne Yakuza-game. Aangezien de ontwikkelaar dit wel als een moderne titel in de serie probeert neer te zetten, valt op dat juist daar Kiwami gebrekig is.

De manier waarop de serie aandachtig urenlang een wereld bouwt door ogenschijnlijk onbelangrijke conversaties tussen bijfiguren voor te schotelen en elke handeling in detail over te brengen, waardoor een plotwending uren later als een genadeloze mokerslag binnenkomt, is in Kiwami vrijwel niet te herkennen. Je wordt onrustig door het verhaal gehaast en botweg onbeholpen in belangrijke situaties geschoven, wat atypisch voor Yakuza is.

Het is voornamelijk de verhaallijn rondom Nishikiyama die hier ernstig onder leidt. De loyaliteit en bijzondere vriendschap van Kiryu en Nishiki is een van de hoogtepunten van Zero en verantwoordelijk voor de meest indrukwekkende en emotionele scène in de serie. Hun band wordt in Zero zo zorgvuldig uitgewerkt dat het uiteindelijke verval van Nishiki in Kiwami – iets dat niet in het origineel zit en toegevoegd is in navolging van Zero – en de uiteindelijke botsing tussen de twee tot een zinderende finale zou moeten leiden. Dat is daarentegen totaal niet het geval. Ze hebben niet alleen vrijwel geen interactie met elkaar, de momenten waarop ze zich wél in eenzelfde ruimte begeven missen elke vorm van conflict of emotie waar Zero je op voorbereidt. Nishiki verdient beter dan de anticlimax die Kiwami je presenteert.

Daarnaast wordt het verhaal geplaagd door Kiwami’s gebrek aan genoeg intrigerende personages. De norse Kiryu is namelijk niet in staat om het verhaal volledig te dragen. Dit geldt overigens ook voor de latere games in de serie, maar daar is de cast van personages sterk genoeg om zijn eentonige karakter zorgvuldig aan te vullen. Kiryu wordt namelijk gevormd door zijn kleurrijke omgeving. Haal je dat weg dan blijft er vrij weinig meer over – behalve de reddende engel Majima Goro die altijd klaar staat om zijn vermakelijke rol te spelen. Hij krijgt niet veel om handen om volledig te stralen, maar stralen doet hij.

In Kiwami zorgt het Majima Everywhere-systeem ervoor dat hij op elk onverwacht moment Kiryu’s leven een stuk interessanter kan maken. Hij duikt verkleed als politieman op, staat achter een bar of is verkleed als een hostess. Hoewel het altijd leidt tot hetzelfde eindresultaat – een straatgevecht tussen Kiryu en Majima – zijn het fantastisch absurde situaties die je eraan herinneren wat de Yakuza-serie zo bijzonder maakt. Een aangenaam geheugensteuntje dat Kiwami jammer genoeg veelal ontzettend nodig heeft.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Uncharted: The Lost Legacy review – Prima epiloog op spectaculaire reeks

Update: Bouw je eigen Xbox One-controller met Xbox Design Lab