in

Rayman: Origins – Recensie


Wie nog niet al te lang verslingerd is aan games, denkt bij het horen van de naam Rayman waarschijnlijk aan minigamecollecties met schreeuwende, ietwat debiele konijnen. Diegenen die wat langer meedraaien zullen met weemoed terugdenken aan lang vervlogen tijden, toen het koddige mannetje furore maakte als platformheld. Bij welke groep gamers jij ook hoort, je mag je in je handjes knijpen dat Rayman zich heeft losgerukt van de verschrikkelijke kutkonijnen en in Rayman: Origins laat zien waar hij daadwerkelijk in uitblinkt; intense platformactie van de bovenste plank.

Een goede platformgame vereist een goede levelopbouw en dat heeft Origins zeker in huis. De wereld waar je doorheen springt, leeft dankzij de prachtige cartooneske stijl en het overdadige gebruik van pastelkleuren. De lichtblauw geschilderde ijsrotsen en -pegels maken de ijslevels tot een waar winterwonderland, terwijl je de hitte haast op je huid voelt branden als je door een zachtbruin en zanderig woestijnlevel klautert. De toevoeging van een hoop rare omgevingsvoorwerpen en vijanden – ik noem zwevende monnik met meterslange baard en een schaatsend draakje met dienblad – maken het zaakje compleet en tot een levendige boel.

Dat de levels goed tot leven komen, is ook te danken aan de hoge mate van omgevingsinteractie. Zo kun je nieuwe platforms tevoorschijn toveren door een flinke klap tegen een plant te geven en groeien er in sommige levels spontaan bonenstaken uit de aarde die zijn te gebruiken als springplank naar voorheen onbereikbare locaties. Doordat het tempo in de levels doorgaans vrij hoog ligt – bijvoorbeeld doordat je wordt gelanceerd door een trampolineachtige bloem of een steile ijsschans waar je vanaf glijdt – wordt van je verwacht dat je uiterst precies je sprongen timet. Wanneer je door een hete geiser de lucht in wordt geblazen, moet Rayman bijvoorbeeld net op tijd een touw beetgrijpen waarlangs ie naar beneden tokkelt, om vervolgens sierlijk te landen op een tube hete ketchup waar vlammen uit spuiten en een groepje vijanden verbaasd en verkoold achterblijft. De levels zijn een aaneenschakeling van snelle en getimede handelingen, die je bijna in een reflex uitvoert.

De wulpse nimfen

Eén van Rayman’s doelen is het bevrijden van gevangen nimfen. Wanneer je hierin slaagt zullen deze wulpse, rondborstige dames je belonen door je een speciale kracht toe te kennen. Zo leert de eerste nimf je het betere sla- en schopwerk en verrijkt de tweede nimf je mogelijkheden door je te laten zweven. Met deze speciale krachten worden voorheen onbereikbare platformen opeens bereikbaar, waardoor je meer Lums kan verzamelen en je medespelers te snel af kunt zijn.

Het hoge tempo zorgt ervoor dat Origins behoorlijk pittig kan zijn, maar gelukkig wordt de game nergens oneerlijk. Wanneer je weer eens in de afgrond dondert, tegen een stekelige slijmbal aanrolt of doormidden wordt gekliefd door een heen en weer zwaaiende bijl, ligt het namelijk enkel en alleen aan jezelf en nimmer aan bijvoorbeeld de besturing. Die is namelijk ontzettend direct; elke knopaanraking wordt perfect vertaald naar je personage. Door het hoge tempo van de platformactie zal je met regelmaat het loodje leggen, maar door te leren van je fouten en het aanscherpen van je timing weet je jezelf er uiteindelijk wel doorheen te slaan.

Tijdens de razendsnelle platformactie probeer je zoveel mogelijk punten te verzamelen in de vorm van Lums (een soort vuurvliegjes). Speel je de game in je eentje, dan dienen de Lums vooral om extra beloningen vrij te spelen, maar wanneer je met één tot drie medespelers speelt, zijn ze er vooral om de onderlinge strijd aan te wakkeren. Rayman: Origins bevat namelijk een competitieve co-op waarin je elkaar moet helpen bepaalde platforms te bereiken, maar bovenal zoveel mogelijk Lums voor jezelf moet verzamelen om het level als winnaar af te sluiten. Hiervoor moet je snel (en soms gemeen) te werk gaan. Zorg ervoor dat je als eerste dat platform met die Lums bereikt, of zorg ervoor dat je medespelers deze niet bereiken door ze de afgrond in te slaan. De co-op zit hierdoor vaak vol met haat en nijd, slapstickachtige taferelen en is hierdoor ontiegelijk verslavend.

Het is jammer dat de uitdaging en intensiteit niet goed tot uiting komt in de diverse eindbaasgevechten. Waar je tijdens de snelle platformactie regelmatig de mist in gaat – hetzij door een gemis aan timing, hetzij door onderlinge pesterijen met medespelers – leveren de eindbaasgevechten nergens problemen op. Zo hoef je bij een reusachtige krab alleen zijn stekelige poot te ontwijken, om hem vervolgens een klap in zijn buik te verkopen. Het is allemaal wat simplistisch en dat staat in schril contrast met de rest van de game. Toch vergeef je Origins dit kleine missertje, want dankzij de prachtige stijl, ijzersterke levelopbouw, het hoge tempo en de geweldige competitieve co-op hebben we eindelijk weer eens kunnen genieten van de Rayman die we het liefste zien; Rayman de platformheld.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Mario Kart 7 uit nood met hulp van Retro Studios afgerond

Firmware 4.0 voor PlayStation 3 uitgebracht