in

Super Mario Bros. 2 (NES)


Soms dan loopt alles net iets beter dan je had durven hopen. Westerse Nintendo-medewerkers vreesden dat het merk Mario zou beschadigen als ze de tergend lastige opvolger van de originele Super Mario Bros. in Europa en de Verenigde Staten zouden uitbrengen. De Japanse afdeling van Nintendo beunde echter hard door, waardoor er een kwalitatief hoogstaand platformspel genaamd Super Mario Bros. 3 in de pijplijn zat. Om het numerieke gat op te vullen, was besloten dat men Doki Doki Panic zou omtoveren naar wat we nu kennen als Super Mario Bros. 2.

De vier hoofdpersonages, die in Doki DokiPanic wat van Arabieren weghadden, zijn omgetoverd tot het viertal dat de Mario-franchise maakt, namelijk Mario zelf, zijn broer Luigi, voltijdgijzelaar Peach (genaamd Princess) en dansend decorstuk Toad. Zoals ook in latere games waarin Mario met of tegen zijn kornuiten speelt, is hij degene met gebalanceerde mogelijkheden. Luigi levert op snelheid wat in, maar krijgt er sprongkracht voor terug. Toad doet precies het omgekeerde door een zwakke sprong te hebben, maar een hogere snelheid. Peach is in beide disciplines achtergesteld, maar kan, dankzij haar rok, in de lucht blijven zweven. Door deze variatie kan eenieder een mascotte pakken die bij zijn of haar speelstijl past. Eerlijkheid gebied te zeggen dat er anno 2013 eigenlijk slechts één optie is.

Niet alleen de poppetjes bevatten meer diepgang dan de illustere voorganger, ook de gameplay is een stuk gecompliceerder. De vijanden bezwijken niet langer onder het overgewicht van de hoofdrolspeler, maar moeten iets tegen het hoofd geworpen krijgen om kastje-zes te gaan. De kleinere monsters, zoals de Shy Guys, kunnen zelf als ammunitie dienen, terwijl de eindbazen, zoals Birdo’s, hun eigen ondergang regisseren. Ook hier geldt de wet van de advocatuur dat alles wat iemand zegt, tegen hem gebruikt kan worden, voornamelijk als de woorden materialiseren tot een ei of bom.

Ook de omgevingen ontkomen niet aan de verandering. Waar Super Mario Bros. nog voornamelijk bestond uit lineaire levels met her en der een geheimpje, bestaat het tweede deel uit gebieden met een veel complexere structuur. Haast alle levels bevatten een of meerdere grotten, huizen, urnen of andere plaatsen waar Luigi en consorten naar binnen kunnen gaan. Hierdoor ontstaat de mogelijkheid tot het verbergen van vele geheimen, shortcuts en doodlopende wegen, waardoor, zeker voor Mario-begrippen, een spel ontstaat waar het gevoel van avontuur en verkenning voorop staat.

Er zijn nog meer subtiele alternanties waardoor Super Mario Bros. 2 zichzelf differentieert ten opzichte van de rest van de tweedimensionale Mario-platformspellen. Wat echter wel in stand blijft, is de heerlijke ouderwetse platformactie met de bijbehorende 8-bitsmoeilijkheidsgraad. Desondanks was het, zeker in het begin van de jaren ’90, jarenlang de vreemde eend in de bijt. Deze eend heeft zich echter als een baas doorontwikkeld, waardoor veel van de hedendaagse clichés uit het Mushroom Kingdom te herleiden zijn tot dit spel.

De invloed bleef niet beperkt bij Shy Guy en Birdo, die in deze game hun debuut maakten op het internationale podium. Ieder speelbaar personage kreeg een eigen gezicht. Ondanks dat Super Mario 3D World nog niet uit is, durf ik te stellen dat de eigenschappen die in dit spel gedefinieerd zijn, wederom hun intrede zullen maken. Vandaar dat, met inachtneming van de huidige sociaal-culturele aspecten in het paddenstoelenrijk, Super Mario Bros. 2 misschien wel de meest invloedrijke van de drie NES-titels is geweest. Ik durf hierin zelfs zover te gaan door de filosofische stelling op te werpen dat de Luigi zoals we hem nu kennen niet zou bestaan als dit spel als Heart-Beat Panic naar het Westen zou zijn gekomen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Evoland (PC)

Super Mario Galaxy (Wii)