in

Pirates of the Caribbean: At World’s End


Yoho, haul together, hoist the colours high.. Heave ho, thieves and beggars, never shall we die. Met het lied dat in de eerste scene van Pirates of the Caribbean: At World’s End wordt gezongen, wordt de samenkomst van de Brethren Court aangekondigd. Will Turner, Elisabeth Swann, Tia Dalma en Hector Barbossa gaan dan richting de rand van de wereld, om Captain Jack Sparrow uit Davy Jones’ Locker te bevrijden..

..maar de game begint een tijdje daarvoor. Mocht het je niet opgevallen zijn: deel 2, Dead Man’s Chest, had geen eigen game en PotC: At World’s End bestrijkt dan ook de verhalen van beide films. Zo begin je als Jack Sparrow zijnde in de kerkers waar hij in Dead Man’s Chest de tekening van de sleutel steelt. Het aardige hieraan is dat je in de game al direct Captain Teague tegenkomt, die in de films pas in deel drie te zien is. Zo houdt de game zich globaal aan het verhaal, maar maakt het verschillende uitstapjes om het gamen zelf ook interessant te houden.

Het spel valt dan twee kanten op. Als je het heel speltechnisch bekijkt, is PotC: At World’s End een van de slechtste spellen die je op dit moment kunt spelen. Grafisch is het flink ondermaats, de besturing werkt op de PC – bij gebrek aan een duidelijke knoppenlayout – erg matig en de camera is vaker irritant dan handig. Zodoende zou dit dus een spel moeten zijn dat ik binnen een kwartier met een noodgang de prullenbak in smijt. Maar toch heb ik het in één ruk uitgespeeld.

De nieuwe Pirates-game is namelijk, ondanks al die gebreken, best vermakelijk. De humor die de film zijn drie sterren oplevert, zit ook in de game, al komt het soms wat gemaakt over. En hoewel de originele acteurs niet hebben meegewerkt aan de game, lijken de stemmen prima. Vooral Jack Sparrow is, inclusief rare maniertjes en kenmerkende gevleugelde uitspraken, een personage die het op zichzelf al rechtvaardigt dat je de game speelt.

Dat spelen is niet vervelend. Hoewel At World’s End in feite een normale hack & slash-game is, blijft de lol er op zich wel in. Het is alleen wel jammer dat er tussen de personages zo weinig variatie is. Elisabeth heeft in principe dezelfde vechtstijl als Jack , Will en Barbossa. Afgezien van kleine verschillen in hun lopen bewegen lijkt het dus net alsof je met hetzelfde personage in een andere skin speelt. Vervelend is het niet, een gemiste kans wel.

Hoe vermakelijk At World’s End ook mag zijn, het is te weinig om te verbloemen dat deze game regelrecht in de bak ‘tegenvallende filmgames’ kan. Bovenop de eerder genoemde minpunten komt namelijk dat het spel een belachelijke lage maximum resolutie heeft (sowieso lijkt de engine uit een game van 3 jaar terug te komen..) en érg kort is. In een kleine vijf uur was ik er wel doorheen en ook voor de wat kleinere kids is data an de (te) korte kant. Maar dat is misschien maar goed ook: de lollige one-liners (“You will remember this as the day you were defeated by Captain Jack Sparrow”) beginnen je na een tijdje ook wel de keel uit te hangen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

SNK stopt met ondersteuning voor NeoGeo

Opvolger van Tomb Raider Legend in ontwikkeling