in

Ik maak er geen eind aan


Beste lezer, ik heb je hulp nodig. Ik doe een dringend beroep op je om mij van mijn eigen dwaasheid te overtuigen en me weer tot leven te wekken. Op dit moment ben ik reddeloos verloren in de belevingswereld van een game – en ontsnappen lukt me niet. Wat ik ook doe, hoe hard ik er ook voor vecht, het lukt me niet. Ik krijg het niet voor elkaar om te stoppen, of… wel om te stoppen, niet om door te gaan. Sorry voor mijn gebrabbel, het is geen tegenstrijdigheid. Ik moet doorgaan om te kunnen stoppen. Als ik maar blijf stoppen, dan kan ik niet verder. Dan blijf ik maar doorgaan. Doelloos.

Ik doe mijn best om het uit te leggen, waarde lezer, maar het valt me zwaar. Ik ben Ben, gamer. Hallo Ben. Het gaat de laatste tijd niet zo goed met me. Er is niets mis met me, althans fysiek niet, maar ik zit met een probleem dat ik niet op kan lossen. Het is een soort paradox waarin ik gevangen zit: ik ben helemaal weg van Fire Emblem: Awakening, maar inmiddels zit ik op het punt dat ik dat gevoel los moet laten. Mijn amoureuze verhouding met Fire Emblem, de game met wie ik de afgelopen week avond na avond heb doorgebracht, moet stoppen. De game zegt het zelf tegen me: laatste missie, afgelopen, schluss, einde. Ik weet dat het moment eraan zit te komen, maar ik kan het niet.

Ik kan het niet. Echt niet. Ik wil nog niet vaarwel zeggen tegen deze magistrale strategiegame. Als een junk blijf ik maar terugkomen bij de dealer die me van een nieuwe shot voorziet. Maar ik ben niet verslaafd. Ik weet heel goed wat ik doe. Ik ben als een junk, maar ik ben geen junk. Het is nog veel erger; ik ben een zombie. Ik ga met mijn volle bewustzijn volledig doelloos te werk.

Al een paar dagen weet ik dat er nog maar één missie tussen mij en het uitspelen van Fire Emblem staat. Maar zoals het zwaar valt om een geliefde vaarwel te zeggen wanneer je weet dat de liefde voorbij is, maar je nog wel van haar houdt, zo is het ook verdomde zwaar om een game uit te spelen waar je eigenlijk nog veel langer van wil genieten. En dat kan – er zijn talloze sidequests en andere activiteiten en zelfs DLC – maar diep van binnen weet je dat de liefde bekoelt vanaf de eerste seconde dat de credits over het scherm rollen.

En dus ben ik zwak. Ik doe iets dat compleet zinloos is, maar tegelijkertijd volledig rationeel: ik maak er geen eind aan. Ik weiger de laatste missie aan te gaan en start al een paar dagen alleen maar sidequests op. Niet omdat ze me veel brengen – mijn team vechtersbazen is al zwaar overpowered doordat ik zoveel sidequests uitgevoerd heb – maar omdat ik weet dat het me ervan weerhoudt om Fire Emblem uit te spelen. Het slaat nergens op, het is je reinste uitspeel-ontwijkend gedrag, maar toch lijkt het o zo zinnig. Ik stop telkens op het moment suprême, ik blijf zingen in die verdraaid verslavende kerk genaamd Fire Emblem. Ik blijf maar meer matige missies opstarten, om maar niet te hoeven beginnen aan het slotakkoord.

Snap je in welk gedrag ik vastzit, nobele lezer? Herken je mijn gedrag? Mijn vreemde, stompzinnige uitspeelontwijkend gedrag? Snap je dat ik in de onmogelijke situatie zit dat ik niet door kan spelen omdat ik dan uitgespeeld ben, maar tegelijkertijd niet door kan spelen omdat ik dan nooit uitgespeeld raak? Deze paradox moet opgeheven worden, maar hoe? Moet ik accepteren dat niets voor eeuwig is en de liefde al helemaal niet? Moet ik een nieuwe liefde zoeken en Fire Emblem dumpen? Moet ik doorspelen of uitspelen? Als je jezelf in dit gedrag herkent, vertel het me dan: hoe maak ik er een eind aan?

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Donkey Kong Country Returns 3D Review

Top 5 Typische Xbox-games