in

Need for Speed Payback review – Lekker snel, overbodige furie


Need for Speed-ontwikkelaar Ghost Games zal eens goed om zich heen gekeken hebben na de release van de vorige game, alweer twee jaar geleden. Want hoewel de franchisenaam nog altijd garant staat voor grijnzen op de gezichten van gamers die gewoon lekker willen scheuren, zijn er de laatste jaren zat alternatieven gekomen om op een andere, vaak betere snelheidskick te ervaren. Zeker ook op gebied van een open wereld met mogelijkheden om je auto op te voeren, aan verschillende disciplines binnen het (straat)racen mee te doen én – diepe zucht – een verhaallijn volgen. En daar is nieuw deel Need for Speed Payback zich maar al te goed bewust van.

Fistbumps
Wie zijn of haar geduld al op de proef heeft laten stellen door weer een extra jaar te wachten op de nieuwe Need for Speed, moet echter ook na het opstarten van deze editie nog even geduld hebben alvorens er echt wat te genieten valt. De proloog ter lengte van een standaard B-actiefilm, die je geforceerd moet uitzitten, valt namelijk alleen maar als tenenkrommend te beschrijven. Ondanks de flinterdunheid van het plot overheerst de verwarring, mede omdat je twee uur lang aan het handje gehouden wordt. Daarin maken Jan en alleman zich druk om verraad en bedrog zonder dat het je als speler ook maar enige sympathie voor iemand krijgt. Gelukkig ontbreken in de vele geanimeerde tussenfilmpjes de eerstepersoons fistbumps uit de vorige game.

Eenmaal losgelaten in de open wereld – die losjes op Las Vegas en de omliggende omgeving is gebaseerd – klaart de boel vlot op. De brede opzet van Need for Speed Payback laat je aan de slag gaan in vijf verschillende disciplines, waarbij we straatracen, dragracen en driften nog goed kennen van eerdere edities. Nieuwer is de offroad-categorie, waarin je door de woestenij racet in auto’s die geschikt zijn voor het onverhard. In elk van deze categorieën neem je het in meerdere wedstrijdjes op tegen bendes, met aan het eind van de rit een leider om te verslaan. Verder is er een speltype waarbij je als huurling achter het stuur fungeert: soms als getaway driver, dan weer als veredelde bode.

Het feit dat je voor de diverse disciplines schakelt tussen stereotype straatschoffie Tyler (straat- en dragracen), de donkere Brit Mac (driften en off-road) en stoere blondine Jess (huurling), is daarbij een slimme zet. Het drietal vormt bovenal een geldig excuus om je in spectaculaire, hoofdstukafsluitende missies constant te laten schakelen van rol. Daardoor zit je constant midden in de actie. Zo steel je niet alleen een peperdure hypercar van Koenigsegg, maar leid je vrijwel tegelijkertijd de politie af én en bestuur je de begeleidende vluchtauto om overgebleven smerissen van de weg te rammen.

Need for Speed The Crew
Los van deze gameplaytechnische chemie zijn de vondsten die de game je voorschotelt eigenlijk niet bijster origineel. Sterker nog, in veel opzichten doet de game aan het drie jaar geleden verschenen The Crew van Ubisoft denken: niet zozeer de (veel kleinere, maar nog steeds forse) spelwereld, maar vooral de verschillende speltypes met corresponderende auto’s en de bijpassende upgrades, die nota bene ook hier middels speciale kaarten kunnen worden aangebracht. Ook het zoeken naar opknapbare autowrakken is verre van nieuw. Wat dat betreft steekt ook de gelijkenis met Forza Horizon de kop op, al is die game in bijna alle opzichten superieur aan Need for Speed Payback. Verder proeven we een vleugje Grand Theft Auto, alleen al door de (tot storends toe flauwe) dialogen die de Tyler, Mac en Jess met elkaar en anderen voeren tijdens het rijden.

Wél onderscheidend voor de franchise is de manier waarop je auto’s visueel naar eigen smaak kunt aanpassen – van bumpers en banden tot stickers en spoilers. Je kunt het ditmaal nog gekker maken dan ooit tevoren, zonder dat het rijgedrag daardoor beïnvloed wordt. Gevorderden kunnen overigens wel in beperkte mate zaken als stuurgedrag aanpassen. Ook handmatig schakelen is een optie. Heel uitdagend wordt het sturen echter nooit: het is vooral een kwestie van de voorkant de juiste richting op laten wijzen en gas geven, waarbij het ene model gemakkelijker gaat glijden dan de andere. Subtiliteit is ver te zoeken – zoals we gewend zijn van de franchise – al wil dat niet zeggen dat échte autogekken er geen plezier aan kunnen beleven.

Verder is het een pluspunt dat de singleplayer-campagne dit keer gewoon offline te spelen is. Verbinding met internet is alleen nodig om je te kunnen meten met prestaties van anderen via de fijne Autolog-leadersboard, of aan in rechtstreekse competities tegen menselijke spelers deel te nemen in zogeheten Speedlists. Verwacht overigens geen visuele uitblinker: Need for Speed Payback is geen lelijke game – zeker niet in 4K op bijvoorbeeld de PlayStation 4 Pro – maar het is niet zo dat de schellen van je ogen springen, ondanks de aangename dag- en nachtcyclus. Ook de soundtrack springt er – ondanks een bijdrage van Neerlands trots Lil’ Kleine – niet uit.

Als samenraapsel van ideeën is Need for Speed Payback geslaagd, al hadden lang niet alle elementen er van ons in gehoeven – zoals het onnavolgbare verhaal. Het resultaat is namelijk een erg vermakelijke arcade racegame die eenmaal op gang gekomen het grootste deel van de tijd goed doet wat ‘ie moet doen, zonder dat het saai wordt.

Need for Speed Payback is getest op de PlayStation 4 en vanaf 10 november verkrijgbaar, ook op de Xbox One en PC.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Vijf locaties die je gezien moet hebben in Assassin’s Creed Origins

Rocket League over een weekje naar Switch – Lanceringstrailer