in

A Way Out review – Een bijzonder sociale belevenis


A Way Out

Josef Fares gelooft er heilig in dat zijn game met vrienden gespeeld moet worden, zij het online of samen op de bank. Om je hier in tegemoet te komen is de Friend Pass in leven geroepen, waardoor slechts één van de twee spelers de game hoeft te bezitten. De ander hoeft slechts de free trial te downloaden om mee te kunnen spelen. Dit is een fantastische pro-consumentzet die alleen maar toegejuicht kan worden.

De ontwikkelaar achter A Way Out heeft namelijk zo zijn eigen ideeën hoe coöperatief spel eruitziet. Dat gebeurt niet met vreemden, liefst niet online en het samenspel is bovenal de essentie van de ervaring. Dit betekent niet alleen dat je de game onmogelijk alleen kan spelen (er zijn altijd twee spelers voor nodig en er is geen matchmaking) maar dat je ook nadrukkelijk betrokken bent in hetgeen je co-oppartner van moment tot moment beleeft.

Zij het online of samen op de bank: het scherm wordt altijd stijlvol in twee delen gesplitst zodat beide perspectieven continu onafhankelijk van elkaar de aandacht vragen. Zo onderhandelt Vincent op het linkerdeel van het scherm met een medegevangenen over de toegang tot een washok, terwijl op het rechterdeel van het scherm Leo de boel verkent en ruzies uitlokt. Later uit dit zich vrij humoristisch als je co-oppartner druk bezig is een auto aan de praat te krijgen, terwijl jij onderuitgezakt op de bank tv zit te kijken. De dialogen die beide personages aangaan worden tevens niet op elkaar afgewisseld, maar gebeuren veelal gelijktijdig.

De game brengt zodoende weergaloos over dat het niet twee spelers betreft die naar een gezamenlijk doel werken, maar twee personages die hun eigen leven leiden. Het is aan jou en je partner om hen richting te geven en te bepalen hoe vloeiend hun samenwerking verloopt. Die vrijheid is er in het begint echter nog niet, want geheel volgens het thema wordt tijdens de introductie achter de tralies je autonomie nog vrij beperkt.

Valse start

Hier komt het verhaal traag op gang en nemen diverse cutscenes nog de overhand. Een noodzakelijk kwaad om de uiteenlopende persoonlijkheden van de personages bloot te leggen, maar het brengt ontwikkelaar Fares’ belofte van volledige speelbaarheid enigszins in het geding. Tevens volgen de korte scenario’s waar je in een afgesloten ruimte een doel moet bereiken elkaar in hoog tempo op, waardoor het eerder vrij ludieke puzzelkamers zijn dan daadwerkelijk een innovatieve twist op coöperatief samenspel. Wat desondanks niet wegneemt dat er enkele uitzonderlijke momenten zich achter die celdeuren afspelen.

A Way Out

Zo is een vroeg hoogtepunt de eerste aanzet tot een ontsnappingspoging: Leo en Vincent moeten allebei in hun cel een wc van de muur loskoppelen en het gat dat ontstaat opvijlen zodat ze er doorheen kunnen glippen. Terwijl de een druk aan vijlen is, houdt de ander de rondwandelende bewaking in de gaten en geeft een signaal wanneer het onveilig is. Dat leidt tot een hoop paniekerige kreten en een zeer aangename actieve betrokkenheid met hetgeen dat zich op het scherm afspeelt. Later doet de game dit nog eens dunnetjes over door je in een scenario te forceren waar je volledig op elkaar af moet stemmen en luidkeels elkaar een sein geeft wanneer jullie gelijktijdig naar boven moeten klimmen.

Immer sociaal

Eenmaal buiten de gevangenis wordt Fares’ grootste belofte (het nooit herhalen van gameplay) direct merkbaar. De variatie neemt toe en diverse scenario’s blijven elkaar afwisselen. Sluip je het ene moment door het gras om agenten neer te halen, later bestuur je samen een boot, zet je een achtervolgingsscène in of overval je samen een tankstation, waarna een soortgelijke situatie zich niet meer voordoet. Hier wordt de ontwikkelaar enigszins door zijn dwang om te vernieuwen ingehaald, want niet elk gameplayelement pakt even positief uit. De enkele negatieve uitschieters zijn gelukkig kort genoeg om eerder de welgemeende poging tot afwisseling te waarderen dan volledig te frustreren.

Het zijn echter de momenten waar A Way Out een stapje terugneemt waar de game echt schittert. Je wordt voor de afwisseling even niet op de hielen gezeten door de politie en in gevaarlijke situaties gebracht, maar krijgt kortstondig een aangename adempauze. In dergelijke rustmomenten krijgen niet alleen Vincent en Leo de mogelijkheid elkaar beter leren kennen, maar ook jij en je co-op partner gaan los van de game meer het gesprek aan.

A Way Out

Dit gebeurt gaandeweg door steeds meer situaties te creëren waar je elkaar kunt uitdagen tot spelletjes als darten en hoefijzergooien, of door samen de spelwereld te verkennen en te kijken welke humoristische interacties je kunt ontdekken. De game verandert zodoende kortstondig meer in een sociale ervaring waar ook de nadruk gelegd wordt op het samenspel dat zich vóór het scherm afspeelt.

Het valt wellicht niet helemaal te rijmen met de urgentie van het verhaal wanneer je zorgeloos aan je banjo zit te plukken, en het achterna zitten van kippen verhoogt niet eenzelfde stortvloed van adrenaline zoals een autoachtervolging, maar het is wel ontzettend leuk om te doen. A Way Out verweeft bijgevolg een uitzonderlijk aantal uiteenlopende coöperatieve elementen tot een coherent kort doch indrukwekkend avontuur. En dat kan met een gerust hart vrij uniek genoemd worden.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Fortnite: Battle Royale krijgt vandaag de heavy shotgun

Ni No Kuni 2: Revenant Kingdom review – Lang leve de koning