in

Professor Layton en de Doos van Pandora


Ken uzelf, zo begroette Plato zijn leerlingen. Deze wijsheid leidde ertoe dat de leerlingen zich weerhielden van ondoordachte opmerkingen en eerst alles beredeneerden. Kritisch nadenken was voor Plato en zijn volgelingen heilig. Natuurlijk, we zijn inmiddels bijna 2500 jaar verder, maar dit is nog steeds een waarheid als een koe. Kritisch nadenken is en blijft de sleutel tot succes. En niemand weet dat beter dan Professor Hershel Layton, die zijn leerling Luke daarvan bewust probeert te maken tijdens hun avontuurlijke tripjes.

Vorig jaar ging hun reis naar het vreemde dorpje St. Mystère, maar geen haar op hun hoofd die eraan denkt om ooit weer voet te zetten in dat curieuze dorpje. Nee, Layton en Luke vinden het tijd om hun horizon te verbreden en gaan in Professor Layton en de Doos van Pandora op een heldhaftige treinreis naar het onbekende. Oké, dit is misschien een iets te romantische voorstelling van zaken. Het illustere puzzelduo pakt wel de Molentary Express-trein, maar doet dit uit bittere noodzaak. Layton’s persoonlijke vriend en mede-professor Dr. Andrew Schafer is namelijk op mysterieuze wijze gestorven en natuurlijk willen Layton en Luke deze zaak tot op de bodem onderzoeken. Een kritische blik is immers cruciaal in het leven van de twee.

Om de aanleiding even af te ronden: de puzzelvrienden Layton en Luke ontvingen een brief van Dr. Schafer, waarin hij zijn onderzoek naar de mythische Elyseïsche Kist (bij Plato en anderen bekend als de Doos van Pandora) toelichtte. Omdat hij vreesde voor een naar en voortijdig einde van zijn leven, stuurde hij Layton de brief met uitleg en een sleutel. Zoals je zult vermoeden, is deze sleutel de, tsja, sleutel tot succes.

De gouden combinatie van een spannend en vernuftig verhaal met uitdagende puzzels wordt net als in de vorige Layton-game aaneen geknoopt door het zelf ontdekken van de omgevingen. Doordat de Molentary Express diverse locaties aandoet, zijn de stillevenportretten van de omgevingen een stuk gevarieerder dan in het eerste deel. Soms moet je de hoeken en gaten van de Molentary Express ontdekken, dan kom je weer in het boerengehucht Dropstone terecht, even later doe je een stijlvolle stad aan en ga zo maar door. Natuurlijk dienen alle details in de omgevingen aangetikt te worden zodat je hintmuntjes verzamelt, die weer ingezet kunnen worden als hulpmiddel bij de lastigere puzzels.

Om aan te geven hoe lastig een puzzel is, wordt deze vooraf ingeschaald met een aantal Picarats. Hoe meer Picarats er binnen te slepen zijn, des te lastiger de breinbreker is. Als je een fout antwoord geeft verlies je Picarats, terwijl een goede oplossing je de resterende Picarats oplevert. Als je genoeg Picarats verzamelt, wacht een speciale beloning (die ik uiteraard niet verklap). Het handige van deze beloningsstructuur is dat je vooraf weet hoe diep je na dient te denken over een breinbreker. Levert het slechts 10 Picarats op, dan is het meest voor de hand liggende antwoord vaak het juiste. Kun je 50 (of nog meer) van deze jongens verdienen, dan is het verstandig alle opties nog eens even goed door te denken. Mocht je er niet uitkomen, dan zijn er altijd nog drie hints aan te schaffen voor één hintmuntje per stuk. Zo is uiteindelijk elk raadsel op te lossen – al zullen sommige puzzels je misschien wel een paar dagen laten piekeren voordat je op het antwoord komt.

Curieuze extra’s

Professor Layton en de Doos van Pandora kent enkele extra’s die vreemde, maar wel geinige toevoegingen zijn. Zo kom je een corpulente hamster tegen, die jij als een ware Sonja Bakker aan een Spartaans regime mag onderwerpen om hem de nodige kilo’s kwijt te laten raken. Ook krijg je gaandeweg het avontuur een theesetje in handen, waarmee je Jan en alleman thee kunt voorschotelen. Het blijven theeleuten, die Engelse Layton en Luke. Tot slot is er ‘camera’, waarin het de bedoeling is een negental locaties (die je eerst zelf moet fotograferen) kritisch onder de loep te nemen. Als je de drie verschillen tussen de foto en realiteit hebt gevonden, kom je achter de verstopplaats van een geheime puzzel. Elk van de drie toevoegingen staat los van het verhaal, waardoor deze curieuze extra’s nog net wat extra inhoud geven aan het toch al lange avontuur van Layton en Luke. Daarnaast zijn er ook nog 33 bonuspuzzels te downloaden, waarvan er één per week beschikbaar komt.

Vastzitten gebeurt echter eigenlijk nooit, omdat veel van de puzzels niet noodzakelijkerwijs opgelost hoeven te worden om vooruitgang te boeken in het verhaal. Maar zoals Layton zegt: een echte heer kraakt elke puzzel. Het is toch ondenkbaar dat een paar van de meer dan 150 breinbrekers onopgelost blijven? Juist deze drive om de oplossing te vinden, maakt Professor Layton en de Doos van Pandora zo extreem verslavend.

De verslavingskracht van Professor Layton kan nu vat krijgen op iedereen, omdat de game volledig naar het Nederlands vertaald is. Hiermee is het grootste minpunt uit het eerste deel aangepakt. In Professor Layton and the Curious Village was het namelijk niet mogelijk om in de Nederlandse taal te spelen, waardoor sommige puzzels gewoonweg te lastig waren voor vrijwel iedereen. Deze hersenkrakers vergden teveel kennis van de Engelse taal, zelfs voor de bovengemiddeld taalkundige gamer. Met de vertaling van zowel het verhaal als de puzzels (en dus de schermteksten) is Layton écht voor iedereen te volgen, waardoor de laatste barrière om de game te spelen is weggenomen. Jammer genoeg was er niet genoeg ruimte op de gamecard om ook de Engelse taal toe te voegen, waardoor talenwonders niet de mogelijkheid hebben hun Engels bij te spijkeren.

Deze groep zal vooral tijdens de vele tussenfilmpjes het Engels missen. Zoals de één liever pizza heeft dan pannenkoeken, zo heeft een ander liever Engelstalige tekenfilmscènes dan Nederlandstalige. Desalniettemin zijn tussenfilmpjes een lust voor het oog en bovendien zijn ze langer dan in het eerste deel, waardoor je nog veel meer in het verhaal gezogen wordt. Hierdoor heb je bij vlagen het gevoel naar een Nederlandstalige tekenfilm te kijken, een goede tekenfilm welteverstaan. De stemacteurs zijn uitstekend gecast en zetten dus een prima optreden neer. Vooral Layton zelf is van een erg bijpassende stem voorzien. Men heeft bij Nintendo namelijk ervoor gekozen een echte heer van Layton te maken, in plaats van geforceerd te proberen het cockney English te reproduceren in het Nederlands. Door deze slimme zet draagt Layton het verhaal – precies zoals het een echte heer betaamt.

Helaas is het niet allemaal Hosanna voor Professor Layton en de Doos van Pandora, want hoewel er genoeg nieuwe breinbrekers in de game zitten, moet wel aangetekend worden dat de game af en toe in herhaling valt ten opzichte van zijn voorganger. Schuifpuzzels, rekensommetjes, optische illusies; we hebben ze allemaal in het eerste deel voorbij zien komen. Natuurlijk worden alle puzzels weer ingeleid met een uniek verhaaltje dat past bij de plek waar Layton en Luke op de puzzel stuiten, maar spijtig genoeg mist een deel van de breinbrekers toch de flair die elke puzzel uit het eerste deel had.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

De Ware plannen van Nintendo

Een game met makkelijke Achievements verkoopt beter