in

Fire Emblem: Path of Radiance (NGC)


Fire Emblem: Path of Radiance

Fire Emblem is al tijden een langlopende serie in het Verre Oosten, maar Europa heeft tot nu toe pas 2 games kunnen spelen, beiden voor de Gameboy Advance. Deze zijn echter zo goed ontvangen, dat Nintendo heeft besloten door te gaan met de FE franchise in Europa. Het gevolg: Fire Emblem: Path of Radiance

Net als zijn vele voorgangers is Fire Emblem: Path of Radiance (Voor het gemak zal ik het hier afkorten tot FE: PoR) een Turnbased Strategygame. Wat dit inhoudt: Het is een strategiespel, maar hier mogen jij en je vijand omstebeurt met elk character één zet doen. Het speelt zich allebei af op een soort “spelbord”, opgedeeld in vakjes. Elk personage kan een bepaald aantal vakjes vooruit lopen. Al snel valt dus ook de vergelijking met Advance Wars, een andere Turnbase Strategyserie van Nintendo.

Na even spelen blijkt, dat deze 2 games toch fundamentele verschillen bevatten. Ten eerste het verhaal: Het is in FE:PoR vele malen beter uitgewerkt.Jij bent Ike, een jongen, wiens vader eigenaar is van een groep huurlingen. Als het spel begint, staat een oorlog tussen twee landen op het punt van uitbreken. Net als je besluit één van de twee kanten te steunen, de Crimea, kom je toevallig de prinses van Crimea zwaargewond tegen. Dit luidt het begin in van een lang avontuur.

Een ander verschil, is dat de legers in Advance Wars voornamelijk bestaan uit hersenloze tanks. In FE: PoR daarentegen, zijn het mensen met hart en ziel. Hun persoonlijkheid komt ook duidelijk naar voren in de tussenfilmpjes. Dit brengt ook een probleem met zich mee: is een character eenmaal dood, en besluit je verder te gaan met het spel, kan je het betreffende personage nooit meer gebruiken in missies.

Hieruit blijkt al snel dat FE:PoR een lastig spel is, ook al bevat het een zeer duidelijke tutorial. Ik, vol goede moed, besloot het op Medium te beginnen, en heb vele malen moeten zwoegen om door missies te komen. De vijanden zijn slim (een stuk intelligenter dan in Advance Wars), en zoeken telkens manieren om jouw slapste personage aan te vallen. Menig maal heb ik hardop gevloekt omdat nét voor het einde van de missie mijn enige healer, Rhys, zo nodig moest sterven.

Des te groter is natuurlijk de voldoening als je na vele malen proberen eindelijk die lastige missie hebt weten te halen. Je wordt dan beloond op een nieuw tussenfilmpje, en het volgende lastige chapter dient zich aan.

Toen ik de game kocht, en in mijn Gamecube stopte, moest ik wel even slikken. De graphics komen een beetje in de buurt van de Playstation, en zeker tijdens missies zien de personages er toch wel érg onverzorgd uit.

Maar, na een half uur spelen lette ik helemaal niet meer op de graphics. Het spel zuigt je helemaal op, en laat je pas na tientallen uren weer los. Het verhaal blijft ook naar het eind toe boeiend, bovendien is het spel echt volgens het “easy to learn, hard to master”principe. De controls en basics heb je zo door, maar om de latere missies door te komen, moet je echt veel oefenen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Bureau voor Gamers: Nintendo’s mysterieuze driehoekjes

Rollercoaster Tycoon 3D Review