in

Luigi-recensie


Schrijf eens een recensie over een Luigi game. Nee, daar zijn er ook zo veel van… Dus wat gaan we nu krijgen? Inderdaad, allemaal recensies over dezelfde games. Hoe kan ik daar in godsnaam een uniek artikel over schrijven dat nog niet door een ander geschreven is? Luigi’s Mansion, Mario and Luigi, Mario’s Missing, Mario Party en zo gaat het rijtje niet veel verder door, want zoveel games om over te schrijven zijn er dus niet! Daarom heb ik besloten om een beetje lak te hebben aan de regels en het geheel anders te doen (ja, ik ben een grote boef. Dat zegt ons mam ook altijd). Ik schrijf namelijk geen recensie over een game waar deze groene bangerik in voorkomt, maar ik recenseer gewoon het personage zelf! Waarom? Nou, gewoon omdat hij het verdient. Daar gaan we dan: Luigi’s recensie!

Design en sexappeal:

Is je broer lelijk, dan ben je zelf vaak ook niet de knapste. Dat gaat zeker op voor het loodgietersgezin uit het paddenstoelenparadijs. De broers zijn namelijk geen manspersonen die we terug zullen zien als hoofdrolspelers in een nieuwe Twilight saga. Nee, want met hun redelijke winterpens en dikke ronde neus zijn het gewoon niet de godenzonen waar iedere vrouw van droomt. Luigi heeft het geluk dat hij vergeleken met Mario zijn lengte mee heeft. Lange mannen worden nou eenmaal beschouwd als sexy, en daarin heeft hij toch een streepje voor op zijn ietwat populairdere broer. Ook heeft hij wat mij betreft een betere kledingsmaak. Niet dat ik die tuinbroek met die prachtige gouden knopen nu zo modieus vind, maar toch weet hij met zijn overige kledij een zekere ‘schijt aan de wereld’ imago neer te zetten. Zo draagt hij voornamelijk groene shirts, en iedereen weet dat 2013 het jaar van het groen is. Trek uit al de grauwe kleding, want groen is het nieuwe zwart! En Luigi is zich daar maar al te goed van bewust, erg knap is dat van Luigi. Overigens komt het ‘schijt aan de wereld’ imago dat hij neer probeert te zetten, goed uit de verf. Want deze knul heeft het lef om zijn hele leven lang met een pet met de ‘L’ van ‘Loser’ (een grote ‘f*ck you!’ naar alle mensen op de wereld) op rond te lopen. Hij is de man, jij niet, en dat zul je weten ook!  En hij komt daar ook nog eens mee weg zonder in elkaar geslagen te worden ook. Dat is image! Ik heb dan ook vernomen dat Luigi woedend was geweest op Nintendo Europa, aangezien zij op de verpakking van Mario Kart: Double Dash zijn ‘L’ verkeerd om hadden gezet. Een bewuste sneer? Geen idee, NE heeft zich hier nooit publiekelijk over uitgelaten.

Karakter:

Luigi is een underdog en dit weet hij maar al te goed. Heel zijn leven al staat zijn broer (de besnorde en in het rood geklede lilliputter) op het hoogste blok, terwijl Luigi zelf altijd op de tweede plek gestaan heeft. Dit was vroeger zo en ook nu is dit niet veel anders. Want wie zit er standaard in Super Smash Brothers en hoeft niet vrijgespeeld te worden? Inderdaad, Mario! Wie krijgt altijd de vrouwtjes? Inderdaad, dat is verdulleme weer die Mario! Daarom is het ook niet zo verwonderend dat Luigi een beetje de bangerik van de twee is. Vind je het gek? Deze jongen is jarenlang getraumatiseerd door zijn populaire broer, het is niet zo raar dat je daar angsten aan overhoudt. Maar wat ik dan zo kan waarderen aan Luigi, is dat hij deze angsten niet onder stoelen of banken steekt. Hij laat gewoon publiekelijk zien dat hij een bange poeperd is. Zo staat hij bijvoorbeeld gillend en jankend op reclame posters. En beste mensen, laat mij je vertellen dat daar heel wat mannelijkheid voor nodig is! Verder is Luigi dus altijd de ‘mindere’ van de twee geweest. En wat hem daarin zo tof maakt is dat hij zijn broer de roem ook gewoon gunt. Hij schnabbelt wel mee op zijn succes, en dat hij daardoor altijd op de tweede plek staat zal hem een zorg zijn. Om al deze redenen verkies ik Luigi dan ook zwaar boven die dikke broer van hem. Want bewust een underdog zijn en daar vrede mee hebben, is voor mij een teken van ware kracht!

 

Zijn bijdrage aan de gameswereld:

Tjah, helaas delft onze groene held hier toch wel een beetje het onderspit. Want hoe leuk ik Luigi’s Mansion ook vond (met een Henry stofzuiger was de game trouwens een stuk beter geweest), zonder zijn broer redt hij het gewoon niet zo best. Het is net als de broer van de cabaretier Herman Finkers: ‘Als hij erbij is, dan is hij altijd grappig en leuk. Maar een show van alleen hem is eigenlijk niet zoveel aan.’ We kunnen dan ook rustig stellen dat Luigi zijn broer gewoon nodig heeft om interessant te blijven. Mario heeft hier echter geen last van, die poept de ene na de andere platformgame uit en verkoopt miljoenen exemplaren. Maar probeert Luigi hetzelfde te doen, dan kijken mensen hier toch veel minder naar om. Jammer voor jou Luigi, maar je blijft nog altijd SPELER 2 voor veel nostalgische mensen. Wel kan ik het waarderen dat Luigi toch veel moeite blijft doen voor zijn broer. Dat is waar hun ultieme broederliefde dan ook echt tot uiting komt. Want jullie weten; beter een goede broer dan een verre vrind. Bij ieder (dans)feestje, golftoernooi en iedere kart- of vechtgame is Luigi gewoon van de partij. En het gekke is: waar iedereen hem in een singleplayeravontuur niet zo lijkt te kunnen waarderen, wordt hij bij deze multiplayer games wel vaak gekozen. Dat moet hem goed doen, die goeie oude SPELER 2. Bij deze games verkies ik hem dan ook vaak boven Mario, en daarmee waardeer ik zijn bijdrage bij multiplayer games ten zeerste. Laat het singleplayer werk maar fijn aan zijn broer over. Al zou een nieuwe console versie van Luigi’s Mansion niet misstaan.

Over het algemeen kan ik stellen dat ik Luigi als gamefiguur zeker kan waarderen. Zijn reputatie als het minder populaire broertje van Mario geeft dit personage in mijn ogen alleen maar meer charme. Vroeger bezat ik zelf geen Nintendo, en wanneer ik bij vriendjes speelde was ik ook altijd speler 2. Want zij wilden speler 1 zijn om het ‘super’ moeilijke startmenu door te komen. Maar eigenlijk wilden ze gewoon spelen als  Mario, want die was de populaire van de twee. Vandaar dat mijn band met Luigi toch iets groter is dan die met Mario. Mario staat bij mij nog altijd voor afgunst, want mijn vriendjes hadden een Nintendo en ik niet. Om die reden kan ik me goed vinden in Luigi. Het is een personage dat nog altijd een warm plekje in mijn hart heeft. En nee, daar plak ik geen cijfer op!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Super Mario 3D Land (3DS)

Company of Heroes 2 Review