in

Recensie: The Bridge


Kunstenaar M. C. Escher is populair onder game ontwikkelaars. Niet alleen ontwikkelaar Ustwo gebruikte Eschers onmogelijke werelden als gebieden voor Monument Valley, ook de makers van The Bridge putten uit deze bron. Is dat erg? Zeker niet. Ook The Bridge is een hele bijzondere puzzle game die je, als puzzle- en/of Escher-fan, niet mag missen.

Ik heb geen idee waar de revival van de interesse voor werken van Escher vandaan komt, maar mij hoor je niet klagen. Sterker nog, de games die ik speel welke gebaseerd zijn op Eschers werk lijken alleen maar beter te worden. Ik was en ben onder de indruk van Monument Valley met diens toffe puzzles, schitterende kleurgebruik en sprookjesachtige verhaal maar The Bridge wist mij op vrijwel alle fronten meer te pakken.

In The Bridge speel je als een mysterieuze bebrilde en bebaarde man zonder naam. Hem moet je van level naar level moet navigeren, op zoek naar sleutels om de veelal afgesloten deuren te kunnen ontgrendelen. Waar die deur is, dat is in elk level meteen bekend. Hoe je daar moet komen, zeker niet.

Zoals gezegd gebruikt de game het werk van Escher als basis voor de puzzels. Voor wie daar niet bekend mee is: Escher tekende werelden die eigenlijk niet mogelijk waren, maar dat wel leken te zijn. Zo draaien trappen op de meest rare manieren en vloeit water ogenschijnlijk zowel van boven naar beneden als van beneden naar boven. The Bridge neemt dit perfect over, inclusief gebruik van potlood. De hele game presenteert zich volledig in grijstinten en potloodstrepen.

Pas als je het perspectief wijzigt zie je de logica achter de levels en dat is dan ook precies de bedoeling: je moet steeds de level zo draaien dat jij je bebaarde held succesvol naar de deur van de uitgang kan loodsen. Je merkt al snel dat met een beetje draaien, muren plots glijbanen worden en plafonds ineens bewandelbaar zijn. Ook zul je vaak gebruik moeten maken van de rare onmogelijk lijkende constructies om de deur te bereiken.

Onderweg kom je natuurlijk meer dan genoeg obstakels tegen die jou willen tegenhouden en de levels vergen soms behoorlijk wat rekenkracht van je grijze massa; in The Bridge zitten redelijk veel pittige puzzels. Geen enkele is onoverkomelijk, maar je moet soms wel erg creatief denken om de oplossing te vinden.

Daar zit ook meteen een minpuntje: er zit niet echt een logische opbouw qua moeilijkheid in de game. De levels zijn onderverdeeld in vier hoofdstukken van elk zes levels, maar het zesde level van een hoofdstuk is niet per definitie moeilijker dan level drie of twee. Dat zorgt er voor dat je niet zo goed weet wat je moet verwachten en dat dus de moeilijkheidsgraad nogal moeilijk te bepalen is.

Het oplossen van de puzzels is wel erg leuk, en hoewel de moeilijkheid varieert zul je wel vaak de hele puzzel alle kanten opdraaien om te zien hoe het werkt en waar je wel en niet kunt lopen. Dat draaien van en lopen in de puzzels gaat wat traag, maar dat heeft mij nooit gestoord, het past wel bij de game.

The Bridge is namelijk een trage game: je moet niet als een malle door alle levels willen rennen, als je deze game wilt waarderen. Je moet gewoon lekker achteroverleunen en je hersenpan rustig alle mogelijkheden laten berekenen. Daar is de hele game op ingesteld, inclusief muziek.

Wat ik wel heel jammer vond, is dat ik eigenlijk geen idee had waarom ik die levels moest oplossen, waarom ik door al die gesloten deuren moest. Er komen steeds wel flarden van het verhaal voorbij, maar dan op zo’n manier dat je wel erg goed moet lezen en alles moet onthouden om er iets wijs uit te worden. Het begint met de held die slaapt onder een boom en vervolgens, heel Newtoniaans, een appel op zijn hoofd krijgt naar huis loopt en vervolgens los je de droomachtige levels op.

Het zal iets te maken hebben met de combinatie tussen de Escher omgevingen om het spelen met de zwaartekracht, maar erg duidelijk wordt het verhaal van de game niet.
 

In totaal zijn er vierentwintig levels te doorlopen en als je een beetje het tempo er in kunt houden ben je met een dikke twee à drie uur wel klaar. Gelukkig kun je de levels ook gespiegeld spelen: wat weer voor een hele nieuwe ervaring zorgt en dus de speelduur aanzienlijk verlengt.

Al met al is The Bridge een erg leuke puzzlegame met schitterende levels die met recht puzzles heten, je lost ze niet allemaal zomaar op. Ik heb genoten van mijn avontuur door de Escher-achtige wereld, al had ik graag geweten waarom ik daar precies was.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Even appen met BN’ers Tess en Simon

Borderlands: The Pre-Sequel! review – It’s a Claptrap!