in

Sonic & SEGA All-Stars Racing (NDS)


Wat doe je wanneer je na maanden wachten op de release van Pokemon HeartGold/SoulSilver vol hoge verwachtingen naar de winkel trekt en daar te horen krijgt dat deze uit de rekken is gehaald? Juist ja, je zoekt er snel een game uit die je voor enige tijd zoet zou kunnen houden. Wel, dan koos ik voor Sonic & SEGA All-Stars Racing. Alhoewel het er lichtjes kinderachtig uit zag, leek het toch over de ds-factor te beschikken; ‘waar blijven ze het halen, maar toch verslavend’.

3, 2, 1, GO!

Al snel moest ik mijn adapter van onder het stof halen, want de game werkt echt verslavend, ondanks de te matige graphics. Deze zijn we trouwens gewoon op de Nintendo DS. Mijn personage, Dr.Edge, komt weer even zelfzeker uit de hoek, Sonic scheurt door de bochten en met Tails hebben de vrouwelijke speelsters onder ons ook hun zinnetje. De Grand-Prixs vliegen voorbij, wat met zo’n korte races niet te verwonderen is. Al worden de races langer naarmate je verder raakt in het spel. Voltooide challenges en nieuwe personages zijn een feit.

Courts

Om te beginnen, zijn de races me net dat ietsje te kort. 3 rondjes van anderhalve minuut, dat komt niet erg revolutionair over. Gelukkig zijn er shortcuts genoeg om de tegenstanders te vlug af te zijn, maar vooral om eens een ander deel van het parcours te verkennen. Via boosts door de lucht vliegen, loopings nemen en bergen opdriften om dan te zien hoe je tegenstander in het stof bijt. Fantasie alom deze game.

Natuurlijk bevat de game ook een multiplayer modus om via de Nintendo wireless connection je vrienden uit te dagen. Hierdoor krijg je ook weer dat party gevoel van Nintendo.

Toch valt niet alles in goede aarde. De items die ter beschikking zijn, zijn soms wat te weinig effectief. Een vuist die lukraak door het parcours heen en weer zoeft haalt namelijk niks uit op een baan waar haast geen deftige muur te bespeuren is. En hoe kan de laatste in de stand nu weer voorin in de race geraken? Eenmaal van het strijdtoneel verdwenen, sta je er binnen de seconde weer op. Het zit hem eigenlijk vooral in de opeenvolging van boosts die je kunt verzamelen door te driften. Driften? Klinkt dit je ook zo bekend in de oren?

Voorganger

Ja! Natuurlijk komt ons dat bekend voor. Mario en zijn vriendjes zijn namelijk nog niet uit ons geheugen verdwenen. Dit spel zit ons in het geheugen gegrift als dé fantasy-race game. Logisch dat de vergelijking snel gemaakt is.

Zoals ik al zei, is het concept niet erg vernieuwend. Personage kiezen, 4 races tot een goed einde brengen, een ranking krijgen, en als je goed genoeg gereden hebt staat je een beloning te wachten. Net dat laatste is hetgeen dat de doorslag geeft. Strijden voor dat ene personage dat je zo graag wilt vrijspelen! Eén klein verschil; je kan al op voorhand zien welke personages er nog vrij te spelen zijn, waardoor de drang om die ene race nog dat tikkeltje beter te rijden alleen maar groter wordt.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Bureau voor Gamers: Nintendo’s mysterieuze driehoekjes

Rollercoaster Tycoon 3D Review