in

Kirby Mouse Attack (NDS)


Kleurenblind zijn is geen pretje. Constant het gevoel hebben dat je voor een slecht werkende televisie zit te kijken zonder dat je ooit een afstandsbediening hebt aangeraakt kan leiden tot flinke ergernis. Zeker bij gamers, want het kleurgebruik in games is in de loop der jaren een zeer belangrijk gegeven geworden. Kijk maar naar de Mario-serie, waar het kleurgebruik steeds meer aandeel had in de plezierbeleving van de games. Een gamende kleurenblinde zal zich dus moeten optrekken aan andere dingen in een videogame, zoals bijvoorbeeld aan de vormgeving van bepaalde objecten. Zo kijkt iedereen wel eens hoe het balletje rolt in PES10 op Xbox360 of naar de mooie rondingen van Lara Croft op de PS3. Maar ook op Nintendo consoles bevindt zich een ronding, Kirby genaamd. De roze bobbel is bij Nintendo de laatste tijd wat op een zijspoor beland, maar blijft nog altijd zeer geliefd bij het jongere publiek. Kirby Mouse Attack is dan ook bedoeld om die band met z’n doelgroep steviger dan voorheen te maken.

Een zijspoor is misschien niet het juiste woord om uit te drukken waar Kirby zich nu bevindt in de ‘Nintendo ranglijst’. De vraatzuchtige bobbel komt namelijk om de drie jaar wel eens op de proppen met een goeie game, alleen is het doelpubliek niet al te groot meer om veel potten te breken. Er zijn hier twee redenen voor. Zo brengt het kinderlijke uiterlijk van Kirby niet al te veel volwassenen met zich mee en bij de voorganger van Mouse Attack, Power Paintbrush genaamd, was er net het omgekeerde effect. Het touch-screen van de Nintendo DS zorgde er immers voor dat de gameplay een beetje (veel) verneukt werd ten opzichte van z’n voorgangers. Men moest zich eerst gaan aanpassen aan de nieuwe besturing en dan pas kon men ten volle plezier beleven aan de game. Toch bleek Power Paintbrush een goed verkopende game, omwille van het feit dat het deze keer de iets oudere gamer kon bekoren met z’n iets uitdagendere gameplay. Gelukkig worden de jongere gamers niet vergeten, want met Kirby Mouse Attack tonen ze nogmaals dat het normale jump-and-run stramien met Kirby nog altijd in hun bloed zit.

Kirby is trouwens nog altijd even gulzig als voorheen. Dat bewijst het filmpje dat bij de aanvang van de single-player mode wordt afgespeeld. De roze bobbel wilt zich net gaan storten op een lekker stukje aardbeiencake, maar voor hij nog maar een kruimeltje op zijn vork kan nemen is de cake opeens verdwenen. Op zoek naar de dader dus, hoewel het voor Kirby overduidelijk is wie deze ‘grote’ misdrijf heeft begaan. King Dedede natuurlijk, de iets dikker uitgevallen pinguïn die al jarenlang dé aartsvijand van Kirby is. Toch wordt het al snel duidelijk dat hij niets met de diefstal te maken heeft, want net na het beëindigen van de boss-fight tegen de pinguïn komt zich een totaal andere groep met de zaak bemoeien. De Squeak Squad, een grote groep lijvige muizen met een grote gulzigheidwaarde die blijkbaar alles stelen wat binnen handbereik ligt. Dat zij de dieven zijn is meteen duidelijk voor Kirby, dus gaat hij ze in volle vaart achterna zonder enige verontschuldigingen aan King Dedede. Alles staat nu in het teken van zijn geliefde aardbeiencake. De liefde van de man gaat nu eenmaal door de maag, nietwaar?

En die liefde is blijkbaar grenzeloos, zo groot zelfs dat hij er een hele platformgame aan kan toewijden. Want jawel mensen, dit is het verhaal van Kirby Mouse Attack. Een eenvoudig, simpel en vooral kinderachtig verhaal dat zelfs in een prentenboek weinig opzienbarends zou zijn. Daar is op zich niets mis mee want Kirby-titels staan erom bekend dat het allemaal wat kiddy en simpel aanvoelt. De gameplay is daar een mooi bewijs van, binnen de kortste keren slok je de ene vijand na de andere op. Ook is dit tegelijkertijd een belangrijk gegeven in de serie, want Kirby zonder power-ups kan je nu eenmaal vergelijken met een beer zonder klauwen, helemaal ongevaarlijk dus. Gelukkig is er veel variatie in power-ups, je kan namelijk de roze bobbel in 25 verschillende transformaties aanschouwen. De meeste zijn al in eerdere delen op de proppen gekomen maar er zijn ook enkele nieuwe power-ups te vinden. Zo kan Kirby transformeren in een ‘animal’ waardoor hij door de grond kan graven en zo nieuwe items kan vinden. Ook is er lichte interactie met de omgeving, zo kan je vijanden bevriezen en struiken in brand steken met bijbehorende wapens. Toch blijft dit allemaal bij simpele gimmicks, waardoor de speler zich volledig kan concentreren op de platformlevels en de vrolijke tekenstijl.

Je hebt het misschien al gemerkt, de woorden ‘simpel’, ‘vrolijk’ en ‘kiddy’ komen meermaals voor in deze recensie. Dit komt niet omwille van mijn gebrek aan woordenschat, maar gewoon omdat het zo is. Eens je de game speelt komt er een grote smile op je gezicht die voor lange tijd zichtbaar zal zijn. En door je luidsprekers op het luidste niveau te zetten wordt het gevoel van vrolijkheid eveneens versterkt. De typische Kirby-deuntjes gieren na lange tijd weer door je speakers en dat is een groot pluspunt. Je blijft spontaan in de juiste sferen en ze laten je toe tot meefluiten. De liedjes zijn namelijk zo eenvoudig en simpel in het spel verwerkt dat het aanvoelt alsof je in een sprookje zit. Je hebt Kirby als ‘de prins’, de Squeak Squad als ‘de boze stiefmoeder(s)’ en als ‘prinses’ heb je euhm … je stukje aardbeiencake! Dit sprookje wordt ook qua sound niet al te snel vervelend. Je wordt na verloop van tijd verwend met een nieuw deuntje die net zoals al de andere vast komen te zitten in je hersenen als een vrouw in een dwangbuis.

Het woord dwang kan ook van toepassing zijn als we over de gameplay spreken. Omwille van het feit dat de muziek op een hoog tempo door je luidsprekers giert wordt je haast gedwongen om als een sneltrein door de levels te dwalen. Bij momenten krijg je vrijwel het gevoel dat je een Sonic game zit te spelen met als enige verschil het felle kleurgebruik. Dit wordt vooral versterkt door een power-up genaamd ‘wheel’, die je toestaat om door een level te ‘rijden’. De Spin Attack van Sonic leunt hier dicht bij aan. Het snelle tempo in de game is ook het gevolg van een te lage moeilijkheidsgraad. Vijanden gaan heel snel tegen de vlakte en kunnen zonder problemen opgezogen worden. Zelfs door Kirby z’n blaasaanval te laten uitvoeren vallen de tegenstanders van hun stokje waardoor het lijkt dat Kirby een enorm slechte adem blijkt te hebben. Natuurlijk is dat niet zo, maar men kan hierdoor het gezegde ‘een spel geblinddoekt uitspelen’ bijna letterlijk gaan nemen. Net hetzelfde kan gezegd worden over de boss-fights, waar de moeilijkheidsgraad zo goed als niet stijgt. Vergelijk het met de curve van de conjunctuur, ook daar krijg je een terugkerend stramien van hoogtepunt naar dieptepunt. Toch blijft de gameplay een hoogtepunt in de game, eens je eraan begint zal je zeker geneigd zijn om de hele singleplayer uit te spelen.

Nadat je de laatste boss hebt vernederd kan je aan de slag met de minigames. Heel erg lang zal je er niet blijven plakken, want de respectievelijk vier minigames die je voorgeschoteld krijgt zijn op z’n schoonst gezegd niet leuk te noemen. Ze voelen geforceerd aan, kunnen je niet lang boeien en zijn saai gepresenteerd. Meer dan een halfuur heb je niet nodig om daar zelf achter te komen. De herspeelbaarheid is wel nog op een vrij leuke manier opgekrikt. Men heeft in elk level zo’n 2 à 3 schatkisten verborgen die de speler moet zien te vinden. Deze schatkisten bevatten dan weer uiteenlopende items, zoals health, puzzelstukjes, hartstukjes enzovoort. Jammer genoeg is ook deze toevoeging geen zekerheid op extra uren gameplay, omdat ook hier alles te eenvoudig is gehouden voor de speler. Je zal al een flink gedeelte van de schatkisten bemachtigd hebben eens je de singleplayer hebt uitgespeeld. Dit gezegd hebbende zal je na een tijdje toch nog wel eens geneigd zijn om de game te spelen, alleen al omdat het er zo vrolijk uitziet.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Bureau voor Gamers: Nintendo’s mysterieuze driehoekjes

Rollercoaster Tycoon 3D Review