in

Forgotten Gems – Prince of Persia


In deze rubriek wil ik het graag hebben over retro-games die vandaag de dag een beetje vergeten zijn. Games die een grote impact op mij hebben achtergelaten, maar inmiddels in de vergetelheid zijn geraakt. Mijn doel met deze rubriek is dan ook het informeren van de jonkies en het gevoel van nostalgie op te wekken bij de oudjes. Tot deze laatste categorie behoor ik inmiddels zelf.

Forgotten Gems – Prince of Persia

Laat ik in deze rubriek maar gelijk knallend beginnen, want de game die ik nu wil bespreken is er niet zomaar één. Prince of Persia stond in de tijd van Ms-Dos praktisch op iedere computer geïnstalleerd. Hadden mensen deze game niet op hun harde schijf van 20 mb staan, dan lag er wel ergens in een depressief-grijze diskettebak (je weet wel, met zo’n draaislotje) een floppy met deze game erop. Want populair was onze prins destijds zeker.

Prince of Persia (oftewel PoP) was ooit mijn favoriete game, en dat terwijl ik de game aan het begin niet eens zelf in mijn bezit had. Ik had van die jongens in mijn klas die ik eigenlijk helemaal niet mocht, maar waar ik op woensdagmiddag toch fijn mee afsprak. Niet om lekker buiten te gaan spelen, maar wel om eens vies misbruik te maken van hun gastvrijheid en achter hun pc te kruipen. Deze game liet mij destijds niet los, en nog steeds pak ik deze game wel eens op om me weer even een weg te banen door een paleis vol gevaren.

In PoP speelde je een prins in een witte pyama die in een groot paleis op zoek moest gaan naar zijn gevangen genomen geliefde. F.A.K., wat een originele en zeer talentvolle verhalenschrijvers hadden ze vroeger toch. Van dit flinterdunne en magere verhaal moest de game het dan ook niet hebben. Het waren de spanning en het gevaar die mij letterlijk op het puntje van mijn stoel wisten te zetten. Want een spannende tijd had je met deze game absoluut.

Pop bezat verschillende spelelementen waardoor deze game namelijk behoorlijk spannend werd voor een jongen van acht. Zo kon je dit spel niet opslaan en moest je de hele game in één sessie uitspelen. Alsof dit nog niet pittig genoeg was, vonden de makers het ook nog eens een goed idee er een timer in te stoppen. Deze timer zorgde ervoor dat je haast had om bij de prinses te komen, alleen stond dit spelprincipe haaks op wat de rest van de game van je vroeg.

Het paleis waarin de game zich afspeelde, was namelijk één groot verraderlijk doolhof.  Echt, het hele kasteel was volgepropt met vallen, tegenstanders en losliggende vloerplaten. Daarnaast speelde je personage vrij traag en log, waardoor het voortbewegen nou niet altijd even fijn en accuraat werkte. Want was je aan het rennen en liet je de knop los, dan stond de prins nog niet gelijk stil. Zijn loopanimatie had dan namelijk altijd de behoefte om eerst nog een piepklein stukje door te lopen. En net dat piepkleine stukje kon het verschil maken tussen leven en dood.

De combinatie van deze beide problemen, zorgde ervoor dat je bedacht- en behoedzaam te werk ging. Iets wat dus eigenlijk niet kon, aangezien je met die irritante timer te maken had. Soms ging je letterlijk stapje voor stapje door bepaalde delen van het paleis heen, bang om anders een tragische dood te sterven. Maar aan de andere kant klonk er constant een stemmetje in je hoofd die zei dat je op moest schieten, “want zoveel tijd had je nu ook weer niet”.

Doodgaan deed je in deze game behoorlijk vaak, maar dat vond ik niet eens zo erg. Want doodgaan in deze game was voor mij destijds een van de meest spectaculaire dingen die ik ooit in een game had gezien. Want waar Link, Commander Keen en Mario gewoon rond tolden of van het scherm vlogen bij het ‘af gaan’, ging de prins echt doder dan dood. Zo werd hij door twee messen in tweeën gehakt, viel te pletter tussen enkele plafond platen of werd doorboord door spijlen na het vallen in een valkuil. Dit alles werd nog even extra luguber gemaakt door het toevoegen van het gruwelijke detail van dikke plassen bloed.

Het was gewoon een enorm tof spel waar ik echt jaren druk mee geweest ben. Iedere keer was het weer een zeer spannende en speciale ervaring om deze game te spelen. PoP is nog steeds een naam die gebruikt wordt, al is de franchise wel wat in de steek gelaten sinds de komst van Assassin’s Creed. Wat dat betreft is de naam niet zozeer vergeten, het bronmateriaal is echter bij veel gamers van nu wel onbekend. Ben je zo’n gamer,download dan even Dosbox en probeer deze game alsnog eens uit. Al is het alleen maar om te zien waar de franchise nu werkelijk ooit mee begonnen is.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Hartenbreker: Verplichte irritatie

Honkbalknuppel ook weer in nieuwe Smash Bros. aanwezig