in

Assassin’s Creed: Unity (PS4)


Hoe recenseer je een game zoals Assassin’s Creed Unity? Een game die al zo ontzettend veel (negatieve) reacties en recensies heeft gekregen. Een game die volgens de meeste vol zit met bugs, glitches, en framedrops. Een game die er volgens anderen oogstrelend mooi uit ziet en een hele lekkere sfeer heeft.  Mijn poging tot het maken van een eerlijke recensie staat hieronder, dit is hoe ik de eerste dagen in de game beleefd heb. Is het voor Ubisoft erop of eronder? La victoire ou la mort!?

La revolution!
Laat ik beginnen met het verhaal. In het onderstaande stukje staan spoilers over de eerste paar uur van het verhaal, mocht je nog aan de game moeten beginnen en compleet verrast willen worden dan raad ik je aan even door te scrollen. Assassin’s  Creed Unity gaat over Arno. Arno groeit op als klein jongetje tussen de rijke elite van Frankrijk. In het begin van de game wordt Arno door zijn vader meegenomen naar een bijeenkomst tussen zijn vader en de koning. Op dat moment leert hij Elise kennen. Elise is een meisje dat net als Arno ook opgroeit tussen de elite van Frankrijk door haar vader. In de proloog wordt de vader van Arno vermoord waarna hij wordt ‘geadopteerd’ door de vader van Elise. Ook de vader van Elise wordt na enige tijd vermoord waar Arno de schuld van krijgt. Hij komt vast te zitten in een gevangenis maar ontsnapt na een tijd brommen samen met een celgenoot die hem als het ware uitnodigt bij de assassins. Dit omdat Arno een paar krabbeltjes op de gevangenismuur kan zien die je celgenoot niet ziet maar al heel erg lang zocht.

Zoals je misschien kunt merken gaat mijn stukje over het verhaal hierboven nogal hak op de tak. Dit is iets wat in de game ook gebeurd. De game weet mij met het verhaal niet te pakken omdat het onlogisch aanvoelt. Arno kan ineens als een echte assassin vechten, klimmen en bewegen, hij weet meteen zijn Eagle Vision te gebruiken en hij wordt maar meteen ingewijd bij de assassins. Er zitten voor mijn gevoel gaten in het verhaal en daarom weet het verhaal mij (tot nu toe) niet te boeien zoals andere Assassin’s Creed games dat wel deden.

Ook is mij bijvoorbeeld overkomen dat ik een kamer in liep waardoor een cutscene begon. Hierbij kwam een man bij mij staan en mij een hele uitleg geven over een bepaald voorwerp dat ik niet zal spoilen. Ik had deze hele man nog nooit gezien en hij mij (denk ik) ook niet. Toch begon hij zijn verhaaltje te vertellen en vertrouwde hij mij meteen. Een uur verder in de game bleek dat deze man dus met de Assasin’s orde te maken had, iets wat ik een uur daarvoor dus al op een onlogische manier had uitgevonden. Jammer en ergens ook wat slordig.

C’est beau(?)
Assassin’s Creed Unity is de eerste nextgen (ondertussen currentgen) Assassin’s Creed. Dit moest in alles gaan blijken maar ook vooral in graphics. En zijn de ontwikkelaars daarin geslaagd? Ja, de game ziet er goed uit, heeft mooie lichteffecten, mooie cutscenes en mooie details. Is de game jawdropping mooi? Nee, absoluut niet. Ik zou het omschrijven als gewoon, mooi. Als je op een hoog gebouw zit en je kijkt in de verte rond dan is het zelfs allemaal wat net minder, de grijze daken en torens komen er dan net niet helemaal lekker uit. Echter is het zo, dat zodra je dan van je gebouw af naar beneden roetsjt, dondert of springt, met of zonder ongewenste omweg via het meubilair, hekje of regenton, en je in de straten van Parijs terecht komt het er wél ‘gewoon’ mooi uit ziet.

Paris mon cheri!
Aaah.. Paris! Of ja, dat zou ik moeten denken. Begrijp me niet verkeerd, de stad leeft enorm. Overal is wel iets te zien of te beleven. In elke straat, op elke hoek of in ieder park gebeurd wel wat. Je hebt het echt gevoel alsof je in een stad loopt en de sfeer is dik in orde. Helaas zeg ik bewust stad en geen Parijs. Dit komt, omdat als je me zou vertellen dat ik in Londen of Berlijn loop (nooit geweest, maar het is een gokje) ik het ook zou geloven. Er zijn inderdaad hier en daar wat Franse vlaggen te vinden, alle NPC’s spreken Frans, maar de stad voelt niet Frans, het voelt niet als Parijs, los van de (indrukwekkende) landmarks.

Daarnaast spreken alle characters Engels, niet alleen die van de mainstory maar ook ALLE NPC’s die maar iets met Arno van doen hebben. Zo dus ook NPC’s die op straat een random event triggeren, dit haalt op dat moment een heel stuk beleving weg. Parijs is overigens groot, maar niet gigantisch. Je kunt vanaf het midden van de map (Notre Dame) eigenlijk alle stadsgrenzen wel zien liggen. Je kunt nog uitwijken naar Versailles buiten de stad maar het is niet nextgen groot zoals je misschien zou verwachten.

En Garde!
De game is in het begin behoorlijk pittig, de combat is op dat moment uitdagend, je hebt weinig inkomsten en moet nog veel dingen vrijspelen. Dingen die in vorige Assassin’s Creed games vanzelfsprekend waren zijn dat in dit deel minder. Simpele dingen als op een bankje gaan zitten, muntjes gooien als afleiding of een dual kill zitten nog op slot. Je moet deze eerst vrijspelen met een soort upgradepunten die je krijgt door het spelen van missies waarbij ook nog meetelt hoe goed je deze missie speelt. Ik vind het persoonlijk niet erg om deze dingen eerst vrij te moeten spelen, mede omdat dit geen zeeën met tijd kost en je zelf kunt kiezen waar je prioriteiten liggen (stealth of combat enzovoorts).

Zoals ik al zei is de combat uitdagender geworden in Unity. Je tegenstanders hebben voortaan health balkjes en de meeste vallen niet meer dood neer na 2x uithalen met je zwaard. Daarnaast is ook timen wat belangrijker geworden, pas als het health balkje van je tegenstander op licht kun je counteren. Time je dit verkeerd, dan kan het wel eens (meteen) fout met je aflopen omdat andere tegenstanders nu niet meer afwachten. Zeker tegenstanders met een 4+ moeilijkheidsgraad zijn behoorlijk pittig. Het is alleen jammer dat er geen logica zit in de ‘sterkte’ van de tegenstanders. In het ene district zijn ze veel sterker als in het andere district 3 stappen naar rechts. Ook zijn de meeste tegenstanders er het zelfde uit waar dus niet aan af te lezen is hoe sterk ze zijn.

Helaas heeft het combatsysteem zo zijn gebreken. Na een tijdje spelen en wat sparen met geld kun je al vrij vroeg in de game een aardig zwaard kopen. Zodra je dat zwaard hebt gaat eigenlijk alle combat een heel stuk makkelijker. Je zult het naar alle waarschijnlijkheid nog steeds afleggen tegen 5+ tegenstanders maar het begint met een beter zwaard alweer wat meer te voelen als het oude, makkelijkere combatsysteem. Tel daarbij op dat de health balkjes niet altijd in beeld zijn waardoor je dus niet altijd weet wanneer je moet counteren en je hebt er een klein irritatiepuntje bij.

Verder werkt de besturing van Arno, tot op zekere hoogte, erg goed. Het klimmen werkt goed en nieuw in dit deel is het soepele afdalen. Dit is even wennen als je de vorige AC games gespeeld hebt maar het is een echte verbetering. Wat wat minder is in Unity is het free runnen met Arno. Arno heeft er namelijk nogal een handje van om op de meest onlogische dingen te klimmen. Wil jij vlug door die straat, via dat huis naar dat steegje? Ha! Nee! Dat doen we via het hekje, de marktstal, het bankje en de schutting! Dit levert soms nogal de nodige frustratie op en is erg jammer. Zeker binnen in gebouwen heeft Arno hier nogal een handje van. Overigens zijn er heel veel gebouwen waar je in kunt wat erg mooi gemaakt is. Helaas voegt het alleen niet veel toe omdat de meeste ruimtes loze en soms zelfs lege (geen NPC’s) ruimtes zijn.

Het sparen van geld bij Unity gaat redelijk makkelijk. Missies betalen goed en daarnaast heb je ook nog om de zoveel tijd inkomsten van je Cafe Theatre. Dit is de thuisbasis van Arno die hij kan upgraden door te renoveren met geld en door het spelen van missies. Na een tijdje brengt het al 1000f per een x aantal minuten op waardoor je kapitaal vrij snel oploopt en wat er dus weer voor zorgt dat je al snel betere gear en wapens hebt en dus een makkelijkere game.

Les micro-transactions.. 
In de game zitten, zoals je ongetwijfeld al weet, microtransacties. Maar laat je hier echt alsjeblieft niet door afschrikken. Ze zijn niet prominent aanwezig. Ja, er staat bij elk item een prijs in microtransactie-eenheid ik kijk er niet eens meer naar. Verder is het kopen van die eenheid ‘verstopt’ via het options menu (op de PS4) en dan moet je zelfs nog doorklikken om echt bij die microtransacties te komen. Geen big issue voor mij in ieder geval, aangezien je er echt naar op zoek moet.

De game legt wel wat de nadruk op de app en Initiates. Sommige kisten in de game zijn alleen te openen nadat je via je telefoon/tablet missies hebt gedaan/gestart via de companion app. Dit werkt wat omslachtig en wil je persé die kisten in de game openen dan zul je ook echt die companion app nodig hebben, en dat is jammer. Sommige andere kisten zijn weer alleen te openen met Initiates een soort overkoepelend programma voor alle AC games dat gekoppeld wordt aan je Uplay account. Via het Cafe Theatre is Initiates aan te maken en daarna moet je alsnog wel wat doen om alle Initiates kisten te openen, en ook dat is jammer.

Oui, Oui mon ami!
Nieuw in Unity is de co-op. Dit is heel erg tof gemaakt en de meeste missies zijn ook behoorlijk pittig. Er is keuze uit 2 en 4 persoons-co-op missies en deze worden op dezelfde manier gestart als de mainstory missies. Het enige verschil is, dat zodra je een co-op missie start je gaat zoeken naar andere spelers en dus even moet wachten tot deze gevonden zijn. Daarna start een cutscene en dan opent de wereld om je doelen te halen. Het is belangrijk dat je dit goed (lees: op de stealth manier) doet. Doe je dit vol bruut geweld, dan krijg je zodra je de missie voltooid hebt een minder grote beloning. Het is dus makkelijker om dit met ‘vertrouwde’ vrienden te doen dan met wildvreemden. Het is ook mogelijk om de co-op missies in je eentje te spelen maar daar zal je waarschijnlijk een hele kluif aan hebben.

Ook als je nog geen co-op gestart bent kun je ‘inspringen’ in de co-op van iemand anders. Je ziet dan in je eigen singleplayer game een soort waas of storing lopen met de melding dat je deel kunt nemen aan die co-op missie. Doe je dit niet dan verdwijnt die waas na korte tijd weer.

La débâcle(?)
Het kan je eigenlijk niet ontgaan zijn: Alle heisa rondom Assassin’s Creed Unity. Op internet lees je de ergste rampscenario’s: onspeelbare games, onmogelijke framerates en om de 2 seconden een glitch. Klopt dat? Ik heb geen idee, het zal bij die mensen inderdaad voor komen anders zijn er geen beelden van. Ik moet zeggen, ik heb er niet veel van gemerkt. Heeft de game meer glitches dan zou moeten? Ongetwijfeld. Zijn ze gamebreaking? Dat is maar net hoe jij een glitch of bug ervaart. Ik heb in ieder geval maar één keer een vastloper gehad waardoor ik de game moest afsluiten en ik ben om precies te zijn 0 keer door de map gevallen.

Wel heb ik wat last van pop in, waarbij sommige NPC’s helemaal niet ‘inpoppen’ en een soort halve vogelverschrikker blijven. Ook heb ik af en toe wat framedrops maar geen, ik herhaal geen onspeelbare. Ik heb daarnaast welgeteld één glitch meegemaakt in de co-op: Ik moest documenten stelen van een NPC, nadat de NPC vermoord en bestolen was bleef er staan dat ik de papieren moest stelen bij die (ook in Eagle Vision goud gekleurde) NPC. Na creatief zoeken bleek het de NPC te zijn die er naast lag en waar dus niet naar gedoeld werd. De framedrops en het inpoppen kom ik vooral tegen bij de grote menigtes. Overigens is dat geen garantie want ook in kleine, lege gebouwtjes heb ik wel eens framedrops ervaren. Bovenstaande is in ieder geval hoe de game bij mij functioneert en ik vind het verre van gamebreaking. Is het irritant? Soms wel een beetje, maar daar wegen de positieve punten van de game meer dan tegen op. 

NB: De game is gespeeld op een PS4

NB: Als Ubisoft de bovenstaande problemen er nog uit krijgt door middel van een patch, dan krijgt de game een punt hoger dan dat het nu heeft gekregen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Assassin’s Creed Rogue review – Onder de Rogue van Unity

Far Cry 4 review – Olifantastisch