in

Anthem review in progress – BioWare’s zwanenzang?


Anthem

Anthem begint goed. De game loopt veel soepeler dan tijdens de beta en ziet er meteen prachtig uit, al is er weinig tijd om van de grafische Avatar-achtige flora en fauna te genieten. Je krijgt in de intro op een goede manier een actievolle tutorial voorgeschoteld die niet als zodanig aanvoelt, maar je wel wegwijs maakt qua besturing van je robotpak, de Javelin. Het maakt een uitstekende eerste indruk en laat zien dat Anthem best vermakelijk kan zijn. Het is vrijwel alles dat na die intro komt, dat niet goed aanvoelt, half werkt of irriteert.

De game zit bijvoorbeeld vol met bugs. Pop-in is overal en soms zo erg dat complete bergen veranderen van omvang. Geluid valt soms weg, je muispointer blijft regelmatig in beeld staan als een soort maf dradenkruis, schaduwen dansen, en animaties glitchen soms zo erg dat je personage niet meer kan bewegen. Het zijn er een hoop en ze komen in elk deel van de game voor. Maar bugs zijn niet meteen de reden voor zorgen. Bugs kun je platslaan, al mogen ze niet op zo’n grote schaal in een game voor komen. Het gaat vooral om de wijze waarop de game in elkaar zit.

Anthem

Gelukkig mag je wegvliegen

Na de intro en een fiks lang laadscherm kom je terecht in Fort Tarsis. Dit is een soort bruisende community hub die niet bruist en ook geen community bevat. Het is het gebied waar je van hot naar her moet lopen om met iedereen te praten en missies kunt verzamelen. De Citadel, het enorme ruimtestation in de Mass Effect-games, ook gemaakt door BioWare, is vele malen lelijker dan Fort Tarsis en veel groter. Je moet in de Mass Effect games soms pittig ver lopen om te komen waar je moet zijn. Maar het grote verschil met Fort Tarsis is dat de Citadel leeft en het niet als een taak voelt om er rond te lopen. Overal zijn wezens, zijn gesprekken gaande waar je iets van kunt leren over de wereld en diens inwoners, die op je reageren en goede dialogen bieden. Je wilt in de Citadel alles bekijken, omdat de omgeving boeiend is, en overal iets te bieden heeft. In Fort Tarsis vind je een handvol npc’s die of te grappig willen zijn of te serieus. Ze zijn daardoor wel leuk, maar niet memorabel. Wat ze te melden hebben boeit ook niet. Soms heb je de keuze tussen twee antwoordopties, maar die lijken totaal geen effect te hebben en gaan alleen maar over kneuterige onderwerpen.

Gelukkig mag je al snel in je Javelin klimmen om het fort achter je te laten. Vliegen is een belangrijk onderdeel van de game en het werkt geweldig. Nooit eerder voelde een robotpak tegelijkertijd zo zwaar en zo licht. Je zoeft met speels gemak door de lucht, maakt loopings alsof het niks is en kan met een druk op de knop vijandelijk vuur ontwijken met een elegante barrel roll. Het is werkelijk een genot en voelt veel beter dan tijdens de beta. Wanneer je met een doffe dreun op de grond landt merk je ook hoe massief je Javelin feitelijk is. Stappen voelen zwaar en krachtig en wanneer je een klap uitdeelt vliegen vijanden door de lucht.

Anthem

Sprinten is al net zo lekker. De straalmotor op je rug toont met een bevredigende knal een grote blauwe vlam en als een metalen ballerina dans je over het strijdveld. Het klinkt misschien wat overdreven, maar het gevoel dat BioWare jou als speler geeft terwijl je jouw Javelin bestuurt is echt ontzettend goed en het staat in schril contrast met de rest van de game.

Lootbox-shooter

Al snel kom je onder vuur te liggen en dus moet je gebruik maken van je wapens. Ze klinken goed en knallen lekker, maar verschillen weinig van elkaar. Ze zijn allemaal wel oké, maar niet veel meer dan dat; ze voelen niet uniek of bijzonder aan. Je speciale vaardigheden verschillen daarentegen enorm van elkaar. Van simpele maar goed klinkende mortieren tot complete muren van vuur, er is een grote variatie en het ziet er vaak spectaculair uit. Zeker wanneer je in een team van vier allerlei elementaire aanvallen gebruikt spat de actie van je scherm. Soms zo erg dat het onoverzichtelijk wordt, maar gezien de schoonheid ervan is het te vergeven.

Anthem

Dat Anthem geen looter-shooter blijkt te zijn valt echter minder goed te praten. Als je eenmaal legio vijanden in de fik hebt gezet en verslagen, verwacht je wellicht toffe wapens en uitrusting om te gebruiken. Helaas, zo werkt het niet. Je kunt wel items looten, maar je kan er niet mee shooten. In plaats daarvan vind je een soort capsules zoals de engrams in Destiny. Maar in tegenstelling tot die game zit in Anthem alles in zo’n capsule. Niks dat je vindt kun je direct gebruiken. Sterker nog, zodra je jouw Javelin hebt aangetrokken, heb je niet eens de beschikking tot een inventaris om ook maar iets te wisselen of te bekijken. Er lijkt zelfs geen overzicht te zijn van je eigen statistieken.

Je moet, in de zogeheten Forge, je uitrusting bepalen voordat je een missie gaat spelen. Heb je een granaatwerper bij je, maar had je beter een sluipschuttersgeweer kunnen kiezen? Jammer, joh. Je gaat maar door met die granaatwerper ook al zou het wisselen van een wapen een fluitje van een cent moeten zijn. Kan iemand BioWare uitleggen dat het juist tof is dat je tijdens het spelen meteen kunt wisselen van speelstijl bij het vinden van een tof item? Denk aan Destiny, The Division, Borderlands en noem maar op. In plaats daarvan zie je in Anthem pas aan het eind wat je eigenlijk hebt gevonden, alsof je niet items vindt, maar een soort lootboxjes zonder toffe inhoud. Een game moet je toch motiveren om vooral door te gaan met spelen, in plaats van te stoppen?

Anthem

En dan nog de rest

Inmiddels heb ik een groot deel van de game gezien. Althans, dat hoop ik, want met zekerheid kan ik het niet zeggen. De matchmaking in de game is zo fanatiek dat deze je zo kan droppen midden in, of zelfs aan het einde van, missies die door andere spelers zijn gestart. Je kunt complete delen van het verhaal missen op die manier. Ik speelde opnieuw een van de Strongholds, de grotere teammissies, omdat door een bug een deur niet openging, en kwam er pas bij de tweede speelsessie achter dat er nog een heel deel aan vooraf ging dat ik helemaal niet had gezien.

Daarbij is het ook frustrerend dat jij en je teamgenoten op een erg geforceerde en lompe manier bij elkaar gehouden wordt. Zodra iemand binnen je team verder gaat dan een x aantal meter, dan moet de rest volgen. Doe je dat niet, dan word je daar gewoon naartoe geteleporteerd, met een laadscherm. Ben je nog de omgeving aan het checken of wil je die nog net gevonden kist met loot openen? Jammer, joh. Genieten van de game, dat doe je maar in je eigen tijd. Start je bijvoorbeeld een missie die andere spelers al hebben ingeladen en inmiddels zijn vertrokken, dan zie je na je laadscherm nog net staan dat je als de wiedeweerga moet volgen en vervolgens krijg je dan weer een laadscherm. En dat is dan niet omdat je bijvoorbeeld traag ben, maar omdat een teamlid de vijanden gewoon links laat liggen en doorvliegt naar het volgende punt. Want dat kan ook.

Anthem

Op naar de endgame!

Voordat je echter deze problemen ervaart, heb je al moeten rommelen met het missiescherm. Het is gelijk aan dat van de beta en werkt zo tegennatuurlijk dat het bijna indrukwekkend is. Natuurlijk, als je het na flink wat geklooi doorhebt, dan went het wel. Maar een menu moet een speler niet frustreren, maar helpen om zo snel mogelijk te genieten van de game. Het grote probleem van Anthem is precies dat: alles lijkt bewust te zijn ontworpen om de speler te frustreren en de speler zo lang mogelijk buiten de actie te houden met vele lange laadschermen en tig vervelende menu’s.

Ik ga snel aan de slag met de rest van de game, omdat ik alles wil zien voordat ik een eerlijk eindoordeel kan geven. Maar om te ervaren dat mijn geliefde BioWare, de maker van zo veel van mijn beste gamerherinneringen, verantwoordelijk is voor al deze dompers, doet pijn.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Gesealde Super Mario Bros. verkocht voor recordprijs

Bijzondere easter eggs Red Dead Redemption 2