in

Burnout: Revenge (PS2)


Burnout 3 is de voorganger van de laatst uitgekomen Burnout: Revenge, voor Criterion was dit een grote kans om erop of eronder te komen want Burnout 3 was een van de beste race/crash- simulatie van het moment. Maar gelukkig is dit allemaal goed uit de mand gekomen en kan Criterion met een goed hart terugkijken op een geweldig spel. Hier mijn recensie over Burnout: Revenge, de Playstation 2 versie. Game on!

Lakruilbeurs!

Criterion is bekend geworden door de Burnout reeks, het laatste deel is alweer het vierde spel dat onder leiding van Criterion is gemaakt. Electronic Arts en Criterion lijken dan ook een geweldig team te vormen aangezien het een zeer succesvolle reeks is geworden en het lijkt niet te stoppen. Dit keer komen een aantal aspecten van de vorige Burnout terug maar ook een aantal nieuwe vormen van ‘het in de prak rijden van je auto’, deze lijkt dan ook op het eerste ook geweldig maar na een tijd het spel gespeelt te hebben kom je erachter dat het niet alleen ‘crashen en boosten’ is. In het begin lijkt het dan ook een makkelijk spel om uit te spelen. Binnen een half uur heb je al een aantal belangrijke levels uitgereden waardoor je steeds betere auto’s krijgt. Niet alleen dit maakt het spel makkelijk want de besturing lijkt ook voor het jongere publiek gemaakt te zijn. Met 250 kilometer per uur door een bocht rijden lukt je niet op de A2 en ook niet in de woestijn, één klein foutje moet fataal zijn maar wat je opvalt aan de crashes: er zit helemaal geen bestuurder in de auto! Wat wel jammer is aan dit spel is de Nederlandse taal die gebruik word tijdens het aangeven van een geweldige botsing. Er komen de raarste dingen in je beeld te staan zoals Lakruilbeurs en Spiegeltje krak.

Op wereldtournee.

Een groot deel van het spel bestaat uit de Singleplayer, genaamd Wereldtournee. Hierin moet je steeds belangrijkere en moeilijkere circuits uitrijden waardoor het na een tijd wel heel warm onder je voeten word. Buiten de hoofdmode ‘Wereldtournee’ kan je gebruik maken van de Multiplayer waarin je met een vriend de straten onveilig kan maken maar ook wraak nemen, het ultieme gevoel krijg je hiervan wel als je een verticale takedown, deze zal ik dan ook uitgebreid behandelen in het volgende hoofdstuk. Het Wereldtournee bestaat uit 9 verschillende soorten opdrachten, deze zitten in een heel groot aantal races verstopt. Alle negen zal ik hier dan ook behandelen.

Race, staat voor zich. Hierin rij je tegen 5 andere mensen en wie als eerste over de lijn gaat krijgt de gouden medaille, maar niet dit is belangrijk. Het maken van takedowns kan het ook makkelijk maken. In de hogere klassen kan je gebruik maken van een andere optie tijdens het racen, de crashbreaker. Hierin blaas je de eigen auto op om zoveel mogelijk tegenstanders uit te schakelen. Wegmisbruik, hierin moet je een bepaald aantal takedowns maken binnen de tijd, dit kan heel vermakelijk zijn maar ook frustrerend. Afvaller, hierin word een aantal ronden gereden en als je als laatste over de lijn gaat lig je eruit, zo blijft er na een aantal ronden 1 auto over. Tekeer in het verkeer, deze is nog bekend uit de voorgaande Burnout. Deze word na een tijd vervelend om te spelen omdat het steeds moeilijker word om de meeste auto’s te raken. Je begint met een balk waarin je start wordt bepaald. Begin je goed, dan krijg je een volle boost, maar gaat het verkeerd dan kan je motor afslaan of je hele auto word opgeblazen. Na de start die meestal wel lukt moet je een sprong maken en het liefst zo veel mogelijk auto’s raken. Turboronde, hierin word het hardst gereden. Je moet binnen een bepaalde tijd zijn gefinisht, dus zo hard mogelijk door de straten rijden en gebruik maken van de tussenwegen. Proefrit, hierin mag je een nieuwe auto testen op zijn snelheid en als je binnen een bepaalde tijd bent gefinisht mag je deze ook gebruiken in de andere races. Crash onderdelen: bij deze onderdelen start je met je auto op een bepaald punt en spring je via schansen op snelwegen en kruispunten om zoveel mogelijk schade te veroorzaken.

Adembenemende graphics.

Aan het menu is al te zien dat de graphics boven het gemiddelde liggen. De omgeving is realistisch, maar niet interactief. In het spel rijd je door verschillende steden zoals de achterbuurt van New York maar ook rond de snelwegen in Japan dat je kunt zien door de talloze lichtkranten naast de weg. Het is allemaal goed uitgewerkt tot op een paar details na, zo kun je de rokende putten en wapperende kleren opmerken als je zo’n 400 kilometer per uur rijd. Het oog voor detail is ook goed verwerkt in de auto’s. Deze zijn dan ook van onbekende kwaliteit en realiteit. Het schademodel is alleen tijdens een harde klap te bekennen. Gelukkig natuurlijk want in de meeste races moet je zoveel mogelijk schade maken, anders zou het natuurlijk een spel zijn om je voor te schamen. Er word niet gebruik gemaakt van de bekende auto’s maar ze hebben wel het uiterlijk van de bekende merken zoals Porsche en Lamborghini. Kleine en snelle auto’s maken minder schade als grote patserbakken die je alleen ziet bij ‘pimp my ride’, logisch natuurlijk. Het geluid is ook geweldig. Het starten van de motor geeft al een aardige kick, maar tijdens het rijden met boost hoor je de andere auto’s langs je suizen. De botsingen zijn ook goed te horen, kapotgaande koplampen en kleine explosies op de weg zijn allemaal tot in detail te horen.

Vergelijking met Burnout 3.

In vergelijking met het vorige deel zijn vooral de circuits een stuk uitdagender en gevarieerder. Dit heeft niet alleen met de uiterlijke vormgeving (in Revenge zitten meer zandweggetjes e.d., en verschillen de omgevingen qua thema’s meer van elkaar dan bij Burnout 3), maar ligt vooral aan de sprongmogelijkheden en sluiproutes die de vorige delen niet kennen. Dit is een enorme verbetering want je kent de circuits zo veel minder snel uit je hoofd, en dat houdt de game langer uitdagend.

Een andere verbetering t.o.v. het vorige deel is het feit dat de uitdagingen (bijv. bepaald aantal takedowns in een race) beter geïntegreerd zijn in de game, en zo a.h.w. meegroeien met het niveau van de gamer. De crash onderdelen zijn in deze game ook behoorlijk uitgebreid. Zo dien je nu rekening te houden met je start, met de windsnelheid en -richting, kracht van de crashbreker en het gewicht van je auto. Nieuw in deze game zijn de “Revenge Takedown” en de “Verticale Takedown”. Wanneer iemand je van de weg ramt wordt dit je specifieke rivaal, en schakel jij deze uit dan scoor je een Revenge Takedown. De Verticale Takedown vond ik echter een stuk vetter; je kunt nu dus rivalen uitschakelen door op hun dak te springen. Ook nieuw is het feit dat je nu personenverkeer kan gebruiken voor je Takedowns. Licht personenverkeer dat in dezelfde richting rijdt, kun je “checken” en zo tegen je rivalen aanrammen. De kant waar je de auto raakt bepaalt welke kant deze op schiet. Dit is zeker een verdieping van de gameplay, al lijkt de weg af en toe wel een enorme sjoelbaan.

Kritiekpunten.

Ook heeft Burnout: Revenge een aantal kritiekpunten. Daarvan zijn de laadtijden het grootste. Tijdens het rijden heb je er geen last van, maar van te voren en na de race is het gelijk een halve minuut wachten tot het volgende scherm er eigenlijk staat. Het is ongeveer te vergelijken met een slome internetverbinding. Tijdens de balk waarin je de start bepaald moet geladen worden. Je maakt een foute start waardoor je motor afslaat, daarvoor heb je 30 seconden gewacht, en moet je daarna ook nog eens een halve minuut wachten. Burnout: Revenge heeft minder schoonheidsfouten vergeleken met zijn voorganger. De levensduur van het spel valt voor sommige spelers ook wat tegen. Binnen 30 uur kan het spel uitgespeeld zijn, dit is voor een gemiddeld spel wat kort. In het spel is ook geen een persoon te bekennen. Auto’s zien eruit als zware sportauto’s, maar als je de deuren eruit ramt kom je er al snel achter dat er niemand in zit. Verder valt er niet veel kritiek te geven op dit spel want het zit vol met adrenaline, en daarvoor koop je dit spel!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Bureau voor Gamers: Nintendo’s mysterieuze driehoekjes

Rollercoaster Tycoon 3D Review