in

Review: Layers of Fear (PC)


Weinig dingen zijn zo goed in staat om de soms duistere natuur van de mens zo goed te vangen als schilderijen. Sla een boek over middeleeuwse kunst open en je ziet al heel snel schilderijen over de meest gruwelijke religieuze of militaire taferelen. Waarom hebben we nooit eerder een toffe horrorgame over kunst kunnen spelen? Layers of Fear laat waanzinnig goed zien hoe je door middel van kunst een schitterend spookhuis kan maken. En daarmee hebben de makers zichzelf, en jou als speler, meteen enorm tekort gedaan. Ten minste, als horror echt het doel was.
 
De tijd dat de Unity game engine enkel werd gebruikt voor simpele mobiele spelletjes ligt ver achter ons. Wanneer je Layers of Fear opstart en rond gaat lopen in het huis waar het verhaal zich afspeelt, zie je meteen hoe onwijs mooi deze game is. Het is wellicht niet fotorealistisch, maar zit daar wat mij betreft zeer dicht tegenaan. Layers of Fear is prachtig; niet alleen qua textures maar ook qua licht- en schaduweffecten.

Het statige en keurig ingerichte pand ademt meteen een goede sfeer waardoor je ogenblikkelijk op je hoede bent: het voelt een beetje te mooi allemaal, er moet wel iets mis zijn hier, toch? Ja, en niet zo’n beetje ook. Zodra je enkele ruimtes hebt bekeken en de sleutel van je werkkamer hebt bemachtigd gaat alles anders.

De schilder wiens verhaal jij ervaart heeft namelijk nogal een kronkel in z’n kop en het huis lijkt helemaal bij hem te passen. De schilder wil zijn Magnum Opus, zijn meesterwerk, koste wat het kost afmaken. En, je raadt het al, alles en iedereen moet daar voor wijken. Deze beste man heeft echter niet meer de beschikking over een gezonde grijze massa met bijbehorend moreel kompas. Zijn ervaring van de realiteit is, op zijn zachtst gezegd, gestoord. Ruimtes veranderen achter je rug en de realiteit lijkt langzaam volledig te verdwijnen. Schilderijen van oud fruit spuwen ineens rotte vruchten uit en mooie portretten veranderen in gruwelijke gedrochten. Deuren en muren kunnen plots verdwijnen en zelfs wat onder en boven is, staat soms niet vast.

Maar het blijft niet alleen bij statische effecten, al snel lijkt het alsof alles in het huis jou te grazen wil nemen door middel van soms gruwelijke jump scares. Dit is zowel een enorm plus- als minpunt van de game.

De jump scares in Layers of Fear zijn echt heel goed gedaan. Ik ben me soms helemaal de pleurus geschrokken wanneer er weer iets gewijzigd was in de kamer achter mijn blikveld. Andere keren trok ik nietsvermoedend een deur open om daarachter een wel heel bijzondere verrassing te vinden. Layers of Fear gebruikt alles in de omgevingen om jou te laten schrikken en daardoor zul je al snel alles in de game argwanened gaan bekijken.

Ten minste, totdat het je nog weinig doet. Het grote minpunt van de jump scares is namelijk dat dit ook echt alles is in Layers of Fear. Hoewel ze soms echt heel tof zijn en totaal anders dan jump scares in andere games blijven ze wel jump scares: korte momenten van schrik waarna je weer gewoon verder gaat. Deze game laat je schrikken, maar niet rillen van angst of even pauze nemen om te Googlen naar plaatjes van pluizige kittens om even tot rust te komen.

Dat komt omdat de game geen vijanden kent. Er is niks wat je echt in gevaar kan brengen; niets dat je kan doden. Daardoor voelt de game ongevaarlijk. Layers of Fear geeft je geen reden om te vrezen of te rennen voor je leven, zoals games als Amnesia of Outlast dat wel doen. Even dacht ik dat er een vijand zou komen maar ook deze gene is niks meer dan een jump scare die af en toe terugkomt. Het is raar dat hiervoor is gekozen en ook zonde, want de sfeer en ook het verhaal hadden zich uitstekend geleend voor een paar spooky vijanden.

Door het ontbreken van gevaar, krijgt de game iets komisch, iets van “zo hé, daar schrok ik van! Op naar de volgende!” wat natuurlijk niet de bedoeling is van een horrorgame. Wat ook heel vreemd is, is de soort van camera static die je om de haverklap ziet. Volkomen misplaatst, want de game speelt zich een paar eeuwen voor de uitvinding van de videocamera af. Waarom zit dit er in?

Layers of Fear is een bijzonder geslaagd spookhuis. Zoals al in de inleiding vermeld: hoewel dit ontzettend goed gedaan is, doen ze zowel jou als speler als zichzelf tekort. Layers of Fear is te vergelijken met het spookhuis op de kermis. Beide zijn gemaakt om je te laten schrikken, maar niet om je gevaar te laten lopen. Beide bevatten kamer na kamer waarbij je, wanneer je het einde nadert, al kunt voorspellen waar het schrikmoment zich zal voordoen. En net als op de kermis betaal je bij Layers of Fear te veel voor een te korte ervaring.

Met zo’n twee uur op de teller had ik het einde van de game bereikt. Veel te kort voor een ervaring die na een uur al lichtelijk voorspelbaar wordt en waarvan het verhaal en einde leuk zijn, maar niet heel bijzonder. Zelfs de goede voice-acting kan daar weinig aan doen.

Layers of Fear is geen slechte game. Wanneer je geld over hebt, krijg je twee uur aan toffe jump scares. Maar dat is niet waar je een horror game voor koopt: horror is het ervaren van iets gruwelijks, iets gevaarlijks en naars waar je (ogenschijnlijk) machteloos tegenover staat. Dat de hoofdpersoon daarbij dood kunt gaan is voor mij iets essentieels; dat zorgt voor het gevoel van gevaar. Dat mist volledig in Layers of Fear, waardoor deze aanvoelt als een spannende kermisattractie, in plaats van een ritje door de zieke geest van een volledig doorgeflipte kunstenaar. Nu lijkt het alsof deze game gemaakt is met een concept als Five Nights at Freddy’s in het achterhoofd; als een soort party-horror game om samen met vrienden te spelen.

Al met al is deze game een perfect voorbeeld van hoeveel potentie een concept kan hebben maar vervolgens in de uitvoer de plank volledig misslaat. Zonde, want ik had zo ontzettend graag echt genoten van deze game.

IN HET KORT

+ Grafisch indrukwekkend
+ Sfeer
+ Jump scares

– Te Kort
– Jump scares
– Pseudo-horror

Platform: PC
Genre: Narrative / “Horror”
Speelduur: +/- 2 uur
Link: Steam

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Science or Fiction? – De Schepping van Agent 47

‘3DS kan binnenkort SNES-games draaien’