in

Child of Eden


Ik zweef door de ruimte. Voor me zie ik een walvisachtig wezen bezet met robijnen. Ik zwaai met mijn armen en de robijnen veranderen in smaragden. Het sprankelende wezen draait om zijn as. Plotseling zweeft het voor me uit en verandert het in een gracieuze feniks. De vuurvogel slaat zijn fraaie vleugels uit en fleurt de wondermooie sterrenscène op tot een hemels kleurenfestijn. En na een wervelwind van kleuren word ik geconfronteerd met een immer groeiende en mooie boom. Niet veel later flitst een knap meisje langs en ervaar ik een gelukzalig gevoel. Child of Eden.

In dit nieuwe meesterwerk van de maker van Rez en Lumines beleef je alleen maar dergelijke bijzondere ervaringen. Het mag daarom ook gesteld worden dat Child of Eden de term ‘game’ ontstijgt. Je wordt meegenomen op een schitterende visuele reis en wordt je begeleid door buitenaards pakkende en bezwerende muziek. Het spelen is het beleven, de ervaring is lastig te omschrijven.. Maar dat ga ik toch proberen.

Eden is een alomvattend netwerk waarin alle informatie is opgeslagen. In Rez, de spirituele voorganger van deze game, moest dat netwerk gered worden door virussen onschadelijk te maken en firewalls te omzeilen en uit te schakelen. Binnen Eden wordt een menselijke persoonlijkheid genaamd Lumi geproduceerd, maar een recente aanval van verschillende virussen bedreigt dit project. De speler moet de verschillende onderdelen van Lumi van deze virussen ontdoen. Dit intrigerende relaas kan niet veel abstracter vormgegeven worden dan in Child of Eden.

Je vliegt door de levels en vernietigt onderdelen van vijanden in de levels, al is het werkwoord in de game “to purify”, oftewel reinigen. Elk level, of stadium, is kunstzinnig, oogverblindend en met zorg thematisch ingekleurd. In Beauty word je overrompeld door levendige en bevallige bloemen, in Passion vind je hartelijke kleuren en in Evolution herken je thema’s uit onze eigen evolutie van eencelligen naar vissen naar amfibieën naar zoogdieren naar de interessante wezens die we nu zijn. In tegenstelling tot de strakke vormen en harde kleuren van Rez, worden we nu verwend met organische vormen en een natuurlijk kleurenpallet. Het resultaat is flitsend, kostelijk en buitengewoon aantrekkelijk.

De muziek is minstens zo overrompelend. Net zoals tien jaar geleden word je ondergedompeld in bonzende en warme trance, die jij dirigeert als solist. Door onderdelen van de omgeving en de vijanden te selecteren en erop te schieten, komen er geluiden vrij. Bijna alles heeft zijn eigen geluid en door in ritme te verschillen, creëer je continu wat nieuws. Dat alle gekke beats van spelers naadloos op de onderliggende muziek aansluiten is een fenomenale prestatie, en het resultaat is er des te betoverender door.

Waar je in Rez één wapen had, heb je nu keuze uit twee wapens. Met het eerste, de blauwe, selecteer en schiet je, terwijl het andere, de paarse, continu lichtkogels afschiet. Beide heb je hard nodig, omdat verschillende objecten en figuren alleen kwetsbaar zijn voor de een of de ander. Hierdoor komt er meer variatie in het spel. Ook wordt hiermee de kracht en potentie van Kinect tentoongespreid. Als je gebruikmaakt van het apparaat, bestuur je met je rechterhand het blauwe wapen en met je linkerhand het paarse wapen.

De besturing is uitstekend geoptimaliseerd. Om het blauwe wapen te gebruiken moet je eerst met je hand iets selecteren en dan een korte beweging naar voren te maken en voor het paarse hoef je alleen maar te richten. Voor de speciale Euphoria-actie, waarbij je alles op het scherm beschiet (als het je bijvoorbeeld te benauwd wordt), gooi je simpelweg je armen in een gebaar van wanhoop in de lucht. Het geeft een machtig gevoel om de game als het ware zo te dirigeren.

Voor beginnende spelers en spelers die voor hogere scores gaan, is een controller aan te raden. De game is volledig met de controller te spelen, en je wint er net wat meer snelheid en scherpte mee, al ligt dat meer aan het reactievermogen van de speler dan aan de precisie van Kinect, maar dat terzijde. In Child of Eden verdien je punten met elk succesvol schot en je score is te vergroten door meerdere dingen tegelijk te selecteren en te beschieten. Met de verdiende punten kun je dingen verdienen waarmee je het spel aankleedt, zoals een andere kleurlaag, en boek je vooruitgang in de game. Met punten verdien je in een level sterren en je hebt een aantal sterren nodig om alle levels vrij te spelen..

Wie zijn best doet, heeft alle levels van Child of Eden in een kleine twee uur doorlopen. Nu kun je stellen dat die speelduur oneerlijk kort is, maar dit is geen game die ophoudt na een speelbeurt. Zoals het een on-rails shooter betaamt, is een level elke keer weer hetzelfde, wat jou de mogelijkheid geeft ze door en door te leren kennen. Wanneer je een level helemaal kent, begint het pas echt. Je kunt dan helemaal opgaan in de ervaring en de muziek en het ritme variëren. De ervaring wordt persoonlijk en verrukkelijk en, naarmate je beter wordt en met de verdiende extra’s de levels verder inkleurt, alleen maar beter en beter.

Ikzelf ben overmand door het spel. De verfijnde en idyllische ervaring van de game maakt me gelukkig. Toen ik de eerste keer Lumi had gered, was ik zo ontroerd en ontzet dat ik tranen in mijn ogen had. Niet zozeer door mijn prestatie, maar door de geweldige samenhang van beeld en geluid in hetgeen dat voor me op het scherm stond. Het spel is een vreemde eend in de bijt, maar wel een verschrikkelijk smakelijke. Child of Eden is een game die lastig in een hokje te plaatsen is en zich eigenlijk niet echt leent voor een cijfer (in een hokje). Dit vooral omdat hij eindeloos beter is dan dat hij hoeft te zijn. En in andere woorden kan ik Child of Eden niet beter vangen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D

De Tijdmachine – Mega-CD