in

Assassin’s Creed: Revelations Review


Dit is de Assassin’s Creed: Revelations review. De game inmiddels beschikbaar is. Als je op zoek bent naar Assassin’s Creed: Revelations trailers of Assassin’s Creed: Revelations screenshots, dan kun je daar via het kopje ‘Beelden’ komen. Veel plezier met de Assassin’s Creed: Revelations review.

Het eerste deel uit de Assassin’s Creed-serie, het avontuur van Altaïr Ibn-La’Ahad, was een leuke game, maar had een te eenzijdige missiestructuur. Assassin’s Creed II rekende af met deze eentonigheid, bracht veel afwisselendere (zij)missies en gaf de beslommeringen van de nieuwbakken sluipmoordenaar Ezio Auditore meer diepgang met de introductie van een economisch systeem. Het tweede avontuur van de Italiaanse (Brotherhood) ging verder op reeds ingeslagen weg en bood spelers onder meer de mogelijkheid om een broederschap van sluipmoordenaars rondom de charismatische sluipmoordenaar op te bouwen. Assassin’s Creed: Revelations, het slotstuk van de Ezio Auditore-trilogie, weet qua vernieuwing minder te overtuigen dan zijn voorgangers, maar is wel van het betere polijstwerk.

Dat betere polijstwerk komt direct tot uiting in goed getemporiseerde verhaalvertelling. Waar de vorige delen een aanloopje nodig hadden om de doelen van respectievelijk Altaïr en Ezio te introduceren, komt men in Revelations direct ter zake. Altaïr heeft een krachtig voorwerp verborgen in een geheime kluis in Masyaf – het sluipmoordenaarsbolwerk uit de eerste Assassin’s Creed – waar zowel Ezio als de orde van tempeliers hun oog op hebben laten vallen. Om te voorkomen dat het relikwie in verkeerde handen zou vallen, heeft Altaïr de vijftal kluissleutels toevertrouwd aan Niccolò Polo, opdat hij deze sleutels goed zou verstoppen. De verstopplaats is het prachtige Constantinopel – het huidige Istanbul – en zo geschiedt het dat Ezio Auditore zijn thuisland verruilt voor het Ottomaanse Rijk om jacht te maken op de sleutels en de erfenis van Altaïr (zie kader). Hierbij rolt Ezio midden in een koninklijke familiecrisis: de strijd om het sultanschap van het Ottomaanse Rijk tussen de broers Ahmet en Selim (een gebeurtenis die in hoofdlijnen daadwerkelijk plaatsvond). De bonte mix van fictieve complottheorieën en waargebeurde historische feiten zorgen voor een uiterst interessant verhaal.

In de huid van Altaïr

Elk van de vijf Masyaf-sleutels herbergt een boodschap van Ezio’s voorvader Altaïr. Deze boodschappen laten je in de huid van Altaïr kruipen (middels een soort flashback), behelzen een relatief eenvoudige opdracht en geven verdieping aan het leven van Altaïr. Uiteindelijk leiden de korte verhaaltjes over Altaïr naar het moment waarop zijn weg die van Ezio kruist. En dat is – om het spoilervrij te houden – een bijzonder mooi moment.

De afwikkeling van Ezio’s zoektocht is ook zo’n perfect voorbeeld van verfijning. Onder andere de fantastische geheime missies uit de voorgaande delen – de actievolle platformmissies op verbluffende en uiterst verborgen locaties – zijn naadloos geïntegreerd binnen de zoektocht. Waar de geheime missies in de voorgaande delen slechts zijmissies waren, zijn een viertal in Revelations echt belangrijke hoofdmissies geworden. De viertal geheime missies zijn vetter dan ooit tevoren en dankzij de integratie kan niemand deze krenten uit de pap meer over het hoofd zien. Het is een onvergetelijk moment om door de gigantische krochten van Constantinopel te klimmen, terwijl om je heen de hele boel afbrokkelt. Meer dan eens dondert de eeuwenoude constructie in elkaar, waardoor je een val van tientallen meter maakt, alvorens je je net kunt vastgrijpen aan een niet veel steviger bouwwerk.

Deze krenten uit de pap leiden Ezio elk naar een Masyaf-sleutel en leiden uiteindelijk naar de jacht op de vijfde sleutel, die in handen is van de tempeliers. Om deze laatste sleutel te verkrijgen voer je de missies uit die o zo kenmerkend zijn voor de Assassin’s Creed-serie, ware het niet dat ze nog net iets beter worden afgewisseld en vaak beter op elkaar aansluiten. Zo moet je in een missie een brute Janitsaar (een lid van het Ottomaanse infanteriekorps) geruisloos om het leven brengen, om een missie later in zijn kledij de bevolking te terroriseren. Weer een missie verder zet je de burgers van Constantinopel op tegen de kwellende Janitsaren, zodat je hun basis ongezien kunt infiltreren om een verschrikkelijk complot te ontdekken. De missies sluiten goed aan op het verhaal en op elkaar, waardoor ze zelden aanvoelen als losse flodders met een vergezocht verband met het verhaal. Het is slechts één van de vele voorbeelden waaruit blijkt dat de makers de serie door en door kennen en weten hoe ze het verder moeten perfectioneren.

Online sluipmoordenaarsfestijn

Assassin’s Creed: Revelations is primair een singleplayeravontuur, maar bevat ook een multiplayer. Helaas hebben we deze nog niet uitgebreid kunnen checken, omdat een online avontuurtje voordat de game daadwerkelijk in de winkels ligt kan leiden tot een ban van je spelcomputer. De multiplayer zullen we daarom binnenkort behandelen in een losstaand artikel.

De goed afgewisselde missies brengen Ezio bovendien langs de mooiste trekpleisters van Constantinopel – zoals de prachtige Hagia Sofia en het wonderbaarlijke Topkapipaleis – die je stuk voor stuk naar hartenlust kunt beklimmen. Constantinopel is als oude hoofdstad van het Byzantijnse Rijk en als huidige hoofdstad van het Ottomaanse Rijk een waar museum. De stad heeft een prachtige skyline en biedt als smeltkroes van het christendom en de islam erg veel variatie. Die variatie komt op veel plekken tot uiting; van de kleding van verschillende legereenheden tot het veelvoorkomende contrast tussen minaretten en kerktorens.

Hoe vet Constantinopel ook is en hoe zeer de makers ook verbeteringen hebben doorgevoerd, het gebrek aan grote vernieuwing zorgt voor een nare bijsmaak. In tegenstelling tot de voorgaande delen, voelt Revelations namelijk aan als een significant kleinere stap voorwaarts. Dit komt vooral doordat niet alle nieuwigheidjes even goed uit de verf komen. Neem bijvoorbeeld de toevoeging van verschillende soorten bommen, die praktisch onnodig zijn. Het klinkt best leuk; zelf een keur aan bommen fabriceren met allerlei verzamelde grondstoffen. Boobytraps maken die je onder gesneuvelde vijanden plaatst en afleidingsbommen die een aantal keer door de nauwe steegjes stuiteren, om vijanden met een explosie in de verte van jouw doel weg te lokken. De bommen werken wel, maar in de praktijk is het tien keer sneller en effectiever om een groepje bewakers eigenhandig om te brengen, dan om zorgvuldig een boobytrap te plaatsen.

Dit geldt zeker wanneer je een groot leger aan medesluipmoordenaars tot je beschikking hebt, die je te pas en te onpas kunt oproepen om een select gezelschap aan vijanden om het leven te brengen. Net als in Brotherhood, is het in Revelations namelijk ook mogelijk om je eigen broederschap van sluipmoordenaren om je heen te verzamelen. Je vergroot het maximum aantal sluipmoordenaars wederom door vijandelijke tempeliersposten in te nemen, wat je doet door de dienstdoende commandant om het leven te brengen en een vuursignaal in de toren te ontsteken. In tegenstelling tot Brotherhood, proberen de verdreven tempeliers hun ingenomen basis na een tijdje wel te heroveren en wat dan volgt is een ouderwets potje tower defense. Bij deze terugkerende minigame proberen vijanden in meerdere aanvalsgolven de basis te bereiken via een grote brede straat. Het is zaak diverse klassen sluipmoordenaars op de daken van aangrenzende huizen te plaatsen, om de tegenstanders te stoppen met pijlen- en kogelregens. Het is op zich best een leuk afwijkend spelelement, maar na een keer of drie ben je hier wel op uitgekeken. Jouw bases worden namelijk steeds aangevallen wanneer je midden in een spannend stuk van het verhaal zit, waardoor het goede tempo uit de game wordt gehaald. Daarnaast speel je slechts sporadisch een nieuwe klasse sluipmoordenaars vrij en zijn de vijandelijke aanvalsgolven te gelijkend, waardoor de tower defense-potjes te eentonig worden.

De enige nieuwigheid die daadwerkelijk wat toevoegt is de hookblade – een upgrade van Ezio’s verborgen mes met een hoekvormig lemmet –, die Ezio in staat stelt hoger gelegen richels te beklimmen, sneller te klimmen en van gebouw naar gebouw te tokkelen via één van de tussen de daken gespannen koorden. Hoe handig ook, het is bij lange na niet genoeg om Assassin’s Creed: Revelations net zo verrassend te laten zijn als zijn twee directe voorgangers. Dat de eerder gelegde basis op uitstekende wijze is bijgeschaafd maakt een hoop goed, maar met Assassin’s Creed III willen we graag weer verrast worden.


Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Lezerscolumn: Gameverslaving, een verslavend onderwerp

Welkom op InsideGamer 4