in

Professor Layton en de Verloren Toekomst (NDS)


Hershel Layton is de beschaafdste professor die je waarschijnlijk zult zien . Hij weet zich altijd te gedragen en weet zowat alle etiketten. Nog een kenmerk is dat hij van puzzels houdt. Puzzels en Mysteries, daar krijgt onze professor nooit genoeg van. Samen met zijn leerling Luke Triton leeft hij in de oude grote stad Londen. Op een dag krijgen onze helden post. Maar niet zomaar post, post uit de toekomst! Je hoort het goed, de toekomst!!

De brief verteld dat de toekomst een chaos is, en de afzender nodigt onze helden uit om naar de toekomst toe te gaan. En de afzender? Geloof het of niet: Luke Triton! En hier begint dit futuristische maar ook erg epische avontuur. En episch is het zeker. Het spel bevat namelijk een steengoede verhaallijn waar je ú tegen zegt. De verhaallijn is sowieso beter dan die van de twee voorgangers, de doos van Pandora en the Curious village. Het bevat spanning, actie , maar ook drama. Het spel is namelijk al direct spannend. Aan het einde, is er vooral actie. Maar de allerlaatste scéne is dan weer helemaal drama. Toch mist er wel iets in het verhaal, en dat is humor. Humor vindt je namelijk niet in het verhaal. Nu is het ook niet nodig om ineens een overdosis aan humor erbij te stoppen, want dat zou de game namelijk weer zo onserieus maken. Bestaat er dan geen politiek-correcte-mensen-humor? Ik zou toch echt denken van wel.

Dan de hoofdzaak van de Layton spellen: de puzzels. Ook deze zijn er op vooruit gegaan. Sommige puzzels zijn namelijk te doen met twee vingers in je neus, terwijl je bij andere met je neus in de boeken (of gewoon internet) moet duiken. Maar, geen een puzzel is écht onmogelijk te doen.

Mocht dat wel zo zijn, dan kun je hintmuntjes inzetten om hints te krijgen. De eerste drie hints kosten één munt, de zogenaamde Super-hint, kost 2 munten. De Super-Hint is meestal ook erg bruikbaar. Waneer ik hem had ingezet, leed hij me meestal wel naar het antwoord.

En de ene puzzel een kwestie van denken, en de andere een kwestie van uitproberen, waar hints ook nog van pas kunnen komen. Een voorbeeld bij het uitproberen, is bijvoorbeeld de puzzel Glibberen en glijden. Hierin moet je een klein professor layton poppetje van A naar B verplaatsen, maar als je eenmaal op een banaan stapt, glij je net zover totdat je tegen een muur aankomt. Uiteindelijk moet je soms twee keer over dezelfde kruising glijden, maarja, alleen dán kom je bij de uitgang. Dit is natuurlijk leuk, maar dan wel voor één keer. Maar Level 5 doet deze puzzel gewoon in 3 variaties! En dat is best beschaamtelijk, want dit gebeurt namelijk meerdere malen. Zo heb je twintig puzzels, maar slechts 5 originele ideeën. Je maakt toch ook niet 3 keer dezelfde kruiswoordpuzzel? Dus dan maak je ook niet 3 dezelfde Glibberen en Glijden puzzels. Bij het zien van de derde banaan, dacht ik: ”Toch niet weer Glibberen en Glijden?”. Maar jawel hoor. Daar was hij weer, in al zijn glibberige glorie. En ondanks zijn Glibberige glorie, is dit toch een puntje van kritiek.

Naast dat Professor Layton en de verloren toekomst een ijzersterke verhaallijn vol breinbrekende puzzels bevat, heeft het ook nog leuke extra’s. Ik vind persoonlijk de wekelijkse puzzel daar de beste van. De wekelijkse puzzel kun je elke vrijdag downloaden via nintendo wi-fi connection, en daarna gewoon oplossen, alsof je een normale puzzel oplost. Naast dit, bevat het ook nog het onderdeel ”Streng Geheim!”. Nou weet ik niet precies wat dat inhoud, maar het lijkt me dat het Streng Geheim is.

In het verhaal krijgt Luke ook nog wat extra’s: Een papegaai, een speelgoedauto en een plaatjesboek. Sommige zijn wat matige minigames, maar andere zijn een leuk tussendoortje. Zo moet je de speelgoedauto een parcours laten afleggen, maar hij mag niet in de afgrond vallen. Pacours kun je krijgen door puzzels op te lossen, evenals spelletjes voor je papegaai en stickers voor in het plaatjesboek. Nou kan ik me nog best vermaken met de papegaai en de speelgoedauto, maar het plaatjesboek is gewoon in een woord: waardeloos. Zelfs een peuter kan het plaatjesboek voltooien, mits hij alle stickers heeft. Maar uiteindelijk gaat het om de puzzels, en niet om de minigames.

Ik heb nog een klein puntje van kritiek, dat ik in geen van de categorieën kwijt kon; de Nederlandse nasynchronisatie. In een woord: belabberd. Met de vertaling is overigens niets mis. Enkel de stemmen… ze zijn gewoon overdreven. In de voorganger van het spel, de Doos van Pandora, viel de stem van Layton nog wel mee, en was alleen Luke belabberd. Nu hebben ze ook Layton verknald, en dat is heel jammer. Zeker omdat het spel geen meerdere talen bevat. Dus dat is een tip voor Nintendo, Level 5 of wie hier ook over mag gaan: Steek wat meer geld in de nasynchronisatie van een spel, zodat dat geen kritiekpunt meer hoeft te zijn. Maar, het is overigens niet echt iets waar ik me heel druk om maak. Het gaat toch meer om de vertaling, nietwaar? Mocht jij je er wel dik over maken , één tip: Zoek een goedkope importeur uit Groot-Brittannië en ga lekker aan de slag. Maar nu ga ík wel aan de slag, nog even kijken of er een wekelijkse puzzel is gearriveerd!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Bureau voor Gamers: Nintendo’s mysterieuze driehoekjes

Rollercoaster Tycoon 3D Review