in

Assassin’s Creed Odyssey: een Griekse tragedie?


Na meer dan 50 uren besteed te hebben aan Assassin’s Creed: Odyssey heb ik besloten om een review te schrijven. Op heel wat gamesites en andere populaire kanalen werden er enorme score’s gegeven wat tot grote discussie leidde bij zowel fans als critici. Maar… zijn deze score’s terecht?

Deze review bevat mogelijk milde spoilers.

AC

Kiezen is verliezen

De eerste grote keuze die je maakt in Odyssey gaat tussen spelen met Alexios of Kassandra. Ik besloot om mezelf te verwennen met een ferme dosis aan Grieks testosteron. Met zijn lange bruine haren, wapperend in de Mediterraanse bries, geurend naar de tzatziki sprong deze adonis naar beneden om een pak slaag te geven aan het lokale tuig. Al gauw werd mijn roze wolk doorbroken toen hij zijn mond opende. Een verschrikkelijk Grieks namaak-accent rolde over zijn lippen en zijn zware bombastische stem deed me schaterlachen. Mijn keuze voor Alexios voelde op dat moment even zuur als een potje Oykos-yoghurt na houdbaarheidsdatum. Zelfs de Portugese en Italiaanse neefjes hadden evenveel last van een astma-aanval tijdens het lopen, en na een tijdje besloot ik toch om mijn taalinstellingen weer te veranderen naar de originele versie. Malaka!

Een Spartaanse opvoeding

Als afstammeling van Leonidas is het duidelijk dat Alexios de nodige skills moet bezitten om zich te kunnen redden in de harde, Griekse Oudheid. Het bekende skill-tree-systeem van Origins wederkeert, en dat komt alleen maar ten goede. Waar de ietwat houterige maar leuke combat van Origins net tekort kwam, maakt Odyssey dit weer goed. Je kan heel wat nieuwe skills aanschaffen door ervaring op te doen tijdens de main quests en zijmissies, om zo de ultieme Griekse oorlogsheld of sluwe assassin te worden.

ac

Het hele skillsysteem kan je tevens opnieuw aanpassen, door je eerder uitgegeven skillpoints te verwijderen en terug te gebruiken voor andere skills. Bij deze nieuwe vaardigheden zijn er een aantal die erg handig kunnen zijn in krappe situaties, wanneer je bv. een oorlog moet winnen tegen de Athenen (of Spartanen – jij kiest!) of wanneer je een gigantisch fort wilt binnensluipen zonder ontdekt te worden. Zo heb ik me al erg geamuseerd met het besluipen van nietsvermoedende soldaten, mijn speer los door hun hals te werpen om vervolgens een kettingreactie van gewelddadigheid uit te oefenen op de 3 andere omstaande soldaten. Verder heb je ook de beroemde “Spartan kick” die we allemaal kennen uit de “300” verfilming. Dit is verdraaid handig (en grappig) als je vijand tegen een afgrond staat, waarna je hem met de wind van achteren meters naar beneden laat vallen.

Groter is niet altijd beter

Wat meteen opvalt wanneer je de optie-knop indrukt, is de schaal van de map. Griekenland is een gigantisch speelterrein waar menig gesluierde huurmoordenaar zijn zinnen kan verzetten. Wil je even op het vasteland keet schoppen, dat kan. Wil je even met je trouwe zeebonken het zoute sop onveilig maken, dat kan ook. Het spel geeft je gigantisch veel vrijheid, maar begrijp me niet verkeerd, dit is niet altijd even positief.

Je kan met je schip van eiland naar eiland varen, om je daar bezig te houden met missies die het hoofdverhaal volgen, maar ook met de zijmissies die we allemaal al kennen uit eerdere Assassin’s Creed-games. Zowel de main quest als minder belangrijke queestes worden al gauw erg repetitief. Het is een vaste “haal dit, haal dat-structuur” die je halverwege de game niet meer gaat zien als amuseren, maar eerder als een bezigheidstherapie van eindeloos grinden om een bepaald level te halen. Het is dus een zoveelste Assassin’s Creed game waarin je boodschappen doet voor een oude beroemdheid, die je dan beloont met varkenshuid en drachmae (en als je soms geluk hebt met zijn klokkenspel). Vergeet dus vooral de olijfolie niet!

ac

Grieks kleurenpalet

Griekenland is rijk aan kleurrijke omgevingen, maar is daarom niet altijd een streling voor het oog. Dit is te danken aan de grootte van de hele map, wat duidelijk zijn sporen nalaat op de grafische prestaties en gameplay tijdens het spelen. Zo zie je bv. enorm veel pop-ups die je kan vergelijken met een wazig kleurenpalet waarbij er plots gras en bomen uit het niets verschijnen. Deze tekortkomingen worden vooral verdoezeld in de grote steden, waar er tal van oude tempels te vinden zijn die eveneens hun ware texturen pas laden wanneer je er vlak voor gaat staan. Hieraan merk je dat de engine de game niet ten volle kan ondersteunen, wat voor heel wat matte en vlakke structuren zorgt. Natuurlijk heeft Odyssey ook erg knappe omgevingen, net zoals in alle andere Assassin’s Creed-delen, waarbij je aangemoedigd wordt tot verkenning. Zo is de lichtinval erg mooi, de details talrijk en de historische locaties verbluffend. Een detail dat ik echter niet over het hoofd kon zien is dat je personage niet nat wordt als het regent of wanneer je gaat zwemmen. Voor diegenen die een Griekse versie van “Singing in the Rain” wilden naspelen, don’t blaim me, blaim Ubisoft!

ac

ac

Rollenspel

Een nieuwigheidje in de wereld van Odyssey is natuurlijk de keuzedialoog. Alexios of Kassandra kan nu tijdens een praatje beslissingen maken die het verhaal beïnvloeden. Deze keuzes geven meestal geen meerwaarde, maar enkel de keuze tussen leven en laten sterven of tussen naar bed gaan met een npc of niet. Die laatste keuze komt vaker terug dan je denkt, want zo heb ik van Alexios een bronstige Spartaanse gigolo gemaakt, die waarschijnlijk iets meer dan de helft van de Oude Griekse bevolking een gratis toegangsticketje voor een soa-test heeft gegeven.

ac

Verder is er enkel nog een keuzeoptie om wat extra informatie te krijgen over een bepaalde quest, maar deze is meestal onnodig of vaak oninteressant. De “skip-de-dialoog-button” is daarom het enige positieve aan deze vrij nutteloze toevoeging van het spel. In sommige gevallen geeft het keuzesysteem zelfs een onmenselijke reactie op bepaalde situaties, wat de game met momenten lachwekkend of vreemd kan maken tijdens een conversatie. Zo probeerde ik een soldaat om te kopen met geld om me ergens binnen te laten. De andere keuze was om hem te doden. Ik wou weten hoeveel ik moest betalen om de gewelddadige optie te vermijden, en hij zei toen dat het 5000 drachmae kostte om me door te laten. De conversatie verliep erg gemoedelijk en even leek het alsof er zelfs een vriendschap ontstond tussen ons. Uiteindelijk vond ik de prijs te hoog en besloot de soldaat dan maar een kopje kleiner te maken. Plots schakelt de diplomatische uitdrukking van Alexios die bijna ging knuffelen over naar een killer-blik. Het leek even alsof je personage een persoonlijkheidsstoornis onderging op twee minuten tijd. Ik heb wel smakelijk gelachen, al was die bounty niet echt leuk om kwijt te spelen.

ac

Griekse Cult(uur)

Een van de leukste dingen die je kunt doen in Odyssey is het opjagen van de Cult. Deze duistere groepering heeft het op de familie van Alexios gemunt, en moet kost wat kost gestopt worden. Aan de hand van een heleboel aanwijzingen die je moet verzamelen kom je steeds dichter bij je doel. Daarbovenop krijg je een mooie beloning wanneer je een kopstuk uitschakelt.

ac

Rare jongens, die mercenaries

Als je in Assassin’s Creed Odyssey op het slechte pad gaat, dan word je gestraft. De plaatselijke orde stuurt een mercenary (of twee, drie -afhankelijk van je misdaden) op je af om je een kopje kleiner te maken. Deze “bountyhunters” verkopen hun vel duur, maar als je hen weet te verslaan geven ze je zeldzame loot en drachmae. In het begin is dit allemaal erg leuk, maar na een tijdje wordt ook dit vervelend. Soms dood je per ongeluk een npc in krappe omgevingen, waardoor er een bounty op je hoofd wordt geplaatst. Meestal onmiddelijk komen deze mercenaries je lastig vallen op de meest cruciale momenten en dat geeft soms de nodige frustratie. Het ultieme doel hiervan is om alle bountyhunters te verslaan om zo zelf de nummer één onder hen te worden.

ac

Schoon schip maken

Als je Griekse sandalen het zand even beu zijn, dan kan je met de Adrestia van wal gaan om zo de zoute golven te trotseren. De zee ligt voor het grijpen en talloze schipwrakken en overstroomde tempels smeken je om ontdekt te worden. Achter elke hoek loert er gevaar, van meedogenloze piraten tot hongerige haaien die hun gezonken schatten bewaken. De zeeslagen zijn een leuke manier om aan grondstoffen te geraken die je later kunt gebruiken om je wapens, harnassen en schip te verbeteren. Ook zijn de legendarische schepen weer van de partij, die het je erg moeilijk kunnen maken. Deze gigantische golfbrekende mastodonten hebben ook veel zeldzame loot bij, dus hou best regelmatig een oogje in het zeil voor deze varende schatkisten.

ac

ac

Mensdom, dierenrijk

De wereld van Assassin’s Creed Odyssey bloeit met allerlei fauna en flora. In de steden vind je talloze npc’s die bezig zijn met hun beeldhouwwerken te maken, de Goden te vereren of te patrouilleren, terwijl het platteland en berggebied bruisen met allerlei diersoorten. De aanwezigheid van deze npc’s zijn wel groot, maar bieden daarom geen meerwaarde (of intelligentie) aan de open wereld. De physics zijn meestal lachwekkend dom, zeker als je op je paard een stad komt binnengereden. Elke voetganger op je pad wordt klungelig omvergereden, en de zoveelste pottenbakker laat zijn Griekse vaas vallen wanneer je trouwe viervoeter voorbij galoppeert. Alle gezichtstexturen (buiten het hoofdpersonage) deden me denken aan een wandelingetje in het museum van Madame Tussauds, en personen waar je tegen aanliep (ook de protagonisten) schrokken wanneer je voor hen kwam staan. Hilarisch!

ac

Stel dat je de drukbevolkte steden beu bent, dan kan je nog altijd vertoeven in de landelijke gebieden van Griekenland. Deze omgevingen bieden de speler een groot aantal forten om te veroveren, oorlogen om uit te vechten of om simpelweg te genieten van de rust in het bos. Deze rust wordt af en toe doorbroken door een vreselijk creatuur dat zich tot de orde der lynxen mag benoemen. Net wanneer je gezellig die kastanjes wilt poffen op je kampvuurtje, springt dit beest uit het niets in je nekharen. Gelukkig levelen ook alle dieren met je mee, waardoor een moordlustige haan de ergste nachtmerrie kan worden voor een strijdgeboren Spartaanse spierbundel…

ac

Het Oedipuscomplex

Na talrijke verhalen binnen het Assassin’s Creed universum, beleven we nu het verhaal van Alexios en Kassandra. Als afstammeling van Leonidas, verstoten en dood gewaand door je familie, probeer je je moeder terug te vinden om je eer te herstellen. Doorspekt met talloze flashbacks, dialogen en heel wat wilde nachten (zo zijn de dialoogopties nu eenmaal) word je een echte huurling. Dit kan soms erg raar zijn, aangezien Alexios kan kiezen om bv. te vechten voor Sparta of Athene. Dit geeft je het gevoel nergens toe te behoren, aangezien je gewoon kijkt naar welke veldslag je het meeste duiten aanbiedt. De ethische verantwoordelijkheid van het personage is daardoor ook ver te zoeken, wat hem eerder tot een vlak personage maakt. Helaas komt het verhaal hierdoor minder tot zijn recht, wat een flinke deuk geeft aan het inlevingsvermogen.

ac

Ook is de lipsync niet optimaal en waar de npc’s te kort schieten aan afwerking, kunnen we gelukkig kiezen tussen Barbie en Ken, aka Kassandra of Alexios. De oude beroemdheden die je tegenkomt vallen niet te vergelijken met eerdere historische personages zoals Napoleon, Caesar of Cleopatra, wat ook best wel een “bummer” is. Deze worden vervangen door filosofen en mythische wezens die niet aan de memorabele kwaliteiten geraken van hun voorgangers. Odyssey gaat hierdoor eerder de fantasierijke toer op, wat daarom niet erg is, maar het neemt het laatste beetje geloofwaardigheid en historische accuraatheid weg. Uiteindelijk is Assassin’s Creed fictie in non-fictie, dus blijft dit een gevoelenskwestie.

ac

Spartaans ondergoed

Geen idee of dit bewust de bedoeling was van de makers, maar het was op zijn minst een tussentitel waard!

ac

Don’t let the bedbugs bite!

Wanneer een game bijna jaarlijks wordt gereleased, weten we dat de productietijd gemiddeld korter is dan bij een ander spel. Hierdoor verwelkomen we voor een zoveelste keer de aloude bugs en glitches waar Ubisoft ons op trakteert. Van zwemmende mercenaries in de lucht tot paarden die vastzitten tussen een rots, we hebben er allemaal om gelachen. Helaas geeft Odyssey deze keer ook toegang tot de grotere ergernissen: de “gamebreaking bugs”.

Leef je even in: je bent een sluipmoordenaar in een van de grootste Griekse verdedigingsforten, klaar om alle objectieven te halen. Zonder gezien te worden heb je soldaten uitgeschakeld, hun natieschatkist geplunderd en hun voorraden in brand gestoken. Je hebt bijna alles gedaan om de doelstellingen te halen en dit heeft je een half uur gekost. Plots word je ontdekt en gaan de poppen aan het dansen. Een tiental soldaten beginnen je te achtervolgen en je rept je zo snel mogelijk weg naar de dichtstbijzijnde struik om je te verstoppen. Je handen zweten terwijl je als een bezetene op de toetsen drukt om te ontsnappen. Op dat ogenblik begint je scherm een framerate onder 10 te geven, waarna je het spel moet afsluiten. Het lijkt alsof de game engine de “drukke” momentjes niet altijd aankan, en dat wordt al gauw frustrerend. Dit gebeurt echter regelmatig, wat Odyssey een slordiger gevoel geeft dan zijn voorganger.

ac

Een tweede gamebreaking bug die ik (vandaag nog) ervaren heb was tijdens de main quest. Ik moest in een nieuw gebied aan wal gaan met Alexios, op zoek naar een bepaalde persoon. Het eerste wat ik altijd doe als ik in een nieuw gebied kom is Ikarus laten scannen naar de viewpoints. Het spel dacht daar jammer genoeg anders over. Elke keer als mijn adelaar het luchtruim wou verkennen, crashte mijn game onverklaarbaar. Ik kreeg altijd dezelfde melding op mijn scherm: “An error has occured in the following application: (CE-34878-0)”. Dit heb ik een drietal keer achter elkaar geprobeerd, en altijd kreeg ik dezelfde foutmelding. Het enige wat ik hieruit kan afleiden is dat het spel te hoog gegrepen is voor consoles, en dat dit soort praktijken een afbreuk doen aan het plezier. Haast en spoed is zelden goed!

ac

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Column: De beterende slechte verliezer

Soulcalibur VI review – Fighters zijn ook solo leuk