in

Middle-Earth: Shadow of War review – Stapt over zijn eigen schaduw heen


Uitgerekend in het jaar dat Ubisoft zichzelf verslikte met Assassin’s Creed Unity brachten Warner Bros. en Monolith een titel op de markt die beter bleek dan zijn inspiratie: Shadow of Mordor. Logisch dat het niet bij die ene game blijft, maar Monolith rust niet op zijn lauweren. Met Shadow of War is het tijd om definitief uit de schaduw te stappen van de concurrentie.

Nieuwe ring, nieuwe problemen
Middle-Earth: Shadow of War gaat verder waar Shadow of Mordor ophield. Sauron is door Talion en Celebrimbor teruggedrongen maar natuurlijk nog niet verslagen. Celebrimbor smeedt op Mt. Doom daarom een nieuwe Ring, waarmee het onsterfelijke duo Mordor hoopt te bevrijden uit Saurons tirannieke greep. Het duurt echter niet lang voordat allerlei ander gespuis ook op deze macht loert en voor je het weet is dus weer heel Mordor in de ban van de Ring.

Monolith Productions heeft het roer niet radicaal omgegooid en dat was ook nergens voor nodig – Shadow of Mordor was niet voor niets dé sleeperhit van 2014. Zodra we voet zetten in Minas Ithil om de laatste stad van de Gondorianen te verdedigen tegen een aanval van Saurons orcs, voelt Shadow of War dan ook extreem vertrouwd. Met Talions zwaard en Celebrimbors boog hakken en schieten we ons soepeltjes door de hordes orcs. Omdat de laatste Batman-game ook alweer van twee jaar terug dateert waren we even vergeten hoe heerlijk vloeiend dit vechtsysteem is. Gelukkig zijn we het ritmisch uithalen, counteren en ontwijken nog niet verleerd.

Toch is Shadow of War niet simpelweg ‘meer van hetzelfde’. Monolith is er goed in geslaagd veel meer te doen met de bestaande gameplaymechanieken. Vooral het Nemesis-systeem is goed onder handen genomen en voelt nu veel zinniger. Hoe leuk het ook is om een beetje met de orcs te sollen en ze tegen elkaar op te zetten, op de lange termijn heeft het in Shadow of Mordor weinig zin om eindeloos orcs te onderwerpen. Heel anders is dat in Shadow of War als je eenmaal de tweede akte van de game bereikt.

Orcémon
In de titulaire schaduw van de oorlog richten Talion en Celebrimbor namelijk hun eigen leger op om de strijd aan te gaan met Sauron. Door orcs te domineren, rekruteer je ze meteen voor jouw leger. Daarna kun je van alles met ze doen. Je kunt een orc tot bodyguard benoemen die je vervolgens op ieder moment kunt inschakelen tijdens gevechten, maar je kunt ze ook op vijandige orcs afsturen, of het leger van de vijand laten infiltreren. Ineens maken alle sterktes en zwaktes van alle orcs veel meer uit.

Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je het fort van de vijand wilt aanvallen, maar één van de verdedigende Captains is een immens sterke orc met wel vier bodyguards. Wat nu als een aantal van die bodyguards eigenlijk spionnen van jou zijn? En wat nu als de kapitein in kwestie kwetsbaar is tegen aanvallen van pijl en boog en één van jouw spionnen geheel toevallig gewapend is met een kruisboog? Kijkt die Captain even lelijk op zijn neus als hij in de rug wordt geschoten. Nog lelijker dan normaal, bedoelen we dan.

Orcs zijn echter onbetrouwbaar en dus gebeurt het ook nog weleens dat zij jou verraden. Soms ook in het heetst van de strijd. Bovendien kan het gebeuren dat je tijdens een Siege missie opeens bestookt wordt met gif. Dikke pech als jouw zorgvuldig uitgekozen spionnen nou juist slecht tegen gif kunnen. Omdat alle orcs willekeurig gegenereerd worden, is er bovendien geen perfecte, voorbedachte strategie: die moet je helemaal zelf uitdokteren. Dat maakt het Nemesis-systeem leuk en uitdagend en zorgt ervoor dat het bovendien veel meer nut heeft om je te verdiepen in je leger. Als een soort lelijke, groene, kwijlende Pokémon kun je ze gericht rekruteren of de zwakste schakels zelfs bewust elimineren. Er is immers altijd een grotere orc. Wie echt sinister is, levelt de nutteloze orcs eerst op zodat je sterkere wapens krijgt wanneer je ze vermoord.

Alles is te koop
Tijdens de eerste drie aktes van de game – zeg maar gewoon het verhalende gedeelte van Shadow of War – vergeet Monolith echter je te begeleiden in het onderhouden van je leger. Nadat je het verhaal hebt uitgespeeld, schotelt de game als een soort endgame-content je nog een lading Sieges voor. Omdat je echter in elke regio een apart leger opricht, zijn de eerste legers die je in het begin van de game hebt samengesteld inmiddels behoorlijk achtergesteld op gebied van levels en upgrades. Eindeloos grinden om dat in te halen is de meest voor de hand liggende manier om je leger op orde te krijgen. Wie daar geen zin in heeft kan ook nog grijpen naar de Loot Chests die tegen microtransacties verkrijgbaar zijn, of met een beetje een rare nasmaak besluiten dat Shadow of War eigenlijk al afgelopen is.

Want de endgame wordt niet geïntroduceerd zoals endgame normaliter wordt geïntroduceerd. Er zijn geen credits die aangeven dat het verhaal echt afgesloten is, maar je wordt ook niet echt meer in tussenfilmpjes door andere personages begeleid. Het mag dus duidelijk zijn dat er tussen akte drie en vier een duidelijke grens loopt, maar Monolith snijdt zichzelf in de vingers door die grens niet goed zichtbaar te maken. Akte vier zou er voor de fans moeten zijn die nog eens goed aan de slag willen met hun Orcémon, met een aanzienlijk hogere moeilijkheidsgraad. Nu laat Monolith veel spelers in het ongewisse en creëert daarmee bewust dan wel onbewust te veel de schijn dat het spelers naar de microtransacties wilt jagen.

Grote stap voorwaarts
Het is doodzonde dat Middle-Earth: Shadow of War nu zo wordt overschaduwd door deze blunder aan het einde van de game, want daardoor wordt haast vergeten wat voor kolossale stappen er verder zijn gezet ten opzichte van het vorige deel. De omgevingen zijn bijvoorbeeld oneindig veel fraaier en verzorgder. De belegerde stad Minas Ithil ademt een hele andere sfeer dan het rijk beboste Núrnen, terwijl een omgeving als Gorgoroth weer exact die met lava overstroomde locaties biedt die je verwacht van Mordor. Bovendien biedt de game belachelijk veel content buiten het Nemesis-systeem. De verschillende omgevingen liggen bezaaid met collectables en er zijn verschillende opdrachtgevers met elk hun eigen verhaallijn om te volgen. Waar de vorige game soms een tikkeltje kaal en kort aanvoelt, kun je dat van Shadow of War geen moment zeggen.

In deze nieuw verkende wateren laat Shadow of War nog wel een enkele kans liggen. Net als bijvoorbeeld Assassin’s Creed heeft Shadow of War moeite om iets te doen dat buiten het standaard stramien valt. Een gevecht met een Balrog zou misschien wel het epische hoogtepunt moeten zijn in een Middle-Earth-game, maar voelt door de besturing van de Drake waarop je rondvliegt klungelig en beperkt.

Ook het stemmenwerk is erg wisselend. Vooral de dialogen van de andere Gondoriaanse soldaten zijn af en toe haast lachwekkend. Raar, want Talion en Celebrimbor (Troy Baker en Alastair Duncan) zijn geweldig om naar te luisteren en ook de verschillende orcs zijn verrassend goed ingesproken – als de willekeurig gegenereerde Bagga Shaman je voor de zoveelste keer vermoord én je in je gezicht uitlacht, wil je nog maar één ding. Eindelijk zijn schedel inslaan voelt dan ook bevredigender dan het verslaan van menig zorgvuldig uitgeschreven eindbaas in een andere game. Het is knap dat Monolith die automatisch gegenereerde orcs zoveel persoonlijkheid meegeeft dat ze inderdaad je Nemesis kunnen worden.

De kleine smetjes van Shadow of War zijn dan ook makkelijk vergeven wanneer je weer een nieuw gebied mag verkennen, een sterke orc eindelijk verslaat of tijdens een grote veldslag ziet hoe jouw spionnen op precies het juiste moment de strijd doen kantelen. Monolith wou met Middle-Earth: Shadow of War zijn vorige succes overtreffen en doet dat ook met vlag en wimpel. Tot aan die laatste akte dan tenminste.

Middle-Earth: Shadow of War is sinds 10 oktober beschikbaar voor pc, Xbox One en PlayStation 4. Voor deze recensie is gespeeld op een PS4 Pro.

fps shadow of war

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Wookiee Leaks: A Star Wars News Update: Heerlijke theorieën over de nieuwe trailer

IG Q&A: Wat is de engste horrorgame die je ooit hebt gespeeld?